Na haar scheiding begint Anne een affaire met een getrouwde man die in alles de tegenpool is van haar ex. In het begin vindt ze het prima om zijn geheim te zijn, maar naarmate ze closer worden, verlangt ze naar meer.
‘We hadden afgesproken in een landelijke B&B annex schoonheidssalon, waar je kamers kunt huren per uur. Het was half 10, een doordeweekse ochtend in november. Ik had de kinderen naar school gebracht met de fiets, daarna de auto gepakt en was hier in een half uur naartoe gereden. Toen ik voor de kerk mijn auto parkeerde, zag ik dat hij er al was. Sinds twee jaar zagen we elkaar eens in de zes weken. Hij was getrouwd, ik was nog aan het bijkomen van de naweeën van mijn scheiding.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘In gedachten noemde ik hem mijn complimentenmachine, in alles was hij de tegenpool van mijn ex. Hij bewonderde hardop hoe ik eruitzag, wat ik deed, hoe ik keek en overlaadde me met lieve berichten. Een ongecompliceerde man die ’s ochtends naar zijn werk ging, ’s avonds weer thuiskwam en altijd klaarstond voor zijn gezin en de kleine gemeenschap waar hij woonde. Over zijn vrouw zei hij nooit veel meer dan dat het huwelijk goed draaide, vooral op routine, wat hij prima vond. Zelf ben ik iemand die voluit wil leven en elke genomen beslissing een paar keer heroverweegt. Zijn leven was overzichtelijker, simpeler, niet saai maar benijdenswaardig eenvoudig.
‘Ik keek opzij door de autoruit, zwaaide het portier open en zag een stralende man zitten met blauwe ogen en een lange baard. Als hij lachte kropen de rimpels in zijn gezicht dichter naar elkaar, ook nu weer, het maakte hem nog liever. Daar ben je, leek hij te zeggen en stapte uit. We omhelsden en kusten elkaar – dat kon omdat we ver genoeg van onze beider woonplaatsen waren, hier hoefden we niet bang te zijn iemand tegen te komen die we kenden. Om elkaar te kunnen liefhebben waren we altijd een beetje op de vlucht. De week ervoor hadden we daar onenigheid over gehad. Hij had zich laten ontvallen dat hij vandaag eigenlijk niet had willen afspreken, omdat hij geen excuus kon verzinnen voor op zijn werk.
‘In het begin had ik het prima gevonden om zijn geheim te zijn, ik had genoeg aan mijn eigen leven en zo nu en dan samen vrijen was genoeg. Maar toen we steeds closer werden, begon ik te verlangen naar schouder aan schouder over straat lopen, naar onbevreesd samen uit eten gaan, zonder steeds de deur in de gaten te moeten houden. Zijn woorden hadden me gestoken, alsof ik hem tot last was, alsof ik een agendapunt was dat logistiek niet te plooien was met wat hij de rest van de dag allemaal moest doen. Maar we hadden mijn ergernis meteen uitgesproken, hij had zich verontschuldigd; zo had hij het niet bedoeld. Alle ruis was weg, we gingen een geweldige ochtend tegemoet.
‘Hij pakte mijn hand. Samen liepen we langs de kerk naar de ingang van de B&B en openden de deur met een cijfercode. Binnen kleedden we ons meteen uit. Hij zei iets over mijn haar dat net geknipt was, te kort naar mijn mening, maar hij vond het mooi. Zoals altijd hadden we heerlijke seks. Na afloop knuffelden we, en maakten het soort grapjes dat je alleen als geliefden maakt. Ik voelde me veilig, mooi, sterk. Hierbinnen kon me niets gebeuren. Ik vertelde over de afgelopen weken en hij luisterde en maakte af en toe een opmerking die me de zekerheid gaf dat alles in het leven uiteindelijk op zijn pootjes terecht zou komen.
‘Daarna moet ik even in slaap zijn gevallen, en ik weet niet waarom, maar toen ik wakker werd zei ik ineens dat ik me zorgen maakte over hoe het ging tussen ons. Het ontglipte me. Het was niet mijn bedoeling geweest daar nu weer over te beginnen, hij had mij nooit iets beloofd en ik kende de consequenties van een affaire met een getrouwde man. Houd je mond, dacht ik, je bederft de sfeer.
‘Maar in plaats van te zwijgen en het gezegde te relativeren, ging ik door. Ik zei: ik hou heel veel van je en ik weet dat jij van mij houdt, maar aan de praktische uitvoering ontbreekt het nogal, want in jouw wereld heb ik geen bestaansrecht. Hij bleef kalm, begreep zoals altijd mijn frustratie. En ineens zei ik nog meer. Als vanzelf borrelden de woorden zomaar naar boven, onmogelijk om ze tegen te houden: ‘Ik geloof dat we er beter een einde aan kunnen maken.’
‘We lagen nog steeds in bed, naakt, met het dekbed opgetrokken tot onze schouders. De laatste tijd had ik me erop betrapt dat ik steeds vaker zat te wachten tot hij eindelijk voor mij zou kiezen. Had hij niet zelf altijd gezegd dat zijn vrouw en hij vooral uit goede gewoonte en al lang niet meer uit liefde samen waren, zei hij niet keer op keer dat hij van me hield? En die ogen logen toch niet?
‘Als jij wilt dat het stopt, dan begrijp ik dat’, begon hij. ‘Ik wil je alleen maar gelukkig zien.’ Maar nee, ik wilde niet dat het stopte, ik had alweer spijt van mijn woorden. Ik wilde ze terugnemen, ik wilde terugspoelen naar een half uur eerder, toen er alleen nog gelukzaligheid was, toen het leek of we nog jaren op deze voet verder konden gaan. Maar nu lagen die woorden daar, bijna tastbaar tussen ons in, onmogelijk te negeren. Hoe vaak had ik ze in gedachten niet gerepeteerd. Er was moed voor nodig ze uit te spreken, maar nu het zover was, was ik zelf verbaasd.
‘Ik begon te huilen en hij ook. Samen huilden we, minutenlang, tranen over onze wangen, in dat gehuurde bed, die gestolen uren. Natuurlijk zou hij niet voor mij kiezen en natuurlijk was het besluit te stoppen het enige juiste. Onnodig dat nog eens te herhalen. Een breuk was de enige manier om nu eindelijk, twee jaar na mijn echtscheiding, echt verder te kunnen met mijn leven. Ik douchte, we kleedden ons aan en liepen bedrukt naar de auto’s. Ik hou van je, bleven we maar zeggen, ik hou van je. Hij reed als eerste weg, ik volgde hem met mijn ogen tot hij helemaal uit het zicht was. Toen startte ik de motor. Slechts drie uur waren verstreken sinds ik hier parkeerde, genoeg om mijn leven te ontwortelen.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Anne gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Ook voor komende zomer zijn we op zoek naar lezers die ons willen vertellen over hun vakantieliefde – alles tussen een kleine flirt, een fling en een grote liefde – van lang of korter geleden. Ook wanneer jullie niet meer bij elkaar zijn. We willen ook de lovers in kwestie aan het woord laten; zo nodig gaan we samen op zoek.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant