Het was alsof iemand krabde aan een jeuk die ik nooit als zodanig had herkend, maar mij blijkbaar al mijn hele leven dwarszat, want Mozes Kriebel wat een opluchting ging er door mijn lijf toen ik hoorde dat de V van Visserij terugkomt in de naam van het ministerie van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur.
Die naamswijziging kost plusminus 5 miljoen euro aan nieuwe visitekaartjes, maar is elke euro dubbel en dwars waard, zo legde Caroline van der Plas uit toen ze donderdagochtend het nieuwe regeerakkoord toelichtte. Het ontbreken van de V heeft sinds 2003 namelijk ‘heel erg veel vissers pijn gedaan’.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik durf hier best toe te geven dat ik tot die zinsnede behoorlijk sceptisch was over het eindwerkstukje van onze nieuwe regering. Dat kwam vooral doordat de titel ‘hoop, lef en trots’ mij in eerste instantie deed denken aan die houten letters van de Xenos die samen ‘live, love, laugh’ spellen. En misschien ook wel een beetje omdat het hoofdlijnenakkoord een gigantische groep burgers wegzet als tweederangs.
En omdat ik het een achteruitgang vind om seksuele voorlichting in het basisonderwijs aan banden te leggen, diplomatiek onhandig om juist nu de Israëlische ambassade te verplaatsen naar Jeruzalem en ronduit lachwekkend om het belastingtarief voor directeuren en grootaandeelhouders te verlagen, omdat een tweede huis in de Vogezen volgens mij niet valt onder het kopje ‘bestaanszekerheid’.
Verder is het buitengewoon schraperig om als een van de welvarendste landen ter wereld ontwikkelingssamenwerking weg te saneren, proleterig om de btw op culturele goederen en diensten te verhogen, maar een uitzondering te maken voor bioscopen en pretparken. Het is onnozel om een miljard euro te bezuinigen op wetenschappelijk onderzoek en potentieel gevaarlijk om je als regering te buigen over wat nu precies ‘kwalitatief hoogwaardige’ journalistiek is.
Ook is het mesjokke een aantal Natura 2000-natuurgebieden te schrappen omdat we meer ruimte nodig hebben om onze mest te lozen en graag weer 130 kilometer per uur willen rijden. Het is vermoedelijk illegaal om mobiele grenscontroles in te voeren om gesnapte migranten terug te jagen naar Duitsland en België. En het is puur onmenselijk om statushouders niet langer voorrang te geven bij het vinden van een sociale huurwoning, omdat oorlogsvluchtelingen daardoor net zo lang op straat zullen moeten slapen tot ze voldoende Nederlands hebben geleerd om te kunnen solliciteren en vervolgens genoeg geld bij elkaar hebben gespaard om eindelijk hun huur te kunnen betalen.
Maar toen begon Van der Plas dus over de glorieuze terugkeer van de V van Visserij. Ze vertelde hoe ze nog diezelfde ochtend een mail kreeg van een visser op de Waddenzee die tranen in zijn ogen voelde toen hij las over de naamswijziging van het ministerie.
Ik stelde mij zo’n bonkige kerel in een coltrui voor – pardon: een hardwerkende, bonkige kerel in een coltrui – die 21 lange jaren verteerd was door een duizelingwekkende eenzaamheid, maar nu, staande op het dek van zijn kotter, eindelijk mocht huilen omdat hij wist dat zijn ballingschap voorbij was. Eindelijk zou zijn beroep weer vertegenwoordigd zijn op het briefpapier van het ministerie van LNV.
Terwijl Van der Plas de anekdote vertelde, leek het alsof ook zij de zilte tranen van die visser proefde. Misschien blokkeert de rechter al onze plannen, zag je haar denken, misschien valt onze regering binnen zes maanden, maar die V van Visserij neemt niemand ons meer af.
Het is gezien, het is niet onopgemerkt gebleven.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant