De PVV, de partij van de ‘kopvoddentaks’, gaat regeren. Hoe kijken moskeebezoekers in Zaandam naar het hoofdlijnenakkoord? ‘Wij voelen elke dag dat we minder voorstellen dan de Nederlanders.’
Met vier glaasjes warme thee op een dienblad loopt een moskeebezoeker de grote trap af aan de buitenkant van de Sultan Ahmet Moskee in Zaandam. In het gras staan twee vlaggenmasten, met daaraan de Turkse en Nederlandse vlag. Het is iets na tweeën; het middaggebed in de moskee aan de rand van de wijk Poelenburg is net achter de rug.
Buiten staan houten tafels met daaromheen stoelen, allemaal bezet. Een grote schaal op tafel dient als asbak. Vandaag hangt hier behalve de geur van thee ook die van tabak.
Over politiek gaat het wel vaker na het gebed, vooral over Turkse politiek. Deze keer praten de moskeebezoekers over de PVV, de partij van ‘kopvoddentaks’ en ‘minder, minder, minder’, die in Nederland de grootste werd en deze week een hoofdlijnenakkoord presenteerde met coalitiepartners VVD, NSC en BBB.
In dat akkoord komt het woord islam geen enkele keer voor (wel: islamitisch terrorisme). Toch staan er ‘concrete stappen’ in die de indruk wekken dat ze vooral zijn gericht op de islamitische gemeenschap, en dat ze uit de koker van Geert Wilders komen.
Zo wordt onder meer gesproken over regulering van versterkte gebedsoproepen, het aanpakken van ‘buitenlandse ongewenste beïnvloeding’ via weekendscholen en het tegengaan van huwelijksdwang.
Moskeebezoeker Adam (62, ingenieur) haalt eerst zijn schouders op, alsof het hem allemaal niet zoveel doet, dat hele akkoord. Maar dan steekt de Zaankanter, die zelf bij de Tweede Kamerverkiezingen in november op Denk stemde, toch van wal: ‘Waar gaat dit over? Al die maatregelen, het is symboolpolitiek. Die maatregel over het inperken van versterkte oproepen tot gebed, bijvoorbeeld. De oproepen zijn al lang ingeperkt. Jaren geleden hebben wij daarover al afspraken gemaakt.’
Adam, die net als de andere moskeebezoekers niet met zijn achternaam in de krant wil, wijst naar de luidsprekers die aan de gevel hangen. ‘Versterkt geluid mogen we alleen op vrijdag gebruiken, en dat doen we daarom ook.’ Wat daarover in het hoofdlijnenakkoord staat, wil hij maar zeggen, dat is achterhaald.
‘We worden met deze maatregelen in het nauw gedreven. Je taal, je geloof, je ras, daar moet je vrij in zijn’, zegt Sekin (55, chauffeur), een man in een dikke bodywarmer die naast Adam een sjekkie draait. Als het gesprek komt op financiering van de moskee – die valt onder Diyanet, het Turkse presidium voor Godsdienstzaken van de Turkse president Recep Erdogan – zeggen de bezoekers: ‘Linksom of rechtsom, deze moskee zal altijd blijven bestaan.’
‘Wij voelen elke dag dat we minder voorstellen dan de Nederlanders’, zegt Alaattin (57). Hoe langer hij aan het woord is, hoe feller hij wordt. Alaattin woonde als kind al in Poelenburg, als zoon van eerstegeneratiemigranten. ‘En weet je wie daarvan op de hoogte is? Weet je wie weet hoe dit voelt? Dilan Yesilgöz. Zij moet dat weten. Want zij is net als wij. Dat maakt me razend.’
Poelenburg is een wijk in Zaandam die in de jaren zestig werd gebouwd om fabrieksarbeiders te huisvesten die onder meer uit Italië en Turkije kwamen. De wijk werd in 2009 als probleemwijk bestempeld door het toenmalige ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer.
Ook over de Sultan Ahmet Moskee was in het verleden wat te doen. In 2016 ontving de moskee een dreigbrief en werden autobanden op het parkeerterrein lek gestoken.
‘Het grootste probleem is niet deze wijk zelf. Hier is weinig mis. Het enige dat beter kan is het grofvuil dat overal ligt’, zegt moskeebezoeker Ibrahim, een ex-politieagent. Over het hoofdlijnenakkoord zegt hij: ‘Het maakt mij niet bang. Racisme is onderdeel van ons leven. Onwetendheid bij Nederlanders kan je nooit weghalen.’
Even verderop in Poelenburg is naast een tankstation en een garage het islamitisch centrum Al-Himmah gevestigd. Twee jonge vrouwen in khimar zijn net klaar met Koranles. Met hun lerares Arabisch en de Koranlerares komen ze het klaslokaal uit. Een leerling, die niet met haar naam in de krant wil, vertelt dat ze vijf kinderen heeft in de leeftijd van 8 tot 15 jaar, die allemaal op zaterdag en zondag naar de islamitische school gaan.
‘Ik groeide hier op als dochter van arbeidsmigranten, maar ik leerde: je houdt je mond over je achtergrond’, zegt ze. ‘Mijn kinderen gaan in het weekeinde naar school omdat ik wil dat ze leren om trots te zijn. Islam betekent vrede. Dat leren mijn kinderen hier. Voor de aarde, de mens en het land waar je woont, heb je respect. De weekendschool heeft ze een beter mens gemaakt.’
Haar klasgenoot, die ook niet met haar naam in de krant wil, zegt: ‘Ik begrijp best dat mensen zorgen hebben over de islam. Want ze kennen ons niet. Maar tegen iedereen wil ik zeggen: kom langs, verdiep je in ons. Wij zijn hier en we willen alles met je delen.’
Dan kraakt de speaker in het systeemplafond van het islamitisch centrum en klinkt daar de oproep tot gebed. ‘Hoor je dat?’, zegt de vrouw als een hese mannenstem zachtjes uit het plafond klinkt. ‘Dit klinkt toch prachtig? Wie hiervoor bang is, is gek.’
Geselecteerd door de redactie
Omringd door verzwakte rivalen breken voor Wilders cruciale jaren aan
Een akkoord met ‘hoop, lef en trots’: wat vinden de zwevende kiezers ervan?
Source: Volkskrant