Via een datingsite leert Erica een man kennen bij wie alle alarmbellen afgaan. Toch laat hij haar niet los. Hoewel zijn arrogante gedrag haar irriteert, is haar nieuwsgierigheid sterker: ze wil hem in ieder geval één keer zien.
‘Ik leerde hem kennen via een nette datingsite, afgelopen november. Hij nam het initiatief en we begonnen te mailen, maar van een afspraak kwam het maar niet. Ik had weinig ervaring met online daten, kende de mores van het platform nog niet helemaal. Wel begreep ik dat als een man zegt: ik nodig je uit en neem twee flessen Amarone mee, en vervolgens die afspraak keer op keer niet nakomt, dat hij dan niet het type is dat uit is op een vaste relatie.
‘Waar ik zelf op uit was, wist ik ook nog niet helemaal. Hij irriteerde me met zijn arrogante gedrag, maar tegelijk boeide hij me, een idioot mechanisme dat me al snel in zijn greep kreeg. Ik probeerde hem – zonder resultaat – te googlen, en dacht: kom maar op, patserig mannetje met je valse naam, als je een vrouw zoekt om te intimideren, heb je aan mij een slechte. Op een of andere manier zag ik in deze man een project, of misschien is dat de verklaring die ik er achteraf aan heb gegeven, toen ik ontdekte dat er boeken zijn volgeschreven over groot worden als ‘enig gezond kind’ in een gezin als dat waar ik vandaan kom.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Mijn hele jeugd heb ik samen met mijn moeder voor mijn gehandicapte zus en vader gezorgd. Het verantwoordelijkheidsbesef dat zo onbewust ontstond, heb ik altijd gezien als iets positiefs en heeft me ver gebracht. Maar toen ik las over de gevaren die dat zorgen op jonge leeftijd met zich mee kunnen brengen, begreep ik dat er misschien meer aan de hand was. Heb ik bindingsangst door die inperking van vrijheid in mijn jeugd? Zeker is dat ik geen seconde naïef ben geweest in deze relatie – als dat al een toepasselijk woord is voor het rommeltje aan halve verwachtingen, van aan- en afstoten, van kwetsbaarheid verstoppen achter een dikke laag onverschilligheid. Hij vroeg om een foto, ik stuurde er een van opzij, snel gemaakt in de auto, zelf stuurde hij de ene na de andere gedateerde sexy foto.
‘Ik lachte erom en stelde voor gewoon eens samen naar de film te gaan en een drankje te drinken, dat leek me een betere manier om elkaar eens wat beter te leren kennen. Wat schiet je op met mails en foto’s als je niet weet hoe iemand beweegt, hoe iemand opkijkt van bijvoorbeeld een menukaart en vervolgens de ober wenkt. Maar hij achtte zich te bekend in de kunstwereld om zich met mij in het openbaar te vertonen. Was hij soms getrouwd, crimineel? Hij ontkende. Tegen mijn vriendinnen zei ik: ik heb er nu weer een ontmoet, alleen maar rode vlaggen, online onvindbaar, stuurt een foto van vijftien jaar geleden, wil niet in een café afspreken.
‘Op een dag stuurde hij een bericht: ‘Ben je thuis, dan kom ik nu langs’. Ik schreef terug: ‘Wat snap je nou niet? Ik ben niet het type van onenightstands en seksdates, denk je nou echt dat ik van het ene op het andere moment klaarsta om een nieuwe man in mijn huis te ontvangen?’ En toch liet hij me niet los. Ik bleef porren en liet me porren. Was het uit tijdverdrijf, uit verveling, uit zelfkwelling, was ik op zoek naar het zoveelste bewijs dat relaties bij mij altijd mislukken nog voor ze goed en wel op gang zijn gekomen?
‘Ik vond een bevredigend woord voor mijn onverdroten dolen langs een overduidelijk doodlopend pad: nieuwsgierigheid. Wie zat er achter de man die mij toen hij voor werk in New York was, de dag voor Kerst uitnodigde daarheen te komen? Bizar. Ik had die dagen natuurlijk allang afspraken met familie. Met Oud en Nieuw, schreef ik, kon ik wel. Ik wilde weten of het me zou lukken hem van zijn masker te ontdoen.
‘Hoe gingen de dialogen tussen ons? Als die van schoolkinderen. Ik die schreef: ‘Maar volgens mij neem je dit toch niet serieus.’ Hij die antwoordde: ‘Als je het zo ziet, dan kap ik ermee.’ Ik die vervolgens dacht: stik er maar in. Hij die zich terugtrok en dan weer met een nieuw voorstel kwam om elkaar toch te zien, altijd bij mij thuis terwijl hij wist dat ik dat niet wilde. En dan toch steeds weer die prikkeling als een wilde stroom door mijn lichaam, de overtuiging dat ik nog niet alles had gedaan om erachter te komen wie deze gast nou precies was.
‘Ik werd erin meegezogen, ik weet niet waarom ik het liet gebeuren, en ik denk niet dat nieuwsgierigheid de hele lading dekt. Het was spannend, zeker vergeleken met die andere saaie mannen die zich meldden via datzelfde platform, met hun mainstreamberoepen en hun Toyota Corolla’s. Deze man die ik alleen bij zijn voornaam kende, was kunsthandelaar, hij wist alles van 17de-eeuwse meesters. Hij reed een Jeep en ik deed of dat me koud liet, maar ik word toch liever daarin opgehaald dan in een witte middenklasser. Het was, hield ik mezelf voor, allemaal spielerei. En, hield ik mezelf ook voor, dat was prima, want op het moment dat ik hem zou hebben doorgrond en ik begreep wat hem dreef, kon ik hem loslaten. Telkens wanneer er een moment was dat ik dacht: wat een eikel, ik verbreek alle contact, dacht ik een dag later: nee, ik wil hem ten minste één keer hebben gezien, dan is het daarna meteen klaar.
‘Onnodig te zeggen dat ook de afspraak met Oud en Nieuw niet doorging, maar ik heb me die avond uitstekend vermaakt op het feest bij de buren. De vrijdagmiddag erop mailde hij: ik kom eraan en zit nu op de fiets, ik weet je straat maar wat is je huisnummer? Hij vroeg niet of het uitkwam, alleen of hij de wijn zou kopen of ik, want het leek hem leuk als we bij iedere paar slokken een kledingstuk zouden uittrekken. En ik dacht: ik kan nu zeggen ‘draai maar om, want je weet, ik wil je niet hier thuis’. Maar op die manier zou ik hem nooit ontmoeten, dus vooruit, dan maar eenmalige seks. Wat kon me gebeuren, wie weet werd het nog gezellig. Toen ging de bel. Ik deed open. Half tegen mijn zin, nieuwsgierig, wetend dat dit op niets zou uitlopen.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Erica gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Ook voor komende zomer zijn we op zoek naar lezers die ons willen vertellen over hun vakantieliefde – alles tussen een kleine flirt, een fling en een grote liefde – van lang of korter geleden. Ook wanneer jullie niet meer bij elkaar zijn. We willen ook de lovers in kwestie aan het woord laten; zo nodig gaan we samen op zoek.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant