Toen Arjen Treurniet (51) een half jaar na zijn Lyme-diagnose voor een expeditie in Lapland was, besefte hij nog maar eens dat de ziekte zijn leven niet zou mogen belemmeren. "Ik vond het spannend, maar ik realiseerde me ook: dit kan ik nog doen. Het had zomaar anders kunnen gaan en ik had door Lyme de rest van mijn leven in een rolstoel gezeten."
"Het was alsof een stalen pin met een moker naar binnen geslagen werd." Zo omschrijft Arjen de pijn die hij een paar jaar geleden plots in zijn gewrichten kreeg. "Ik werd er 's nachts huilend van wakker. De huid op mijn been was zo gevoelig dat een laken al ondragelijk was. Ik bouwde daarom een constructie, zodat dat als een tunnel om mijn been lag."
De ziekte van Lyme kun je oplopen door de beet van een besmette teek. Het wordt veroorzaakt door de bacterie Borrelia burgdorferi. De klachten van de ziekte verschillen per persoon. Zo kun je na de beet last van een verkleuring van de huid op de plek van de beet, koorts en spier- en gewrichtspijn krijgen.
Ook kun je gewrichts-, huid-, zenuw- of hartklachten krijgen. Bijvoorbeeld wanneer de ziekte in een vroeg stadium niet met antibiotica behandeld is.
Een teek had Arjen nooit gezien. Wel zag zijn voet een maand ervoor rood en jeukte het, maar hij ging ervan uit dat dat zwemmerseczeem was. Na de diagnose lag Arjen twee weken in het ziekenhuis aan een infuus. Werken kon hij sinds de pijn ook niet meer. "Ik zag mijn conditie achteruit gaan", vertelt hij.
Hij had juist hard aan zijn conditie gewerkt. "Ik was jarenlang verslaafd aan survivaldingen doen, bijvoorbeeld een week overleven in Scandinavië met vrienden. Ik wilde daarom die expeditie in Lapland graag doen. Ik dacht: als ik zulke dingen niet meer kan doen, verdwijn ik achter de geraniums."
Toen de pijn minder werd, begon Arjen meteen weer met trainen. "Ik zag mijn voet de grond raken, maar voelde hem niet", vertelt hij. "Dat verdoofde gevoel heb ik nog steeds. Door Lyme moet ik andere keuzes maken."
Survivallen met vrienden doet hij daarom niet meer. "De stevige bergschoenen en rugzak die ik dan draag geven te veel last. Ook slaap ik daar buiten, waardoor ik veel risico op teken loop. Daar ben ik schrikachtig voor. Bij poolexpedities heb je dat niet en heb ik bijvoorbeeld door de kou minder last."
Haar vrienden gingen na de eindexamens studeren in andere steden, terwijl het jaar voor Jasmijn Melens (18) stilstond. Ze heeft nu een tussenjaar om te herstellen. In haar examenjaar werd ze namelijk erg moe en lag ze vooral met haar hoofd op de tafel tijdens de lessen. "Voordat ik de diagnose kreeg, dacht ik dat ik gek werd. Er werd tegen me gezegd dat ik gewoon lui was en me niet zo moest aanstellen."
Na bloedonderzoek werd duidelijk dat Jasmijn zich haar klachten niet inbeeldde. "Ik kon er mentaal niet bij zijn, was verward en te moe om gesprekken te volgen. Ook had ik veel pijn in mijn gewrichten waardoor sporten niet mogelijk was. Ik moest kiezen tussen school, sport of een sociaal leven. Meer energie had ik niet."
Jasmijn zette school voorop vanwege haar eindexamens. Ze ging alleen naar de vakken die ze moeilijk vond en zat veel thuis. In deze periode kreeg ze last van depressieve gevoelens. "Daar wordt niet genoeg over gepraat bij Lyme", benadrukt ze.
"Ik had nergens meer zin in, geen motivatie en er waren momenten dat ik het leven niet meer zag zitten", vertelt Jasmijn. "Ik zag niet echt licht aan het einde van de tunnel, omdat ik bang was dat het niet meer over zou gaan. Het was een constante strijd die ik met mijzelf voerde om positief te blijven."
Ondanks haar ziekte, lukte het Jasmijn om haar eindexamens te halen. "Dat deed ik met zesjes, maar ik ben heel trots dat ik ze überhaupt gehaald heb. Ik ben nog niet volledig hersteld, maar ik kan weer dingen doen die ik zes maanden geleden niet kon. Na de zomer ga ik studeren en hoop ik een inhaalslag te maken."
Taken waar Jostijn van der Velde (30) eerst twee uur over deed, kostte hem ineens vier uur. "En dan schaamde ik me voor wat ik op papier had staan", vertelt hij. Hij begon zich in september erg moe te voelen. Naast zijn werk leed ook zijn sociale leven eronder. "Het kostte veel moeite om een gesprek te voeren en af te spreken met vrienden."
Hij bleek Lyme te hebben, waardoor hij drie maanden lang amper iets kon doen. "Ik leefde als een tachtigjarige", zegt hij. "Het voelt alsof er een schaduw boven je hangt die continu de energie uit je zuigt. Vooral als je over een grens gaat, is het beangstigend omdat je daarna een paar uur niks kan."
Jostijn wilde daarom op zoek gaan naar iets dat hij wel kon doen. Hij zocht contact met anderen die Lyme hadden. Een familielid gaf hem de tip om in koud water te zwemmen en te mediteren. "Aan die tip had ik het meeste. Het hielp me om het ritme van de dag te behouden, omdat alle regelmaat wegvalt."
Inmiddels zegt Jostijn dat hij 'weer op 85 procent zit. "Ik probeer als ik met vrienden afspreek goed op mijn eigen grenzen te letten. Op een gegeven moment moet je de situatie accepteren waar je in zit. Het gaat in kleine stapjes met af en toe een terugval, maar ik heb vertrouwen dat ik weer de oude kan worden."
Maak binnen 1 minuut een gratis account aan en krijg toegang tot extra artikelen.
Gelieve een geldig e-mailadres in te geven.
Source: Nu.nl algemeen