Na twee dagen van gedwongen sluiting, regeert de koelte op de Roeterseilandcampus van de Universiteit van Amsterdam (UvA). Nu de tentamens voor de deur staan, hopen studenten en docenten vooral ‘rustig’ aan de bak te kunnen.
Op de ochtend van de heropening van de Roeterseilandcampus van de UvA zijn drie mannen van schoonmaakbedrijf Vebego druk in de weer met krabbers, zemen en een hogedrukspuit. De reden: de hoofdingang van het ABC-gebouw is in alle vroegte met rode verf beklad. ‘Het was nog nat toen we om kwart over zeven ’s ochtends aankwamen’, zegt een medewerker met verfspatten op zijn neus.
Op deze plek ontaardde een vreedzame walk-out maandag in complete chaos nadat in het zwart geklede en gemaskerde personen vernielingen aanrichtten. Wie er achter de nieuwe bekladding zit, is niet bekend. Maar de pro-Palestijnse actievoerders lijken hiermee een waarschuwing af te geven aan het bestuur: we zijn niet van plan om op te geven.
Over de auteur
Irene de Zwaan is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over jongerencultuur en onderwijs
Toch klinkt nu, nadat de campus om veiligheidsredenen twee dagen was gesloten, vooral de gematigde stem. Docenten die voorbij het ABC-gebouw lopen, zijn blij dat ze ‘gewoon’ weer aan het werk kunnen. De studenten zijn vooral opgelucht dat ze weer toegang hebben tot de universiteitsbieb. De tentamens staan voor de deur.
‘Ik denk dat de meerderheid van de studenten gematigd in dit conflict staat’, zegt Anouk (22), een derdejaarsstudent communicatiewetenschap. ‘Maar ons hoor je minder, want niemand gaat de barricades op om te schreeuwen: ik neem een tussenpositie in!’
Haar vriendin Sophia (20), die fiscaal recht studeert, zegt dat het per studie verschilt hoe betrokken de studenten zijn bij de pro-Palestijnse protesten. ‘Ik heb een huisgenoot die politicologie studeert. Die studenten gaan na hun werkgroep standaard met z’n allen protesteren. Nou, bij mijn studie gebeurt dat echt niet.’
Op de dag van de heropening loopt een handvol beveiligers over het deels met hekken afgezette terrein. Een vrouw van de beveiliging maant een groepje studenten, dat in de centrale hal van het ABC-gebouw campagne voert voor de verkiezingen van de medezeggenschapsraad, om naar een gebouw aan de overkant te verhuizen. ‘Alle evenementen in deze hal zijn deze week geannuleerd’, zegt ze.
Van de vernielingen die hier maandag werden aangericht, onder meer de koffiecorner werd gesloopt, is geen spoor meer te zien. Het kapotte digibord is vervangen voor een nieuwe. Daarop verschijnt, na een bericht over het rookverbod, de volgende mededeling: ‘Het conflict in Israël en de Palestijnse gebieden maakt veel emoties los. Houd rekening met ieders perspectief en gevoelens. Bewaar de rust en heb wederzijds begrip binnen onze diverse gemeenschap.’
De UvA kondigde woensdag aan extra veiligheidsmaatregelen te nemen om het risico op nieuwe ordeverstoringen te verkleinen. Het is niet duidelijk wat die maatregelen behelzen. De universiteit wil hier niets over kwijt.
Niemand die hier vandaag loopt, zegt bang te zijn. De een voelt zich veilig nu de ‘radicale’ actievoerders van het terrein zijn verwijderd. De ander toont zich solidair met de demonstranten en zegt vooral opgelucht adem te halen nu de politie op veilige afstand is.
Hoewel de koelte regeert, is duidelijk dat de gebeurtenissen van afgelopen maandag indruk hebben gemaakt, vooral bij diegenen die aanwezig waren. ‘Zie je dat raam daar?’, wijst een facilitymedewerker naar een met graffiti beklad raam op een bovenste etage. ‘Daar werden maandag allemaal documenten naar beneden gegooid. Het leek wel 11 september.’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik heb zoiets nog nooit meegemaakt.’
De vraag of de pro-Palestijnse protestacties nog een staartje krijgen, wordt steevast met een ferm ‘ja’ beantwoord. ‘Ik hoop wel dat ze even normaal gaan doen’, verzucht rechtenstudent Sophia. ‘Als het volgende week weer misgaat, lopen m’n tentamens in de soep.’
Wie zich nog het minst zorgen lijken te maken, zijn de mannen van de reinigingsdienst. De medewerker met de rode verfspetters op zijn neus, steekt tegen het middaguur optimistisch zijn duim omhoog. ‘We zijn er bijna’, roept hij. ‘Alleen de kozijnen nog!’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant