De Engelsen vormen een beleefd volk. Dat is een cliché, maar ze houden er bijvoorbeeld wel degelijk van om keurig in de rij te staan. Waar ze echter een totaal ander beleefdheidsgevoel over hebben dan Nederlanders, is dit: filmpjes kijken in het openbaar. Dit vinden ze totaal acceptabel.
In een wachtkamer zat ik bij een man die zijn telefoon zo luid mogelijk zette, en toen begon te kijken naar wat klonk als een gewelddadige film. Nu weet je nooit echt zeker of je brekende botten hoort, of worteltjes die geknakt worden, maar er zat het soort epische muziek bij die je nooit bij kookprogramma’s hoort, en wel bij testosteronfilms over mannen met gescheurde T-shirts.
De film ging maar door. Er kwam pas rust toen de man gebeld werd. Hij klonk moe toen hij opnam: ‘Hello?’ En daarna, vermoeid: ‘Yeah.’ Hij klikte de beller zonder te groeten weg en zette de film weer aan.
Source: Volkskrant