Het gerestaureerde Let It Be biedt geen nieuwe inzichten, maar blijkt genietbaarder dan waar de documentaire decennialang voor gehouden is.
Geen van de vier Beatles is aanwezig als in mei 1970 de documentaire Let It Be in première gaat. De band is net uit elkaar en bepaald niet gelukkig met de film van Michael Lindsay-Hogg over het maken van wat hun laatste album zou zijn, Let It Be, dat dan ook net uit is.
De film is geen succes. Het publiek is nog maar nauwelijks bekomen van de schok dat de populairste popgroep ter wereld uit elkaar is en kan weinig met de fly-on-the-wallmethode van filmen in de studio door de regisseur, die geen gebruikmaakt van voice-over en geen enkele context geeft. Let It Be zal in 1981 nog even op VHS beschikbaar zijn, maar is al meer dan veertig jaar uit roulatie als Peter Jackson toestemming krijgt de film te restaureren.
Over de auteur
Gijsbert Kamer is sinds 1992 muziekjournalist. Hij schrijft voor de Volkskrant recensies, interviews en beschouwingen over pop en jazz.
Jackson – die drie jaar geleden de monumentale, bijna acht uur durende documentaire Get Back maakte van de 56 uur materiaal waaruit Lindsay-Hogg zijn Let It Be destilleerde – poetst ieder beeldje en elk audiofragment digitaal prachtig op. Het origineel had de naam grofkorrelig en grauw te zijn, het gevolg van het opblazen van 16 naar 35 millimeter, omdat manager Allen Klein van Let It Be geen tv-film maar een bioscoopfilm wilde maken. Door de restauratie is het vernieuwde Let It Be nu knisperend helder van kleur.
Precies zoals Jacksons eigen Get Back, waarvan Let It Be, zoals de nu 84-jarige Lindsay-Hogg stelt, de ‘vader’ is. De regisseur zegt het in een gesprekje dat hij vorig jaar met Jackson had en dat nu op Disney Plus voorafgaat aan de opgepoetste film. Het origineel heeft volgens hem nooit een eerlijke kans gehad, omdat The Beatles destijds net uit elkaar waren en niemand wilde kijken naar zijn favoriete band in verval. Maar volgens Jackson was de band in januari 1969, toen Let It Be werd gedraaid, helemaal niet in verval. The Beatles hadden hun productiefste maand, waaruit ook het album Abbey Road (1969) zou voortkomen.
In Let It Be zit dan ook veel meer jolijt dan de overlevering wil doen geloven, en er wordt vaak prima samengespeeld. Na een sterk blokje rock-’n-roll zien we mooie beelden van Lennon en McCartney samen in Two of Us, gevolgd door het nummer Let It Be met McCartney aan de piano, recht in de camera zingend. De manier van werken van Michael Lindsay-Hogg doet nu haast modern aan. En als de Beatles dan zonder uitleg met z’n allen naar het dak van de Apple Studios gaan voor hun fameuze dakconcert in hartje Londen, weet iedereen dat het de laatste keer zal zijn dat The Beatles live te zien zijn. Het gerestaureerde Let It Be biedt geen nieuwe inzichten, maar blijkt genietbaarder dan waar de film decennialang voor gehouden is.
Documentaire
★★★☆☆
Regie Michael Lindsay-Hogg
89 min, op Disney Plus.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant