Maarten van Rossem deed het eindexamen geschiedenis, en in de traditie van ‘professionals die nog eens een eindexamen doen’ vond hij het verschrikkelijk en had hij medelijden met iedereen die dit examen moest maken of nakijken. ‘Dit is gewoon een hopklots van de ganse wereldgeschiedenis’, zei hij, en tja, daarna kon ik natuurlijk alleen nog maar nadenken over het woord ‘hopklots’.
Het staat niet in het woordenboek. Het staat ook niet in het krantenarchief Delpher. Het zou kunnen dat dit een superlokaal woord is, of misschien zelfs een familiewoord van de Van Rossempjes, dat Maarten onverhoeds gebruikte, omdat hij niet wist dat verder niemand het kent.
‘Hopklots’ verdient het overigens dubbel en dwars om een plek in onze taal te krijgen. Het klinkt een beetje als hopscotch (de Engelse naam voor hinkelen op een hinkelbaan), maar dan beter, vanwege dat ‘klots’; daar zit meer chaos in, alsof je midden op de hinkelbaan valt en een pleister moet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant