In de ingezonden brieven uiteraard aandacht voor het Songfestival, maar ook voor het inreisverbod van arts Ghassan Abu-Sittah en de vraag in hoeverre geweldloos demonstreren effectief kan zijn.
Hoewel ik op afstand sta van het conflict in Gaza maak ik mij zorgen over hoe wij hier het open debat op voorhand blokkeren. Zoals ik uit het artikel over het inreisverbod voor de Brits-Palestijnse arts Ghassan Abu-Sittah begrijp wordt hem de toegang geweigerd op basis van iets uit het verleden, niet op basis van wat in-het-moment plaatsvond.
Het roept vragen bij mij op. Zeker nu onze IND zijn keuze tot verbod niet wil verantwoorden. Past dit gedrag wel binnen een democratie? Zijn wij nog wel een democratie?
Wanneer het open gesprek niet meer mogelijk is, dan is democratie dood. In dat geval zou ik hopen op een meer activistische journalistiek. Mijn eigen houding, en gebrek aan handelen daarin, zou ik dan ook onder de loep moeten nemen. Want democratie, werkelijk dialoog en waar nodig discussie, is een groot goed dat niet mag verslappen.
Jelto van Nieuwburg, Lelystad
Wat ongelofelijk jammer dat Joost Klein is gediskwalificeerd op het Eurovisie Songfestival. De organisatie zegt veiligheid zo hoog in het vaandel te hebben staan, dat ze het niet gepast vond om Joost te laten optreden terwijl het onderzoek naar een klacht loopt. Wat ik me dan afvraag: hoe veilig is de artiest als hij zijn werk niet mag doen, terwijl zijn schuld nog niet eens is bewezen?
Justine Zuidgeest, Heemstede
Laten wij als klein land groots reageren en Joost Klein de komende drie jaar naar het Songfestival sturen.
A. van Soest, Utrecht
‘Vrijwel elke grote, historische verandering begon met iemand die een steen uit de grond trok om die richting een agent te gooien’, schrijft columnist Jarl van der Ploeg. Dit is niet waar: dé iconen van burgerrechtenbeweging, Mahatma Ghandi en Martin Luther King, bereikten hun doelen door geweldloos protest. Rosa Parks heeft ook geen steen naar de buschauffeur gegooid.
Van der Ploeg doet er goed aan de geschiedenisboeken wat beter te lezen voor hij politiek geweld legitimeert als noodzakelijk kwaad.
Geert Bullens, Amsterdam
Het kan niet vaak genoeg gezegd worden: het recht op demonstreren is belangrijk. De vraag is alleen hoe. Ik heb één keer meegedaan: met de vredesdemonstratie in Amsterdam (1981) tegen de komst van kruisraketten: ruim 400 duizend demonstranten, die op beschaafde wijze hun onmin uitten. Suf natuurlijk, zo’n vrijheidsmars, maar nog steeds een die velen zich herinneren.
De kruisraketten kwamen er niet en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dat kwam door de ontspanning tussen Oost en West, maar misschien toch ook wel een beetje omdat niet het grensoverschrijdende van de demonstratie meewoog, maar wel de massaliteit van het protest.
Annemarieke de Vries, Den Burg
De Servische president Aleksandar Vucic was een gelukkig man toen hij naast China’s president Xi tegen een juichende mensenmassa in Belgrado mocht roepen: ‘We schrijven geschiedenis, hoewel niet veel mensen dat inzien’.
Het zou kunnen dat degene die de geschiedenis het minst scherp ziet, de heer Vucic zelf is. Die laat ons namelijk zien dat China landen berooft van hun grondstoffen, werknemers tot horigen maakt en van de oorspronkelijke cultuur niets heel laat. Prima dat de heer Vucic daarvoor kiest, maar dan niet meer bij de EU aankloppen als de sinificatie van Servië daar is.
Eric Baars, Haarlem
Peter Middendorp’s column behandelt het woord fascisme. Hij vindt de term moeilijk omdat er wel duizend verschillende soorten van zijn. Het proces waardoor het kan ontstaan is echter nogal eenvoudig. Poetin en Trump zijn daar ‘aardige’ voorbeelden van. Zij brengen eenheid tot stand door het volk op te roepen de ander te haten. Die ‘ander’ kan binnen ‘s lands grenzen zijn - Trump wil de vreemdeling deporteren, of daarbuiten - Poetin roept op het Westen te haten. Haat is altijd de motiverende kracht.
Sicco de Jong, Zuidlaren
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant