Vier jaar lang volgde fotograaf Bjorn Staps stoere mannen op stieren en paarden, met geruite overhemden en hoeden. Maar, zegt een van de cowboys die hij sprak voor zijn boek European Cowboy, de levensstijl draait om veel meer dan dat.
Lage zon, opstuivend zand en jongens die als Clint Eastwood in de verte staren. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat de foto’s van de Brabantse fotograaf Bjorn Staps op het Amerikaanse platteland zijn gemaakt. Toch spelen de taferelen uit zijn boek European Cowboy zich een stuk dichter bij huis af. Want ook in België, Frankrijk of Italië zijn mannen te vinden met hoeden en geruite overhemden, rijdend op stieren en paarden.
‘Ze spelen geen cowboytje, maar leven echt als cowboys’, vertelt Staps over de mannen die hij vier jaar lang volgde voor zijn boek. Op doordeweekse dagen werken deze mannen veel met hun handen; vaak op boerderijen of in de bouw. In het weekend doen ze in België, Frankrijk of Italië mee aan rodeo’s, een dag vol wedstrijden waarbij cowboys met paarden racen en stieren proberen te berijden.
Veel rodeo’s zijn er nog niet in Europa, vertelt Staps. ‘In totaal zijn er denk ik zo’n vijftien wedstrijden per jaar.’ Zelf kwam hij de cowboys op het spoor door een krantenartikel over een Nederlandse jongen die in België een rodeowedstrijd had gewonnen. ‘Ik heb hem een appje gestuurd, drie dagen later stond ik op een ranch in België.’
Alle gefotografeerde mannen doen aan bull riding, het gevaarlijkste onderdeel van de rodeo waarbij je minstens acht seconden lang op een bokkende stier moet blijven zitten. Dit gaat lang niet altijd goed. Veel van de cowboys hebben inmiddels een uitgebreide verzameling aan blessures op hun cv staan. Bij het maken van de foto’s beleefde Staps zelf ook een paar angstige momenten. ‘Een keer zat ik in de arena op een onhandige plek en kwam er een stier op mij af rennen. Gelukkig leidde iemand hem op tijd af, maar dat had ook anders kunnen aflopen.’
Toen hij eenmaal ‘binnen’ was, trof Staps een vriendelijke open gemeenschap aan waarin hij zich meer dan welkom voelde. Bull riding is een supermasculiene en heftige sport, maar tegelijkertijd gaan de jongens op een erg vriendschappelijke en zachte manier met elkaar om. Ze redden continu elkaars leven, ziet Staps. ‘Als een jongen van een stier valt, proberen andere jongens de stier af te leiden zodat de rijder veilig kan wegkomen. Na zo’n val troosten ze elkaar altijd.’ Met zijn foto’s wil Staps dit opvallende contrast benadrukken. ‘De cowboys hebben misschien een intimiderend uiterlijk, maar eigenlijk zijn ze vooral heel lief.’
Een van de cowboys uit Staps’ boek is de 27-jarige Vlaming William ‘Junior’ Dougan uit Westerlo, België. ‘Ik ben opgegroeid op de manege van mijn ouders en ik werk daar nog steeds vier dagen per week’, vertelt hij vanaf zijn tractor aan de telefoon. ‘Zij zijn begonnen met westernrijden, een Amerikaanse manier van paardrijden met een speciaal zadel. Zo ben ik er ook in gerold.’ Naast het werk op de ranch doet hij ’s zomers drie weekenden per maand mee aan bull riding-wedstrijden in Europa, maar ook in Brazilië, de VS en Australië. ‘Het wereldje is niet zo groot, waardoor je andere cowboys vaak tegenkomt en snel leert kennen. We zijn heel hecht.’
William legt zijn levensstijl als cowboy vast op Instagram, waar hij bijna 23 duizend volgers heeft. Volgens hem is cowboy zijn veel meer dan een grote hoed opzetten en een ruitjeshemd aantrekken. ‘Het gaat om intensief werken met dieren, maar ook over dingen die je niet in foto’s kunt vastleggen, zoals hard werken en eerlijk zijn.’ De levensstijl en het gevoel dat daarmee gepaard gaat, maken de cowboys anders dan ‘reguliere’ boeren. Voor de Vlaming is er bovendien geen verschil tussen een Amerikaanse en Europese cowboy. ‘Als ik een café zou binnenkomen, kan ik de cowboy er meteen uit pikken, waar die ook vandaan komt.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant