De lezersbrieven, over nationalisten die Joost Klein in de steek laten, voorbarige conclusies, de opvoedcrisis in Nederland, waarom sommige pro-Palestijnse demonstranten gezichtsbedekking dragen, migratiedieren en gekaapte demonstraties.
Als de rel rondom Joost Klein iets heeft aangetoond, is het wel de ware aard van nationalisten. Links-leunend, ‘kosmopolitisch’ Nederland ging achter de zanger staan, terwijl de zogenaamd nationalistische PVV- en BBB-leiders niet vaak genoeg konden roepen dat ze op Israël zouden stemmen. Uit conservatieve hoek werd opvallend hard geoordeeld over Klein, vanwege een (waarschijnlijk onterecht) waargenomen vete met de Israëlische delegatie. Weg was de zogenaamde ‘Nederland tegen de rest’-ideologie.
Zoals bij elke nationalist is de haat bij Wilders, Van der Plas en veel van hun stemmers jegens ongewilde elementen binnen de eigen natie veel hardnekkiger dan hun groepsgevoel. Bij hen is niet liefde voor het eigen land, maar rancuneuze discriminatie binnen de eigen sfeer het hele punt.
Gijs van Engelen, Leiden
Geweldig interview met dartster Noa-Lynn van Leuven. Het opent mijn hart als ik lees dat zij de steun krijgt van grootheden als Vincent van der Voort en Michael van Gerwen.
François Smits, Dordrecht
‘Stop met filmen’, zegt Joost Klein. ‘Nee is nee’. Geldt dat ook voor cameramensen en journalisten tijdens hun arbeid van nieuwsgaring? Waar ligt de grens tussen assertief, opdringerig of (sociaal- en emotioneel) grensoverschrijdend gedrag in de zucht naar nieuws en/of sensatie?
Marina Moerkens, Zutphen
Even een kattebelletje. Iedereen heeft het over de onrechtvaardigheid van het besluit Joost Klein te diskwalificeren. Moeten wij niet gewoon even wachten met oordelen? De feiten staan op film. De beelden zijn nog niet gedeeld. Een stopgebaar maken is iets anders dan een dreigend gebaar (dat weer anders is dan een grensoverschrijdend gebaar). Afwachten dus maar.
Dina Brouwer, Middelburg
Met grote belangstelling het artikel gelezen over de opvoedcrisis in Nederland. Ik onderschrijf de strekking. Ik ben overblijfkracht op een basisschool in Amsterdam-Oost en doe de middenbouw. Toen ik groep 1/2 deed was al 50 procent van de leerlingen kind van gescheiden ouders. In Amsterdam wonen kan tegenwoordig niet meer zonder volledige baan. Ik zeg wel eens tegen mijn baas: ‘die kinderen maken langere werkdagen dan hun ouders’. Hoe moet je in deze maatschappij dan het tij gaan keren?
Carla Dinee, Amsterdam
‘Overal in Nederland kun je nu op maximaal een half uur afstand terecht bij een VanMoof-partner’, aldus de nieuwe VanMoof-directeur Eliott Wertheimer.
Is dat per auto met een defecte VanMoof achterin, fietsend met een nog berijdbare VanMoof óf lopend met een defecte VanMoof aan de hand? Mijn fietsenmaker is op een half uur loopafstand oftewel 2 kilometer. Het is een goede gewoonte afstanden in kilometers aan te geven, dat is ondubbelzinnig.
Pieter Markus, Geldrop
Er is meerdere malen in de Volkskrant geschreven dat de student-demonstranten gezichtsbedekking droegen, zelfs tijdens de onderhandelingen. Maar de reden daarvoor werd niet vermeld. Ze willen namelijk academische, professionele en sociale repercussies voorkomen – en dragen die gezichtsbedekking dus niet omdat ze bewust criminele activiteiten aan het uitvoeren zijn of iets dergelijks, een indruk die mogelijk kan blijven hangen bij de lezers.
Abjan van Meerten, student-demonstrant, Bunschoten
Als het aan de NVWA ligt, gaan we voorkomen dat de tijgermug zich definitief vestigt in Nederland. Ik wens ze succes, maar vermoed dat alleen het radicaal terugdringen van de klimaatveranderingen er echt voor kan zorgen dat de tijgermug (en de Amerikaanse rivierkreeft en de hoornaar en de blauwbandparkiet en de…) zich hier niet thuis zal voelen.
Lea van Someren, Utrecht
Al jaren ben ik een hondenliefhebber. Nu zag ik in de Volkskrant een hondenras wat ik nog niet kende: een migratiehond.
Hoe komt dat beest hier?
Frits Boer, Lathum
Potvissen hebben blijkbaar woorden en lettergrepen en communiceren met elkaar, net als mensen. Alleen voeren potvissen geen oorlogen, martelen ze elkaar niet, hebben ze geen kernwapens en zijn ze tevreden met wat de natuur hen biedt.
Er valt heel veel van ze te leren.
Len Koetsier, Groningen
In Buitenhof deed Jouke de Vries, voorzitter van de universiteitsbesturen in Nederland, de volgende uitspraak: ‘De protesten worden tegenwoordig gekaapt door groeperingen van buiten. Dat zag je vroeger niet.’
In 1969 was ik als student betrokken bij de protesten op de Universiteit van Tilburg. Onze belangrijkste actie bestond eruit dat wij de docenten ter verantwoording riepen over de inhoud van hun colleges. Wij wilden niet langer als volgzaam vee ‘ja en amen’ knikken bij alles wat de professoren naar voren brachten.
De initiatiefnemers, onder wie ik, waren verbijsterd toen wij ineens een groep bezig zagen met vlaggen uit de ramen te steken waarop stond dat het KEN (Kommunistische Eenheid Nederland) deze universiteit overneemt en haar omdoopt naar ‘de Karl Marx Universiteit’. De initiatiefnemers hadden niets met het vooringenomen standpunt van het KEN en tot op de dag van vandaag ken ik de leden van de groep niet.
Op 31 november 1981 was ik een van de 420 duizend mensen die demonstreerden tegen het plaatsen van kruisraketten in Woensdrecht. Toen ik onder een spandoek met de tekst ‘De anti-abortusbeweging is ook tegen kruisrakketten’ terecht kwam, haakte ik af. En al helemaal toen Wim Lubbers ’s avonds op televisie zei dat hij de boodschap van de demonstranten had begrepen en met eens te meer kracht zou ijveren voor plaatsing van de raketten.
Ik ben nu 79 jaar en ik heb nooit meer deelgenomen aan een protest. Al kriebelt het af en toe wel, zeker nu met de situatie in het Midden-Oosten.
Sylvester Feldberg, Hoogwoud
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant