Als hij uithaalde, klonk zijn stem krachtig als een drilboor. Maar het zingen als frontman van de symfonische rockband Kayak vond Max Werner beklemmend. Veel meer plezier had hij later in het inzingen van jingles.
Max Werner wilde niet langer de zanger van Kayak zijn, maar achter het drumstel plaatsnemen. Edward Reekers, nota bene fan van het eerste uur, werd uitgeprobeerd als de nieuwe zanger en schudde Werner bij de kennismaking nerveus de hand. ‘Ik was bang dat hij het niet met mij zou zien zitten, maar Max nam onmiddellijk alle spanning weg. Het was vriendschap op het eerste gezicht. Max bleek eigenzinnig, maar tegelijk een ontzettend lieve man. Onze zangstemmen verschilden enorm. Max zong directer, ik wat meer omfloerst. Ik vroeg me af hoe dat moest passen, maar Max stelde mij gerust en zei: maak je niet druk, jij bent de nieuwe zanger van Kayak.’
Werner zong in 1977 nog de hit Starlight Dancer, maar dat succes werd een jaar later overtroffen door Ruthless Queen, met Max als drummer en Reekers als zanger.
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Max Werner, die op 9 april op 70-jarige leeftijd overleed, werd de muziek ingezogen door zijn moeder, pianiste Leonora Burbach, en zijn vader, cellist Friedrich Werner. Op het muzieklyceum in zijn geboorteplaats Hilversum leerde Max Pim Koopman en Ton Scherpenzeel kennen. Geïnspireerd door bands als Yes en Genesis, nog met Peter Gabriel als zanger en Phil Collins op drums, experimenteerden zij met symfonische rock. Gedrieën begonnen zij Kayak en Scherpenzeel, die zich zou ontpoppen als een toetsenvirtuoos en begaafd componist, zette Koopman achter de drums. Werner werd zanger en stond, nogal tegen zijn zin, bij optredens vooraan op het podium.
Bassist Cees van Leeuwen voegde zich in 1972 als laatste bij de band, die aan de slag ging met de voor popbegrippen complexe arrangementen van Scherpenzeel. ‘Ik belandde in een vriendengroep waarin Max de verbinder was. Hij was een lieve persoonlijkheid, goedlachs, rechtuit, maar zonder een al te groot ego. Hij was een meewerkend type, schikte zich naar de band en daarom ging hij zingen, hoewel hij net als Koopman een opleiding slagwerk had gedaan.’
Werner was onzeker over zijn zang. Van Leeuwen: ‘Hij was er ook vaak ontevreden over. Wij moesten steeds tegen hem zeggen dat zijn stem bijzonder was. Max kon mooi zingen, maar ook doordringend, krachtig als een drilboor.’
Kayak werd wel ‘on-Nederlands goed’ genoemd, maar een internationale doorbraak bleef uit. Van Leeuwen koos in 1975 voor zijn studie culturele antropologie en stapte uit de band. ‘De bemoeienissen van een manager, die bepaalde dat we op het podium pakjes moesten dragen, voelde als een keurslijf. Onze muziek was geweldig, maar miste de juiste commerciële touch.’
Met Max Werner, die zich als drummer onderscheidde door afgemeten spel en harde klappen, bleef Kayak overeind tot begin jaren tachtig. Solo, en toch weer als zanger, had Werner in 1981 een hitje met Rain in May, en met vriend Reekers manifesteerde hij zich vervolgens nadrukkelijk in het jingle-circuit. Het zingen als frontman van een band had hij als beklemmend ervaren, het inzingen van jingles als een uitlaatklep. Reekers: ‘Max slaagde er heel goed in zijn eigen geluid overeind te houden. Hij was een meester in dit werk, dat ook nog lekker verdiende.’
In 2003 trof een dalende spoorboom bij station Hilversum Werner zo hard dat hij sindsdien werd gekweld door hevige pijnen en epilepsieaanvallen. Toen zijn vriendin Tony hem thuis niet langer kon verzorgen, werd hij opgenomen in het Rosa Spierhuis, waar hij zijn laatste jaren doorbracht te midden van creatieve geesten.
Cees van Leeuwen, begin deze eeuw staatssecretaris van Cultuur namens de LPF in het eerste kabinet-Balkenende, heeft slechts luttele jaren met Werner muziek gemaakt, maar wordt daar een halve eeuw later toch nog dikwijls aan herinnerd. ‘Op een heel positieve manier. Max heeft met Kayak sporen nagelaten en verdient een ereplaats in de galerij van de Nederpop.’
Source: Volkskrant