Het elftal van de Volkskrant is niet het beste elftal van de eredivisie, het is gewoon een elftal van voetballers die nieuwsgierigheid opwekken, om hun stijl van spelen.
Diant Ramaj (Ajax)
De spelersdirecteur die ‘diamantogen’ wordt genoemd vanwege zijn talent om toptalenten te ontdekken, Sven Mislintat, moest snel verdwijnen bij Ajax, want zijn aankopen schitterden bepaald niet. Doelman Diant Ramaj was de grote uitzondering. Ja, ook hij maakte fouten, maar zijn verfijnde duik- en blocktechniek, fraaie trap en lef lieten de Arena geregeld spinnen van tevredenheid. Misschien ook wel te verwachten, gezien zijn naam waarin ‘diamant’ verscholen zit.
Lutsharel Geertruida (Feyenoord)
Lutsharel Geertruida is de speler voor wie Arne Slot ‘het hardst heeft gevochten om te behouden’ de laatste drie jaar, zei de afzwaaiende Feyenoord-trainer. Geertruida is krachtig, snel, kan overal achterin spelen, klust dan ook nog bij als verkapte middenvelder en soms zelfs als doelpuntenmaker. Maar bovenal is Geertruida altijd onvoorstelbaar comfortabel aan de bal.
Philippe Sandler (NEC)
NEC-doelman Jasper Cillessen schrikt zich ondanks al zijn ervaring soms ‘helemaal rot’ als ploegmaat Philippe Sandler weer eens besluit vlak voor zijn neus langs te dribbelen, ondanks een hijgende spits in zijn nek. Sandler, begeerd door Ajax en PSV, verdedigt uit alsof hij op een pleintje voetbalt met een AA’tje voor de winnaar. Alsof hij denkt: een roei naar voren is voor losers.
Arthur Zagré (Excelsior)
Arthur Zagré was een zeer talentvolle buitenspeler die Monaco een paar jaar geleden voor 10 miljoen euro overnam van Paris Saint-Germain. Gleed af naar FC Utrecht, waar hij ook niet slaagde. Bij Excelsior ontpopte de Fransman zich tot spelmaker vanuit de achterkant links. Natuurlijk is hij geen speler om tornado’s als Minteh of Bakayoko te beteugelen. Maar de liefhebber geniet van zijn gepolijste schijnbewegingen en creatieve oplossingen aan de bal.
Joey Veerman (PSV)
Het middenveld van het team met stijlvolle spelers is bepaald geen middenveld van de perfecte balans. Integendeel: het is een middenveld met plezier, met technisch vermogen, met diepgang, met scorend vermogen. Joey Veerman geeft dieptepasses voor PSV, verplaatst het spel razendsnel en kan schieten zonder dat hem dat ogenschijnlijk kracht kost. Hij en Schouten, dat was het duo wel.
Alen Halilovic (Fortuna Sittard)
Het was een pure verrassing dat de talentvolle Kroaat Alen Halilovic met een verleden bij AC Milan en Barcelona bij Fortuna Sittard verzeild raakte. Het was mede daarom ook wel te begrijpen dat hij ver terugviel. Maar wat was het in het begin van het seizoen genieten van zijn inzicht, zijn passing, de wijze waarop hij tegenstanders tussen de benen doorspeelde en weer frummelde aan zijn haarbandje. Hij was bij uitstek een speler voor wie je naar het stadion gaat.
Kodai Sano (NEC)
Een van de twee Japanners van NEC, naast spits Ogawa, stond symbool voor de opkomst van het Japanse voetbal, met tal van voetballers die een verrijking zijn voor de eredivisie, en trouwens ook een voorbeeld, qua arbeidsethos en zelfs qua techniek techniek. Snel, begaafd, aantrekkelijk. Kodai Sano is dat ook, om de wijze waarop hij wegdraait en passt. De furie in zijn spel is een genot om te aanschouwen.
Sem Steijn (FC Twente)
Het was in zekere zin het seizoen van Steijn en Steijn. Pa Maurice, mislukt als trainer bij Ajax, na zijn ontslag te zien op de tribune bij zoon Sem, de veel scorende, aanvallende middenvelder van FC Twente. Zeventien goals, het meest van alle middenvelders in de eredivisie. Mede omdat hij bereid is te lopen, altijd en overal, en omdat hij weet dat succes te halen valt. En dan blijkt het zelfs wel mee te vallen met dat evenwicht van het middenveld.
Johan Bakayoko (PSV)
Johan Bakayoko kreeg ondanks een topseizoen niet alleen complimenten maar ook kritiek van PSV-coach Peter Bosz. Dat wierp zijn vruchten af. De nog altijd pas 20-jarige Belg ontwikkelde zich tot een complete aanvaller, speelde zowat alle wedstrijden bij de landskampioen en was de constantste buitenspeler, een cruciale positie in het offensieve spel van Bosz. Bakayoko leerde druk zetten en meeverdedigen bij balverlies, zonder dat het ten koste ging van zijn aanvallende meerwaarde: de groeibriljant, die de hoogste transferwaarde binnen de PSV-selectie vertegenwoordigt en moeilijk te houden lijkt, maakte twaalf doelpunten en gaf negen assists.
Vangelis Pavlidis (AZ)
Moest de topscorerstitel (29 doelpunten) delen met PSV-aanvaller Luuk de Jong, maar verrichtte misschien wel een knappere prestatie dan zijn collega-spits. In een grillig AZ-elftal, waar veel goede spelers aan het begin van het seizoen vertrokken, was Vangelis Pavlidis de constante factor. De 25-jarige Griek maakte niet alleen veruit de meeste doelpunten bij AZ, hij zette de aanval met enige regelmaat ook zelf op. Zijn doelpunt van afgelopen weekeinde tegen FC Utrecht was exemplarisch. De pass vanaf het middenveld, de sprint naar het doel en de rake kopbal. Prachtig!
Osame Sahraoui (Heerenveen)
Osame Sahraoui was met acht doelpunten en acht assists niet alleen de waardevolste speler van Heerenveen, maar zorgde er ook hoogstpersoonlijk voor dat het publiek in het Abe Lenstra in een vrij kleurloos seizoen met enige regelmaat naar het puntje van de stoel schoof zodra hij aan de bal kwam. De 22-jarige Noorse dribbelaar met Marokkaanse roots kwam anderhalf jaar geleden over van Valerenga IF en ontpopte zich tot een speler die iets kan dat steeds zeldzamer is in het huidige voetbal: onbevangen pingelen, dribbelen zonder angst en tegenstanders passeren alsof ze er niet staan.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant