Het was niet zijn favoriete maatregel, zei Pieter Omtzigt dinsdagavond, toen Teun van de Keuken hem bij Renze vroeg naar de voorgenomen btw-verhoging op kranten, boeken en tijdschriften, opgenomen in het hoofdlijnenakkoord. Maar ja, ‘op een gegeven moment maak je afwegingen en dan brengen andere partijen deze in’. Ze hadden de afgelopen weken moeten formeren met vier totaal verschillende partijleiders, inclusief totaal verschillende idealen, ‘en daar heb je als politicus mee te dealen’.
Over de auteur
Doortje Smithuijsen is filosoof en journalist. Voor de Volkskrant schrijft ze essays en reportages en doet ze eens in de vijf weken dienst als tv-recensent.
Het beeld komt op, zei Van de Keuken – en hij legde uit dat dat een politieke truc is, zo’n beeld laten opkomen: als wat je zegt niet feitelijk controleerbaar is, schrijf je het toe aan ‘het beeld’ – dat boeken en kranten lezen door ze duurder te maken nog meer tot ‘elitaire bezigheid’ worden gemaakt. Ja, zei Omtzigt: ‘Ik ga er niet omheen, dat is niet iets wat ik graag zou willen.’
De laatste tijd doemt vooral dit beeld op: dat van politici die kennelijk moeten ‘dealen’ met coalitiepartners die ideologisch gezien volledig tegen hun eigen kompas invaren, en dat ‘dealen’ vormgeven door stelselmatig in de media te laten doorschemeren dat zij wél moreel besef hebben – maar dat nu even, onder het mom van landsbelang, opzij hebben geschoven. Het beeld doemt op dat ‘ergens niet omheen gaan’ aan een talkshowtafel momenteel de hoogste vorm van politieke deugdzaamheid is.
Of er momenten waren geweest, wilde Renze Klamer weten, dat Omtzigt had gedacht: waar ben ik eigenlijk in hemelsnaam aan begonnen? Omtzigt: ‘Nou, dit is niet het meest smoothe proces geweest.’ Klamer: ‘Maar u denkt wel: dit gaan we doen, hier heb ik zin in?’ Omtzigt: ‘Dit gaan we doen, dit is wat Nederland gevraagd heeft.’ Klamer: ‘Maar niet: hier heb ik zin in?’ Omtzigt: ‘Nou ja, zin, zin…’
Afgelopen week deelde RTL Nieuws een fragment van staatssecretaris Van der Burg die zichtbaar had gehuild om het hoofdlijnenakkoord, waarin zijn felbevochten spreidingswet is weggevaagd door een inhumaan en niet-rechtsstatelijk asielbeleid. Kunt u nu wel geloofwaardig aanblijven in de Tweede Kamer, vroeg de verslaggever. Ja, vond Van der Burg. ‘We gaan er als team voor, en ik ga er alles aan doen om het liberalisme vorm te blijven geven.’
Het beeld komt op van politici die moeten huilen van het idee dat vluchtelingen hier niet meer welkom zijn, maar nog harder moeten huilen van het idee hun eigen baantje te verliezen.
Dit weekend bevestigde Ronald Plasterk aan GeenStijl dat hij Sywert van Lienden een paar dagen nadat bekend was geworden dat hij 9 miljoen had verdiend met zijn mondkapjesdeal had gevraagd of hij niet wilde investeren in zijn farmabedrijf. Achteraf was Plasterk misschien toch best geschikt als premier van deze coalitie; als leider van een groep die onderlinge verschillen alsmaar uitvergroot, maar ondertussen één ding overduidelijk gemeen heeft: het vermogen ‘wat betekent dit voor het collectief?’ te overschreeuwen met ‘wat betekent dit voor mij?’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant