De ambtenaren van de Europese Commissie zullen afgelopen week toch even hebben gedacht dat het aan de AI-vertaler lag die ze snel op ‘Hoop, Lef en Trots’ hadden losgelaten. Was die soms kapot? Stond daar nu echt dat ‘zo snel mogelijk een opt-outclausule voor het Europese asiel- en migratiebeleid bij de Europese Commissie zal worden ingediend’?
Wisten ze in Nederland dan niet dat opt-outs niet kunnen worden ingediend bij de Commissie, maar alleen bij verdragswijziging – de laatste was in 2007 – in de Europese Raad kunnen worden uitonderhandeld met alle andere lidstaten? Zo veel kolder hadden ze niet meer gezien sinds premier Cameron pochte dat hij speciaal voor de Britten twee nachten keihard had onderhandeld voor een serieuze ‘opt-out’ op het streven naar een ‘Ever closer union’, een onschuldige niet-bindende intentie in de inleiding van het EU-verdrag.
Over de auteur
Diederik Samsom is natuurkundige, oud-politicus en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Je dédain voor een instituut onderstrepen met onwetendheid over zijn procedures is een beproefd recept van populisten. Wat nou regels? We slaan gewoon met de vuist op tafel, dat zal ze leren daar in Brussel! Kleuterbranie. Lachwekkend, als het niet zo problematisch was. Problematisch, omdat het sluwe selffulfilling policy is: er bewust naar streven dat je nul op het rekest krijgt van het gehate Brussel, waarmee je de weerzin tegen de Europese Unie weer verder vergroot. Tel uit je electorale winst. Intussen blijven de problemen onopgelost.
Dat geldt met name voor de landbouw. Zonder nieuwe argumenten, maar ‘met lef’ hoopt de nieuwe coalitie in Brussel de mestderogatie (een uitzondering op de normale regels over de maximale hoeveelheid stikstof die op landbouwgrond mag worden uitgereden) terug te krijgen van de Europese Commissie. En als dat niet lukt, zo staat er in het programma-akkoord, dan kan Nederland gewoon de ‘kwetsbare gebieden’ op papier wegdefiniëren, want dan mag de mest het land weer op. De illusie dat een probleem kan worden opgelost door het te ontkennen, is daarmee verheven tot officieel overheidsbeleid. Met vergaande gevolgen.
De manier waarop met Europees landbouwbeleid werd omgegaan liet ook in voorgaande kabinetten al veel te wensen over. Al jaren ontbreekt het Nederland aan een samenhangende visie. Men kijkt per afzonderlijk voorschrift hoe je er nét aan kunt voldoen of anders eronderuit kan komen. Die balanceeract op het randje veroorzaakt een continue struikelpartij over inbreukprocedures, gerechtelijke uitspraken en herstelwetgeving. ‘Hoop, Lef en Trots’ vervolmaakt die kortzichtigheid. Alles op alles om maar snel weer meer mest op het land te mogen uitrijden.
Intussen heeft niemand het over het onderliggende doel van die vervelende mestregels: schoon oppervlakte- en grondwater, en dus schoon drinkwater. Essentieel voor onze gezondheid en die van volgende generaties. Al meer dan twintig jaar geleden spraken de Europese lidstaten dus in de Kaderrichtlijn Water af om uiterlijk in 2027 hun wateren schoon te maken. Nederland beweegt van dat doel af, in plaats van ernaartoe, mede doordat het grote overschot aan mest uiteindelijk in de sloot belandt. Het einde van de mestderogatie is dus essentieel om die trend ten goede te keren en het waterdoel te halen, zo constateerde de regering zelf al in een Kamerbrief in april vorig jaar. De feiten zijn kraakhelder.
De aspirant-coalitie wil echter niets van die feiten weten. Ze gaat daarmee zelfs een stap verder dan ontkenningspolitiek. Het is boerenbedrog. Letterlijk. Want met haar inzet om het mestbeleid op te rekken paait de coalitie nu de boerensector, maar laat ze hem straks willens en wetens te pletter slaan op de muur van de waternormen in 2027. Weer zullen vergunningen sneuvelen en weer zullen boeren het slachtoffer zijn. Geofferd op het altaar van het populisme.
En ondertussen wordt het waterprobleem steeds urgenter. Onlangs waarschuwden de Nederlandse drinkwaterbedrijven voor dreigende tekorten aan schoon drinkwater, mede door toenemende vervuiling. Laat dat even tot u doordringen. De vanzelfsprekendheid van schoon water uit de kraan staat op het spel. Europese regelgeving heeft dat probleem niet veroorzaakt en boos worden op Brussel lost het dus ook niet op. Voor schoon water zijn eerlijke keuzes en ambitieus toekomstgericht beleid nodig. Dat lijkt voor nu helaas even teveel gevraagd.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant