De 24-uursverslaggeving over het op handen zijnde regeerakkoord leverde woensdag op tv vooral zenuwachtig gespeculeer op over ‘witte rook’. Zagen we daar al wat witte pluimpjes uit de schoorsteen naar boven komen drijven? Waarom duurt het allemaal zo lang? Onze nagelbijtende parlementaire verslaggevers konden niet meer. Het lange wachten voor de deuren van kraamkamer-Wilders I moest eens afgelopen zijn.
‘Dit zijn wel heel veel i’tjes waar puntjes op moeten worden gezet’, sprak NOS-verslaggever Albert Bos lichtelijk vermoeid namens al zijn collega’s. 12.00 uur woensdagmiddag, als het verwachte moment waarop de formerende partijen eindelijk hun nieuwgeborene zouden presenteren, werd 13.00 uur, 14.00 uur, 15.00 uur, 16.00 uur. Pas om 16.30 uur kon Geert Wilders voor de verzamelde pers verschijnen en de voltooiing van een ‘onderhandelaarsakkoord’ aankondigen.
Over de auteur
Hassan Bahara is tv-recensent voor de Volkskrant.
Champagne, een sigaar voor alle geduldig wachtenden? Niet zo snel. Eerst moesten de afzonderlijke fracties nog een klap op het onderhandelaarsakkoord geven, wat weer een nieuwe ronde verslaggeving inluidde over ‘dichte deuren’ en i’s waar toch nog puntjes op zijn gezet.
Vermakelijk, vooral als je kunt genieten van gejaagde tv-journalistiek die – kop naar voren – duikt op elk politiek strategisch lekje uit de onderhandelingskamers. Dat we maar mondjesmaat zicht kregen op wat de partijen precies aan het uitonderhandelen waren – het regeerakkoord op hoofdlijnen zou pas donderdag worden gepresenteerd – leek woensdag niet zoveel uit te maken. Zelfs een beoogd premier was niet in zicht (en dus spreek ik tot die tijd over Wilders I).
Krijgt Wilders een verlovingsring om zijn vinger geschoven of niet, wilden we weten.
Ook bij Op1 had men nog geen idee wat voor akkoord de formerende partijen precies in elkaar hadden gedraaid. Een paar details waren gelekt, niet genoeg om een definitief oordeel uit te spreken. Voor de uitgenodigde voor- en tegenstanders van de regeringscoalitie in wording (PvdA-wethouder Marjolein Moorman, klimaatactivist Hannah Prins versus JA21-politicus Annabel Nanninga en Telegraaf-columnist Roderick Veelo) vormde dat nauwelijks een belemmering.
Moorman en Prins, zichtbaar aangeslagen, beleefden een zwarte woensdag. De partij van ‘minder, minder’ en torpedoaanvallen op de journalistiek en rechtstaat kreeg de teugels van het land in handen.
Veelo en Nanninga zaten uiteraard opgewekter aan de Op1-tafel. Eindelijk zou hun kampioen Wilders zijn stempel op politiek beleid kunnen drukken. Op de tegenwerping van van Moorman en Prins dat met Wilders aan het roer onze rechtsstaat, het fatsoen en medemenselijkheid op het spel staan, reageerden Veelo en Nanninga met de analyse dat Wilders I nu eenmaal steunt op een brede meerderheid in het parlement.
Iedereen met een ‘democratisch hart’ kan hier alleen maar blij om zijn, aldus Veelo. Maar waar we precies blij om moeten zijn, daarvoor was het woensdagavond nog net iets te vroeg. Terwijl aan de Op1-tafel verder werd gesteggeld over de wenselijkheid van Wilders I, was de VVD-fractie nog volop in deliberatie. Pas na middernacht werd ook bij die partij witte rook waargenomen.
Bij het schrijven van deze recensie, donderdagochtend, eindelijk het regeerakkoord kunnen doornemen. Veelo heeft gelijk. Hier kan, in bepaalde kringen, heel wat blijdschap over zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant