God, wat waren we boos. Witheet. Nog altijd. Onze Joost Klein, gediskwalificeerd. Om werkelijk niets. Vanwege het maken van een ‘dreigende beweging’ naar een opdringerige productiemedewerker. Een ‘beweging’! Weg was onze kans op een serieuze gooi naar muzikale triomf. Weg al die ‘douze points’ die we zonder twijfel allemaal binnengesleept hadden.
Kranten slingerden de liveblogs op hun site aan. Zweedse media – ter plekke aanwezig en in het bezit van de beste contacten – werden door Google Translate gehaald. Plotseling waren we allemaal trouwe Svenska Dagbladet-lezers. Babbelshow Op1 kwam met een nood-uitzending en vloog Prof. mr. dr. Geert-Jan Knoops in, groot internationaal strafrechtkenner, voor een sprankje juridische hoop. ‘Naar de Zweedse rechter!’ adviseerde Knoops de omroepbazen.
Over de auteur
Hassan Bahara is tv-recensent voor de Volkskrant.
En in verzet kwamen we. Liveblogs meldden dat NPO-baas Frederieke Leeflang in ‘crisisoverleg’ was met de EBU, het samenwerkingsverband van omroepen dat het Songfestival organiseert. Een online petitie om Joost weer terug in de wedstrijd te krijgen werd meer dan 60.000 keer ondertekend. Collega BN’ers spraken in hun posts schande van de zaak.
Maar helaas. De EBU-pennenlikkers waren onverbiddelijk. ‘Zerotolerancebeleid’, zelfs voor dreigende bewegingen, geldt ook voor Nederlanders.
En dus zaten we zaterdagavond bitter en vernederd voor de buis. De bubbels smaakten niet. De Eurovisie-bingokaart lag versnipperd – woedend waren we! – op de vloer. De lust tot campy grapjes over halfnaakte zangeressen was ook weg.
Commentator Cornald Maas voelde het nationale chagrijn haarfijn aan.
‘Een schandelijke beslissing!’ brieste Maas – normaal de ironische kwinkslagen uitdelende evenwichtigheid zelve – in de microfoon. Maas liet zich ook heerlijk gaan toen de sloper van onze nationale droom, Songfestivalbaas Martin Österdahl, in beeld verscheen en het publiek een striemend fluitconcert inzette. ‘En terecht!’ aldus onze aangedane Sonfestivalcommentator.
Bij veel landgenoten was de ontgoocheling nog veel dieper. Zij namen niet eens de moeite om af te stemmen op dit ‘Europees feest’. De vorige keren dat een Nederlandse inzending de finale haalde, klommen de kijkcijfers met gemak naar 4,5 miljoen. Zaterdag bleef de teller, aldus kijkcijfer-watcher Tina Nijkamp in De Telegraaf, steken bij 2,1 miljoen.
Liever keek Nederland op de vrije zaterdagavond naar programma’s als DNA Singers, het muzikaal RTL-programma waar – vergeef mij eventuele slordigheden in de uitleg – geraden moet worden met welke musicerende BN’er de deelnemers een familieband delen.
Op muziekgebied hebben de afhakers in ieder geval niet veel gemist bij deze editie van het Songfestival. Echte oorwurmen waren er niet. Heerlijke vuige Balkan-beukers evenmin. Alleen Ierland waagde zich met zangeres Bambie Thug – een soort elfje, bezeten door Satan – aan een prettig verknipte inzending.
Rond een uurtje of elf was het overduidelijk: met de diskwalificatie van onze Joost was het publiek ook een flinke dosis aan originaliteit en creativiteit ontzegd. Had hij gewonnen? Wellicht niet. Europeanen gaan uiteindelijk toch liever voor gelikte Zwitserse nietsigheid. Maar dat deze tamme editie van het Songfestival – op muzikaal gebied, althans – was opgeknapt van Joosts aanstekelijke vrolijkheid staat buiten kijf.
Enige troost bij dit nationaal trauma: de vernedering van een Israëlische winst bleef ons godzijdank bespaard.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant