Toen Billie Eilish haar derde album Hit Me Hard and Soft aankondigde, stelde ze nadrukkelijk dat ze er geen singles aan vooraf zou laten gaan. Ze heeft het gemaakt als een samenhangend geheel waar ze geen stukjes uit los wilde trekken. Ze had ook kunnen zeggen dat er domweg geen echte bangers op staan, want dat is toch de eerste indruk die je krijgt wanneer je het album diverse keren integraal hebt beluisterd. Tien liedjes die voor het merendeel best sterk zijn, maar los niet de impact hebben van haar eerdere singles en samen niet de eenheid vormen van haar vorige album Happier Than Ever (2021) of haar overrompelende debuut When We All Fall Asleep, Where Do We Go? (2019).
De muziek is opnieuw van haar broer Finneas, die dit keer een strijkkwartet heeft opgetrommeld dat het eerste (Skinny) en laatste nummer (Blue) besluit met eenzelfde coda. Een mooi motiefje, maar hoewel bedoeld als onderdeel van een muzikale rode draad, krijgt het inzetten ervan eerder iets geforceerds. Beide nummers kunnen ook prima zonder het strijkje. Wat na zo’n stemmig slot van het toch al ingetogen Skinny juist wel goed werkt, is de knisperende beat waarmee Lunch begint. ‘I could eat that girl for lunch’, zingt Eilish opgewekt na haar toch wat timide verzuchting in Skinny dat ze op haar 21ste voor het eerst echt verliefd werd.
Over de auteur
Gijsbert Kamer schrijft voor de Volkskrant over pop en jazz.
De liedjes die volgen verhalen eigenlijk allemaal over het niet zo heel geslaagde liefdesleven van Eilish. Dat doet ze soms mijmerend en soms wanhopig met flinke stemuithaal in The Greatest. Dit nummer wil zo graag een klassieke ballad zijn dat het zijn doel voorbijschiet. Jammer, want ze is op dit album beter en met meer variatie in timbre gaan zingen. En ook de arrangementen van broer Finneas zijn verzorgder met mooie details en zelfs geestige vondsten, zoals het kekke orgeltje dat halverwege het topzware Bittersuite na klaterende synths voor wat lucht zorgt.
Het parmantige walsje waarmee L’Amour de Ma Vie opent is ook sterk, als Eilish een beetje vals laat weten ‘I was the love of your life, but you were not mine’. Waarna onder een stevige beat eenzelfde synth-lijntje opkomt als we kennen van A-Ha en Harry Styles’ As It Was. Dan mag een opgeluchte Eilish blijkbaar even dansen, maar het is een weer net te opzichtige stijlbreuk. Zo zijn er op dit album vaker momenten waarop je denkt: ja, nu heb je met je broer iets bijzonders te pakken, waarna het allemaal weer toch te potsierlijk wordt.
En anders zijn het wel de te gemakzuchtige teksten die afbreuk doen aan het luisterplezier. Je stuit op te veel stoplappen en rijmpjes als ‘Birds of a feather, we should stick together’ die je de moed ontnemen je echt in Eilish’ besognes te verdiepen. Het album blijft net overeind dankzij voldoende pakkende popmomenten, maar als artistiek statement stelt het teleur.
Billie Eilish
Hit me Hard and Soft
Pop
★★★☆☆
Universal
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant