Anna van den Breemer schrijft elke week over een alledaags opvoedkundig probleem waarvoor ze een oplossing zoekt.
Ouders schieten tekort, zo viel de afgelopen weken te lezen in enkele opiniestukken. ‘Onbedoeld laten we als opvoeders onze kinderen in de steek’, betoogde Katy Hofstede, bestuursadviseur bij het Nederlands Jeugdinstituut in deze krant. ‘Minder regelmaat, minder ouderlijk verantwoordelijkheidsgevoel, minder tijd thuis.’ Psycholoog Anahí Israel schreef in De Telegraaf: ‘Laten we onze kinderen de discipline bijbrengen die ze nodig hebben om te gedijen, niet alleen voor henzelf, maar ook voor onze samenleving als geheel.’ Dat roept de vraag op: moeten ouders vaker grenzen stellen?
‘Grenzen stellen in de opvoeding is een ontzettend belangrijk thema in deze tijd’, zegt opvoedcoach Tea Adema. In haar praktijk ziet ze dat veel ouders hiermee worstelen, méér dan vroeger. Dat heeft deels te maken met hoe men aankijkt tegen de opvoedtaak. ‘Vaders en moeders vinden dat ze leuke en lieve opvoeders moeten zijn. We willen graag dat het thuis gezellig is. Terwijl opvoeden meer gaat over waar je je kind wilt brengen en wat je wilt meegeven.’
Jonge ouders zijn bang dat ze het niet goed doen en durven niet de leiderschapsrol te pakken, waardoor ze te toegeeflijk worden, aldus de opvoedcoach. ‘Vaak geven ze op hun werk zonder problemen leiding aan een team. Dan zeg ik: ‘Doe maar alsof je kind een vervelende werknemer is.’’ En nee, dat is niet zielig. ‘Door grenzen te stellen voelt een kind zich juist veilig.’
Met onze ‘losse opvoedstijl’ zitten we ‘een beetje in een spagaat’, zei pedagoog Steven Pont onlangs in het radioprogramma Dit is de dag. In Frankrijk is de relatie tussen kind en ouder hiërarchisch. ‘In Nederland willen we een vriendschappelijke band. Het voordeel is dat als je dochter van 14 voor eerst gezoend heeft, ze jou erover vertelt. Dat doen ze in Frankrijk niet.’ Eigenlijk willen ouders het alle twee: dat kindlief braaf luistert én alles thuis bespreekt. ‘Dat is een balanceeract’, zegt Pont.
Over de auteur
Anna van den Breemer schrijft over grote en kleine levensvragen voor de Volkskrant. In de opvoedrubriek ‘Iedereen doet maar wat’ behandelt ze elke week kwesties waar ouders tegenaan lopen. Ze publiceerde meerdere boeken, waaronder Alle ouders klungelen maar wat aan.
‘Als ouders niet vanuit hun tenen voelen wat ze belangrijk vinden, dan wordt het lastig om geloofwaardig grenzen te stellen’, zegt Adema. ‘Vaak vraag ik op welke momenten kindlief wél braaf doet wat de ouder in kwestie wil. ‘Aan tafel tijdens het eten’, zegt een moeder dan. Hoe komt dat? ‘Gewoon omdat ik dan geen gelazer wil’, luidt het antwoord.’ Daar ligt de sleutel. ‘Als ouders uit eigen overtuiging iets écht belangrijk vinden – netjes aan tafel blijven zitten of op tijd op school komen – dan volgt het kind automatisch.’
‘Veel ouders die ik spreek hebben moeite om comfortabel te zijn met het oncomfortabele, zoals gejengel, geschreeuw en dreigen van kinderen, en zijn geneigd in kortetermijnoplossingen te denken’, zei Israel eerder tegen Linda.nl. ‘Leer te verdragen dat jouw kind oncomfortabele emoties heeft en het daarmee moet leren omgaan.’
Een uitgebreide uitleg bij een grens is niet nodig. Adema: ‘Stel: je kind zeurt om snoep vlak voor de avondmaaltijd. Dan zeg je: ‘Wat zou het heerlijk zijn om samen een snoepje te nemen. Maar het is 5 uur en we gaan zo eten.’ Op die manier erken je de wens, maar maak je duidelijk dat er geen discussie mogelijk is.’
Toch wil de opvoedcoach ervoor waken om vaders en moeders enkel te bekritiseren. ‘Ze hebben steun nodig. Vaak helpt het inzicht dat ze de leider mogen zijn, dat heeft het kind nodig. Onthoud: ‘Jij bent de grote, zij de kleine.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant