Dit artikel is afkomstig uit het AD. Elke dag verschijnt een selectie van de beste artikelen uit de kranten en tijdschriften op NU.nl. Daar lees je hier meer over.
"Het was eigenlijk een grap. zeventien jaar geleden. Op een cruiseschip met vijfhonderd Nederlanders en diverse artiesten aan boord. 'We organiseren een karaokeshow', zei iemand van het animatieteam. 'Doe je mee?'"
"Als je wil dat het hele teringzootje overboord springt, moet je mij laten zingen", reageerde ik verbaasd. "Zingen kan ik niet, maar ik kan wel gek doen." Won ik de eerste prijs met mijn vertolking van 'Leven als een zigeuner' van Frank van Etten.
Een week later werd er op mijn hut geklopt. "Doe je weer mee?" Ik knikte: "Maar dan kom ik als Hazes." Pak van mijn vader aan. Hoedje op. Met oogpotlood tekende ik een snor en bakkebaarden op mijn gezicht. Die avond playbackte ik al zijn hits. Het dak ging eraf!
"Of ik soms de zus van Hazes was?" Die vraag was mij al driehonderd keer gesteld, omdat ik zo op hem lijk. Vooral vroeger. "Hoe zit dat", vroeg ik mijn moeder dan, maar zij vertelde dat ze mijn vader altijd trouw was gebleven.
Samen bestierden ze een kroeg in Krimpen aan den IJssel: café de Brink. Als meisje van dertien stond ik achter de bar. Bij het laatste rondje galmde altijd hetzelfde nummer door de zaak: 'Het is weer tijd. De hoogste tijd. U wordt bedankt voor weer een avond gezelligheid.'
De soms ook droevige teksten van Hazes waren de soundtrack van mijn moeilijke jeugd, waarin ik te horen kreeg dat ik aan het Dunnigan-syndroom leid. Dat is een tekort aan vetweefsel in armen, benen, romp en billen, en een overschot daarvan in gezicht, nek en rug. Ook maak ik te veel mannelijke hormonen aan.
"Ben je nu man of vrouw?" klinkt het soms op straat. Als ik naast mijn man loop, hoor ik mensen hardop afvragen wat hij toch met dat mokkel moet. "Als jij 10 procent had van haar karakter, zag de wereld er een stuk mooier uit", reageert hij soms.
Mijn vorige man, met wie ik achttien jaar getrouwd ben geweest, wilde die mensen meteen op hun muil slaan. "Laat gaan", reageerde ik dan. "We hebben elkaar én de zaak toch?"
Naast liefdespartners waren we een gouden zakenduo. Wat begon met de verkoop van trainingspakken en imitatieparfums, leidde in de jaren negentig tot een van de grootste telefoniebedrijven van Rotterdam: LEBA Telecom, met een zaak aan de Pleinweg. Toen de prepaidkaart op de markt kwam, ontplofte de handel.
Miljoenen hebben we verdiend. We reden een Mercedes en een Jaguar. Later kocht ik mijn droomauto: een Chevrolet. Die rijd ik nog steeds. Ook kochten we de buurman uit en braken we de muur door. Hadden we ineens dubbel zoveel huis.
Na een vervelende scheiding hebben we het bedrijf verkocht en de aandelen verdeeld. Ik was 34. Miljonair. Maar mijn gezondheid ging steeds verder achteruit.
Door die ene cruise in 2007, waarin ik mijn Hazes-alter ego in de armen sloot, veranderde mijn leven. Tv-optredens, waarin ik de hits van Hazes playbackte, volgden. Boekingen stroomden binnen. Optreden werd mijn nieuwe handel.
Een namen- en merkenbureau heeft alles voor mij uitgezocht. Optreden als Andrea Hazes mag niet. Maar als ik erbij vermeld dat ik de vrouwelijke lookalike ben, kunnen zijn erfgenamen mij niets maken.
Het eerste nummer is altijd: 'Bloed, zweet en tranen', maar ook meezingers als 'Kleine jongen' en 'Uit mijn Bol' komen voorbij. Ik treed op in huiskamers, tijdens festivals en zelfs een keer voor de koning, vanwege een jarige studievriend én Hazesfan.
Ook doe ik begrafenissen. Dan sta ik naast de kist 'De Vlieger' te playbacken. Laatst nog. Een vrouw, net zo oud als ik. Confronterend wel. De hele zaal janken. Het is dat ik niet live zing, anders stond ik ook in het crematorium te snikken.
Zeven maanden verblijf ik op de camping in Nederland en treed ik op in het hele land. Vijf maanden zitten we in ons huisje in Benidorm. In Nederland werk ik keihard. De komende twee weken heb ik tien optredens. Om dat vol te houden met mijn ziekte, slik ik dertig pillen per dag.
Twee jaar geleden kreeg ik te horen dat ik uitbehandeld ben. Hoe lang ik nog heb, weet niemand. Maar mijn lever begeeft het bijna. Het orgaan ziet eruit alsof ik zwaar alcoholist ben, terwijl ik niet eens drink. Op het podium sta ik wel met een blikje bier in mijn hand, maar er zit water in.
"Hazes is nu jouw beste medicijn", vindt de dokter. Maar op de dag dat ik geel word, is het wel einde verhaal. Daarom ben ik na de desastreuse boodschap begonnen aan mijn biografie 'Ik geloof in mij'. Dat levensverhaal is nu verkrijgbaar.
Als ik wegval, dan hoeft mijn man, die mijn gezicht voor elk optreden schminkt, zich geen enkele zorgen te maken. Die komt in een gespreid bedje terecht. Wel zonder mij. Maar als hij mij mist, zet hij maar een cd van André Hazes op."
Source: Nu.nl algemeen