Wij aten asperges, vergezeld van de obligate bijgerechten. Naast mij zat mijn oude vader op zeer klunzige wijze een ei te pellen. Dat doet hij expres, omdat hij weet dat ik het ei dan uit zijn handen gris om het voor hem te pellen. ‘Dat had je ook wel éérder kunnen doen’, zegt hij dan altijd, want hij is een lastpak en een pestkop.
Mijn vader staakte plots het prakken en nam het woord. ‘Wist je dat bruine eieren binnenkort verboden worden?’ sprak hij op hoge toon, met een dramatisch gebaar naar de schaal eieren. Fraaie, salonfähige eieren van in een lusthof vertroetelde, ontslaafgemaakte kippen. Bruin, inderdaad. Waarom zouden die verboden worden?
‘Je lult uit je nek’, zei ik. Ongetwijfeld had mijn vader een lawaaiig klokje horen luiden door Johan Derksen, zijn voornaamste er-mag-ook-níets-meer-nieuwsbron, maar waar de klepel hing was niet duidelijk; wellicht was er niet eens een klepel.
De volgende ochtend, toen mijn vader zijn afgetrapte hielen had gelicht (met medeneming van een pond mals gestoofde sudderlapjes, vier gehaktballen, een stuk boerenkaas, een halve metworst en een pot aardbeienjam van onberispelijke signatuur) stapte ik op de fiets en haastte me naar mijn oude moeder, ook weer met medeneming van sudderlapjes, gehaktballen en dergelijke; mijn ouders zijn al bijna een halve eeuw gescheiden, maar wat de fouragering betreft gaan ze nog immer gelijk op.
Van mijn vader krijg ik nooit iets, behalve de zenuwen, maar mijn moeder gaf me een bos pioenrozen. ‘Weet je dat we alleen nog maar witte eieren mogen eten?’, zei ze vervolgens. ‘Jezus, daar begon mijn vader gisteren ook al over’, zuchtte ik. ‘Je vader lult uit zijn nek’, antwoordde mijn moeder. ‘Maar dit is toevallig echt waar. Het was op het nieuws’. Het nieuws! ‘Wat is er dan met die eieren?’, vroeg ik, maar dat was ze vergeten.
Zelf weet ik alles beter, dus ik begon mijn moeder docerend toe te spreken. ‘Witte witte kippen leggen witte eieren, en bruine kippen leggen bruine eieren. Dat is het enige verschil’, zei ik. ‘Ja, maar het was op het nieuws’, hield ze vol, waarna ik een ander onderwerp aansneed, namelijk de voortschrijdende bloei van de oleander op het balkon.
Thuis zocht ik het op. De kleur van de eieren hangt niet af van de kleur van de kip zelve, las ik, maar van de kleur van haar oorlellen. Oorlellen! Ik wist niet dat een kip die had. Ik wist eigenlijk niet eens dat een kip óren had. Ik schrok er nogal van.
Ik zal er tegen mijn beide ouders over zwijgen als het graf.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant