De studentenprotesten van de afgelopen weken heten in de media ‘pro-Palestijns’. Het deed me denken aan mijn eigen protesten in de jaren zeventig, tegen de Vietnamoorlog. Ik was niet proVietcong, maar tegen de manier waarop de Amerikanen de oorlog voerden.
Het had niets te maken met een haat tegen Amerikanen. Het ging immers om de keuze van de regering. ‘Johnson moordenaar’, scandeerden we.
Protesten zijn vaak ongenuanceerd. Maar het gaat om de kern en die is dat de studenten zich verzetten tegen de manier waarop de Israëlische regering deze oorlog voert. Dat heeft niets te maken met ‘pro-Palestijns’. En al helemaal niets met antisemitisme.
Het gaat niet om het volk, de Joden, maar om de regering van een land. Ik vind dat de media hier wel enige nuance in aan mogen brengen.
Jan de Kort, Haren
Als Remco Campert nog geleefd zou hebben zou hij voor het premierschap van Nederland zeker drs. Mallebrootje, het bekende Tweede Kamerlid uit Elst, ‘tevens ontwerper van een afdruiprek voor kleine in de sloot gevallen poesjes’, kandidaat hebben gesteld. Samen met het Jonge Ding uit de achterban als zijn politiek assistente, ‘in wier verzorgende handen Mallebrootje zich optimaal gemotiveerd vindt’. Campert zou voorts zijn geesteskind Boer Kneupma aanbevelen als minister van Landbouw en vicepremier.
Puck Wagenaar, Doetinchem
Voor het juiste bedrag is Dick Advocaat altijd beschikbaar. Hij kijkt niet te nauw, doet korte klussen en kan van elke losgeslagen bende een ploeg smeden.
Michiel Ytsma, Bilthoven
Het reduceren van het eigen risico bij de zorgverzekering heeft grote gevolgen voor de armsten in de samenleving, terwijl het vrijwel geen voordeel biedt voor de rest. De verzekeraars zullen de extra kosten terug willen verdienen door de premie te verhogen zodat de meesten er niks op vooruit gaan. Mensen met de laagste inkomens kiezen voor het grootste eigen risico simpelweg omdat ze de premie niet kunnen betalen. Als het eigen risico kleiner wordt en de premie hoger is zelfs deze besparing (deels) niet meer mogelijk, hoe erg het ook is dat ze die nodig hebben.
Maarten van Baal, Groningen
Iedereen kent wel het ‘Telegraaf’-sentiment ‘moet niet gekker worden’, ‘tegenwoordig kan alles maar’ en ‘dat soort onzin hadden we vroeger niet’ – redelijk onzinnig kabaal over redelijk normale dingen. Maar ik moet zeggen dat ik het echt moeilijk had met twee op bloedserieuze toon geschreven artikelen in de krant van maandag: eentje over een ‘belangrijke musical’ (!) over een in transitie zijnde Mexicaanse kartelleider en een groepje christelijke jongeren met een ‘duurzaamheidsmanager’ genaamd Harry Moraal. Zal wel aan mij liggen, toch?
Bram Meijer, Middelharnis
Wat een fantastisch gebouw is die Valley (Magazine, 18/5). Niet vanwege zijn architectuur of het gebruik van duurzaam groen op de balkons. Maar vooral vanwege al die mensen die het huisvest. Mensen die niemand als buur wil hebben.
Mensen die er prat op gaan dat ze altijd heel hard gewerkt hebben en daarom succesvol zijn. Tijdens hun jacht naar geld en roem hebben ze te veel vijanden gemaakt en zijn daarom op zoek naar een plek waar de beveiliging is gewaarborgd. Waar het veilig toeven is met een horloge van minimaal een ton om de pols.
Wat fijn dat we die mensen een plek hebben kunnen bieden. Aan de rand van de snelweg, maar nog wel in Amsterdam. Die mensen die last hebben van voetballende kinderen, maar gelukkig aan de kant kunnen wonen met uitzicht op het Rijksmuseum. Daar waar men de Bentley altijd kwijt kan in de eigen ruim bemeten parkeergarage. En omdat ze geen vrienden hebben die onbaatzuchtig iets voor ze willen doen, kunnen ze iemand inhuren om op de kat te passen of de planten water te geven tijdens de vakantie. Echt een prachtige oplossing voor deze sociaal arme klasse.
Roel Bakker, Beverwijk
Naast extreem-rechts is er ook extreem weer. Is het een idee om de krant tien dagen achtereen te openen met klimaatgerelateerde extremen, die wereldwijd gaande zijn? Dat kan makkelijk, want het is hot news. Wellicht dat er dan nog wat mensen doorkrijgen dat we in een klimaatcrisis zitten. Kunnen ze daar rekening mee houden bij hun stemgedrag op 6 juni of bij het regelen van hun vakantie.
Pauline de Bruin, Ouderkerk aan de Amstel
De brievenrubriek van de Volkskrant bestaat meer en meer uit een grabbelton van oneliners.
Peter Bijsterbosch, Posterholt
In het vwo-eindexamen Nederlands was dit jaar een betoog uit de Volkskrant opgenomen waarin de jeugdboeken van Mel Wallis de Vries vanwege de vele stereotyperingen als ‘pulp’ worden bestempeld. Online reageerde Kluun ‘woedend’ en vroeg hij zich af waarom je een reeks zou ‘afbranden’ die door grote groepen lezers wordt ‘verslonden’. Dit is een schijntegenstelling: de kritiek bestaat juist bij de gratie van de populariteit van haar boeken (een negatieve recensie van een onbekende debutant in het examen opnemen zou flauw zijn).
Zo worden leerlingen aan het einde van hun schoolloopbaan geconfronteerd met een kritische blik op een boekenserie die ze uitsluitend kennen van alle publieksprijzen. Een waardevol inzicht: de populairste auteur is, net als de populairste politicus of tv-show, niet per se de beste.
Kluuns suggestie dat er een verband is tussen deze kritische blik en het dalende leesplezier lijkt me onjuist. Juist in het land waar de schoolboekenkasten vol staan met het werk van Wallis de Vries zijn de leesscores ondermaats.
Daarnaast zijn leerlingen eind-vwo als het goed is sterke lezers en herkennen ze deze tekst als een betoog met een doel (de lezer overtuigen), waarbij ze de argumentatie scherp tegen het licht moeten houden. Bovendien zullen de argumenten in het betoog een aantal examenkandidaten niet vreemd voorkomen. Op de school in Amsterdam Zuidoost waar ik lesgeef constateert vrijwel elke brugklasser die de boeken van Wallis de Vries leest hetzelfde: waarom is elk meisje blond en binnen de kortste keren dood?
Luc Mastenbroek, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant