Minister Weerwind kondigde dinsdag onverwachts een volledige adoptiestop aan. Eerder wilde hij nog doorgaan met adopties uit acht geselecteerde landen. Hij kan niet anders, zegt Dong Hee Kim, zelf geadopteerd uit Zuid-Korea. ‘Je wordt als geadopteerde nog steeds niet volledig erkend.’
Dong Hee Kim (44) stond nietsvermoedend thuis in Arnhem te koken toen SP-Kamerlid Michel van Nispen haar het ‘historische’ nieuws dinsdagavond meedeelde. Demissionair minister Franc Weerwind (Rechtsbescherming) kondigt per direct een stop op nieuwe buitenlandse adopties af. Lopende procedures mogen nog wel worden afgerond.
De eerste slag is daarmee gewonnen, constateert de in Zuid-Korea geboren Kim. Al wil de voorzitter van Stichting ARAN, die opkomt voor de belangen en rechten van geadopteerden in Nederland, niet te vroeg juichen, omdat er een nieuw kabinet in de maak is. ‘Er zijn wel meer konijnen uit de hoed gekomen in dit dossier.’
Ze vraagt zich af hoe gevoelig de politiek is voor een petitie die nu rondgaat onder de voorstanders van interlandelijke adoptie. Daarnaast moet Weerwind reageren op twee moties die een overgrote meerderheid van de Kamer vorige maand aannam. Motie 93 moet geadopteerden meer hulp bieden bij het inzien van hun dossiers, de zoektocht naar hun ouders en het herstellen van bijvoorbeeld de foutieve gegevens op hun geboorteakte. Motie 94 richt zich specifiek op de binnen Nederland geadopteerden.
Over de auteur
Mark Misérus is verslaggever van de Volkskrant en schrijft met name over onderwijs.
Waarom maken geadopteerden zich zorgen of het nieuwe kabinet op dezelfde voet verdergaat? Ook PVV, VVD en BBB stemden vorige maand voor een adoptiestop.
‘Dat is zo. Maar wij worden straks wel afhankelijk van een heel rechts kabinet. Wij willen de erkenning dat we volwaardige Nederlandse ingezetenen zijn, terwijl we een migratieachtergrond hebben die ook heel belangrijk is voor onze identiteit. En we hebben nog steeds een achtergestelde positie als geadopteerden. Ik ben 44, maar moet toestemming van mijn adoptieouders hebben om mijn adoptiedossier te kunnen inzien.’
Ook in het ‘afbouwplan’ waar Weerwind het over heeft, komen nieuwe geadopteerden volgens u terecht in een ‘situatie van rechtsongelijkheid, onrecht en een leven waarin ze zelf geld moeten sparen om hun familie te vinden.’ Dat klinkt somber.
‘Toch is het zo. Je wordt als geadopteerde nog steeds niet volledig erkend. Ook nieuwe adoptiekinderen lopen tegen dezelfde muren aan als wij als motie 93 niet wordt uitgevoerd.
‘De minister gaat de komende maanden aan dat afbouwplan werken. Hij moet natuurlijk iets met mensen die wachten op hun adoptiekind en al betaald hebben. En met de acht landen waar nu nog adopties uit mogelijk zijn (Bulgarije, Filipijnen, Hongarije, Lesotho, Portugal, Taiwan, Thailand en Zuid-Afrika, red.) zal hij ook afspraken moeten maken. Want dat raakt weer aan de onderlinge handelsbetrekkingen. Dit is natuurlijk ook een heel erg politiek dossier, dat echt niet alleen om ons draait.’
Veel potentiële adoptieouders zullen zich kapot geschrokken zijn door dit nieuws.
‘En ergens begrijp ik dat ook wel. Die mensen zijn vaak al heel lang bezig met het vervullen van hun kinderwens. Ze hebben vaak al een zwaar medisch traject doorlopen. Die vallen uiteindelijk terug op adoptie. Maar ze moeten zich afvragen of het moreel en ethisch wel oké is wat ze willen.
‘Er is echt al heel lang bekend – en veel bekend over – wat er misgaat met adopties. Dat weet iedereen die weleens de krant leest of het Journaal kijkt. Ik heb met die mensen te doen, maar ze stellen wel hun eigen verlangen boven het belang van het adoptiekind.’
De Stichting Interlandelijk Geadopteerden (SIG) vindt de adoptiestop slecht nieuws voor kinderen die niemand meer hebben. ‘Zij hadden een mooie toekomst kunnen krijgen in Nederland, maar die kans wordt hun nu ontnomen’, zegt SIG-voorzitter Inez Teurlings.
Gelach aan de andere kant van de telefoon. ‘Dat is zó’n drogredenering: die kinderen red je, want die zitten in een tehuis, of hun moeder wil niet meer voor ze zorgen. Je weet nooit of dat klopt, want de identiteits- en afstammingsgegevens van geadopteerden worden vaak vervalst. Nederland heeft zich echt te lang gedragen als de missionarissen die met de bijbel de rimboe ingingen om de mensen eens even te vertellen wat goed voor hen is.
‘De dossiers van de geadopteerden die ik ken, kloppen allemaal op een bepaalde manier niet. Mijn vader was bijvoorbeeld helemaal niet thuis toen mijn moeder me naar een tehuis bracht, terwijl altijd is beweerd dat hij toestemming had gegeven. En in Afrika wordt vaak het excuus gebruikt dat de ouders hiv hadden en het kind daarom moesten afstaan. Maar geadopteerden die daar hun ouders terugvonden, kwamen erachter dat er een vervalste bloedtest in het dossier was gestopt. Je kunt dus nooit met zekerheid stellen dat er geen misstanden hebben plaatsgevonden bij een adoptie.’
Wat kan dan wel een alternatief zijn als je als Colombiaanse of Sri Lankaanse moeder niet meer voor je kind kunt zorgen?
‘In elk geval het kind niet juridisch afsnijden van de familie en over de grens transporteren. Maar het maakt geen verschil of je binnenlands of buitenlands wordt geadopteerd. Gescheiden worden van je moeder, van je ouders, is een oerpijn. Een diepe rouw die je als geadopteerde de rest van je leven meedraagt. Je bent iets verloren dat je nooit meer terugkrijgt. Daar is veel onderzoek naar gedaan.
‘De kranten staan bol van de verhalen over de Nederlandse jeugdzorg. Maar opgroeien in een vorm van pleegzorg, in een kleine, gezinsvervangende opvangplek, is in elk geval veiliger voor een kind. Verder moeten de vrouwenrechten in veel andere landen worden versterkt, zodat alleenstaande moeders een betere maatschappelijke positie krijgen. Als je de moeders helpt, help je ook de kinderen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant