Het tweede album van King Hannah, Big Swimmer, staat vol meeslepende en donkere folk die bij vlagen sterk melancholisch of juist afstandelijk als stonerrock klinkt. Met haar unieke stemgeluid zingt Hannah Merrick over ‘dingen die we niet kunnen vergeten’.
Als je als Europeaan voor het eerst door de Verenigde Staten reist, kom je met een heleboel verhalen terug. Over Texaanse tankstations bijvoorbeeld, of over warme middagen in New York.
Hun eerste tour in de VS leverde het Liverpoolse duo King Hannah in ieder geval genoeg inspiratie op voor een heel nieuw album: Big Swimmer. Zangeres Hannah Merrick en gitarist Craig Whittle vertellen erover in een hotel in Amsterdam.
Over de auteur
Els de Grefte is popredacteur van de Volkskrant.
Het is eigenlijk niet vreemd dat Merrick en Whittle zo door hun tour geïnspireerd werden, want in een band zitten betekent nou eenmaal vooral: live spelen. Daar zit volgens het duo verreweg de meeste tijd in, en bovendien is live spelen bepalend voor je succes. ‘Als je een goede liveshow kunt neerzetten, heb je een carrière’, zegt Whittle. ‘Als je je nummers live niet kunt overbrengen, houdt het snel op.’ Ideeën voor liedjes ontstaan dan logischerwijs onderweg.
Toen het duo twee jaar geleden een tourbus instapte met debuutalbum I’m Not Sorry, I Was Just Being Me onder de arm, bleek hun muziek live grootser, meeslepender en dynamischer te klinken dan op plaat. Na twee jaar touren probeerden ze dat livegeluid al in de studio te vangen.
Het resultaat is Big Swimmer, een album vol meeslepende en donkere folk, die bij vlagen sterk melancholisch of juist afstandelijk als stonerrock klinkt. Het indrukwekkendste is het unieke stemgeluid van Merrick.
Die stem spookt met haar onderkoelde intonatie bezwerend door het album; in prozaïsche beschrijvingen bezingt ze gebeurtenissen die zich grotendeels hebben afgespeeld tijdens hun tour door de Verenigde Staten. ‘Daar zagen we dingen die we niet kunnen vergeten’, zegt Merrick. ‘Shockerende en ongelofelijke dingen, die allemaal op het album zijn beland.’
Van een erg stereotypische Texaan tot de bedreiging van een kind: Merrick en Whittle nemen ons mee langs de locaties die de inspiratie waren voor hun liedjes.
‘Cos I feel good when I am in New York, just doing nothing.’
Er ontstaat een minutenlang eigenwijs heen-en-weer over hoe vaak Merrick en Whittle nou precies in New York zijn geweest. Hun gesprek gaat ongeveer zo: ‘Ik denk dat we drie keer naar New York zijn geweest.’ ‘Hmm, ik denk vier.’ ‘Nee, het is zeker drie.’ ‘Ik denk vier.’ Hoe dan ook schreef Merrick deze tekst over een bezoek aan New York in 2022, toen King Hannah op een festival in het Rockefeller Center speelde.
‘We wilden naar Museum of Modern Art (Moma) gaan, maar we hadden niet genoeg tijd’, zegt Whittle. ‘Niet genoeg tijd’, zegt Merrick hoofdschuddend. ‘Dus haalden we maar een ijsje’, zegt het duo in koor. Zo’n groot museum is ook niet iets om gehaast te bezoeken, natuurlijk. ‘De volgende keer dat we een halve dag over hebben in New York, gaan we’, zegt Whittle. Hij draait zich om naar Merrick: ‘En dan kun jij een liedje schrijven over naar het Moma gaan.’
‘In New York voel ik me op mijn best’, zegt Merrick. ‘Ik ben zelfverzekerder en gelukkiger daar. Ik hou ervan dat de stad zo groot is, ik hou ervan dat je gewoon naar Central Park kunt lopen en op een bankje kan gaan zitten. Ik hou van frozen yoghurt, ik hou van de bakstenen huizen, ik hou van de met bomen omzoomde straten, ik hou van alle winkels... Waarom hou jij van New York, Craig?’
‘Van niks van wat jij noemt’, zegt Whittle lachend. ‘Door alle films die zich afspelen in New York voelt het belangrijk om daar te zijn. Het voelt nog steeds surrealistisch dat we soms naar New York gaan om daar een show te spelen. Als je me dat had verteld als kind, was ik gek geworden.’
‘Ik hou van New York zoals het er in films uitziet’, gaat Merrick onverstoorbaar verder. ‘In kerstfilms als Miracle On 34th Street, of in mijn favoriete film waarvan ik de naam altijd vergeet.’ Whittle helpt haar: You’ve Got Mail. ‘Ik hou van de boekwinkel op de hoek in die film, ik hou van actrice Meg Ryan, ik hou van haar appartement.’
Whittle gebaart naar de interviewer: ‘Je moet misschien doorgaan.’
‘We were parked under a bridge in Philadelphia.’
Zo’n twee jaar geleden speelde King Hannah in de bar Milkboy in Philadelphia. Bij het parkeren van de tourbus in een straatje ergens achteraf staarde Merrick vanaf de achterbank uit het raam. ‘In een steegje aan de overkant zat een klein jongetje op een traptrede’, zegt Merrick. ‘Hij viel me op omdat hij er zo ongelukkig uitzag; niet zoals je wilt dat een kind eruitziet. Hij was niet aan het spelen ofzo, hij zat daar gewoon.
‘Er kwamen twee louche mannen op hem af, ze bedreigden het jongetje met een hamer. Ze raakten hem niet, maar het was duidelijk dat dit een normale dag was voor dat jongetje. Hij schrok niet eens. Dat maakte me verdrietig en woedend.
‘Er zijn natuurlijk mooie delen van Philadelphia, maar dat steegje heeft me flink laten schrikken.’
Dit verhaal zingt Merrick op Milky boy (I love you). Op de climax van het verhaal (‘He swung a hammer at that little boy’s face’) trekt Whittle een muur van geluid op met vervormde gitaren: een tekstuele en muzikale apotheose.
‘We were driving down the highway near El Paso.’
Ook Somewhere near El Paso beschrijft een scène die het duo zag vanuit het raam van de tourbus, op een tankstation in de buurt van El Paso. ‘Touren betekent vooral in een busje zitten en uit het raam kijken’, zegt Whittle.
Een man liep het tankstation uit, met in zijn hand het kraslot waarmee hij net 40 dollar had gewonnen. ‘Met een dik, Texaans accent riep hij dat hij zijn 40 dollar bij een bordeel zou uitgeven’, zegt Whittle. De man zag er met zijn snor behoorlijk stereotypisch Texaans uit. ‘We konden niet geloven dat dit zich voor onze ogen afspeelde’, zegt Whittle. ‘Het leek wel een filmscène. Toen besefte ik dat we echt in Amerika waren, diep in Amerika.’
Ook muzikaal wilden Whittle en Merrick dit nummer laten klinken als het zuiden van de Verenigde Staten. Het landschap inspireerde ze tot een woestijnrockachtig geluid, zoals de muziek die uit de beroemde Rancho De La Luna-studio in Joshua Tree komt.
‘There’s room in the kitchen if you wanna join me.’
Niet alleen indrukwekkende momenten, maar ook juist het alledaagse fascineert en inspireert King Hannah. Op debuutalbum I’m Not Sorry, I Was Just Being Me krijgen onbeduidende gebeurtenissen een literaire behandeling en ook op de afsluiter van hun nieuwe album wordt het alledaagse gevierd.
Dit lied ontstond in het appartement waar Merrick en Whittle samenwonen, in Liverpool. Merrick bakte kip, Whittle zat op de bank een beetje muziek te schrijven. ‘Het begon als een onnozel dingetje, niet iets waarvan ik dacht dat het een nummer zou worden’, zegt Whittle. ‘Maar we bleven er maar naar terugkeren. Uiteindelijk bleek het de ideale manier om het album af te sluiten.’ Het melancholische slepende nummer met country-invloeden brengt het album thematisch weer veilig thuis na alle buitenlandse avonturen.
Er klonk een nummer van John Prine, maar niet echt op de radio. ‘Radio klinkt nou eenmaal romantischer dan een streamingplatform.’
In de tekst bezingt Merrick onzekerheid over de bereide kip: ‘Ik hoop dat ze niet is uitgedroogd, ik hoop dat ik je avond niet verpest.’ De tekst komt van Whittle. ‘Ik ben altijd zo bang om iets te verpesten als ik kook’, zegt hij in Amsterdam. ‘Maar ik zou nooit zeggen dat ik het droog vind’, probeert Merrick hem gerust te stellen. ‘Ik weet dat je het niet zou zeggen, maar ik wil niet dat je het denkt’, zegt Whittle. Dit gaat nog even zo door, en ze lijken de glimlachende interviewer helemaal te vergeten.
Big Swimmer komt op 31/5 uit bij City Slang. Speeldata in Nederland: 8/9 Paard, Den Haag, 9/9 Paradiso, Amsterdam, 11/9 Effenaar, Eindhoven, 18/9 Vera, Groningen.
De succesvolle indiefolkzangeres Sharon van Etten zingt op twee nummers van Big Swimmer mee. Whittle en Merrick kwamen met haar in contact nadat Van Etten hun debuutsingle Crème Brûlée had getipt op sociale media. Tijdens het maken van Big Swimmer stuurden Whittle en Merrick haar demo’s en gaven Van Etten de vrijheid om ermee te doen wat ze wilde. Ze zong harmonieën in op This Wasn’t Intentional en titeltrack Big Swimmer.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant