In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Werd er 6 minuten geklapt, na de wereldpremière van Furiosa in Cannes, of 8? Voor acteur Chris Hemsworth voelde het als 30, vertelde hij later. ’Je klapt zelf maar mee, maar na een poosje maakt dat het erger. Wanneer stop je?’ Ook Kevin Costner werd er ongemakkelijk van. ‘Sorry dat jullie zo lang moesten klappen’, zei hij na 10 minuten applaus voor Horizon.
Het loopt uit de hand met de staande ovaties in Cannes. Ooit is de lengte ervan gaan gelden als graadmeter voor kwaliteit. Maar wat vaak niet meer was dan een bijzinnetje in een premièreverslag, wordt in de niet-aflatende jacht op entertainmentnieuws steeds vaker zélf een bericht. Megalopolis: 8 minuten. Kinds of Kindness: 5,5 minuten. Parthenope: 9 minuten en 25 seconden. De berichtgeving wordt steeds nauwkeuriger. The Hollywood Reporter over Horizon: ‘Het applaus begon af te nemen rond 4,5 minuut, maar zwol aan en duurde uiteindelijk zo’n 10 minuten.’
Het lijkt exacte wetenschap, maar dat is het niet. Donald Trump-biopic The Apprentice kreeg volgens Variety 8 minuten, Deadline zei 11 en Entertainment Tonight telde er 10. Probleem: wanneer begint een staande ovatie? Hoeveel mensen moeten er staan? En wanneer eindigt hij? Als de eersten gaan zitten? In ieder geval The Hollywood Reporter heeft daarom ‘timingrichtlijnen’ opgesteld. Dit zijn het soort krankzinnige dingen die ontstaan in de collectieve psychose die een filmfestival veroorzaakt.
Want de lengte van het applaus zegt natuurlijk weinig. Mensen klappen óók omdat ze met Francis Ford Coppola in een zaal zijn, of omdat ze even dezelfde lucht inademen als Anya Taylor-Joy. En het applaus valt te verlengen, zag The Telegraph scherp. Een camera vangt de reacties van de cast en crew, en dat wordt geprojecteerd op het scherm. Als het applaus dreigt weg te ebben, kun je simpelweg een grote ster in beeld brengen. Festivaldirecteur Thierry Frémaux weet dat natuurlijk. Hij ziet de publieksreceptie namelijk als onderdeel van zijn werk, zei hij op IndieWire. ‘Ik houd bij hoelang de zaal donker is, wanneer ik de credits afkap, wat het beste moment is om het licht aan te doen.’
Belangrijker om je te realiseren: het publiek bestaat niet alleen uit onafhankelijke gepassioneerde cinefielen. Een deel is direct betrokken bij de film; er zitten producenten, distributeurs en geldschieters in de zaal. Hoeveel? En hoeveel van hen blijven klappen omdat ze weten dat er achter in de zaal een Variety-journalist naar zijn timer op zijn telefoon staat te koekeloeren?
Vijf minuten. Zes. Tien. Wie hier van de klappers, toegeklapten, timende journalisten en lezers nog plezier in heeft, weet ik niet. Maar ik vrees dat het een catch 22 is waar we nooit meer uitkomen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant