Voor de zesde dag op rij werd er in Amsterdam gedemonstreerd voor Gaza. Duizenden mensen liepen mee in een vreedzame mars – maar dan eindigt de tocht met een aanval op de demonstranten.
Rachid steekt een sigaretje op. Hij heeft het nodig om kalm te worden. ‘Het zit me hoog’, zegt hij met verhit gezicht. ‘Die gast zei net: fuck Palestina’, vervolgt de 29-jarige Amsterdammer, die op de Vijzelgracht staat. Hij wijst naar een man die na een kort opstootje door twee agenten een politiebusje in wordt gesleept. ‘Die gast was een tegendemonstrant, hij wilde ons provoceren. Maar ik kom hier niet om ruzie te maken.’
Het is zaterdagmiddag, en duizenden demonstranten lopen mee in de pro-Palestijnse mars door Amsterdam. Het is de zesde dag op rij dat er wordt gedemonstreerd voor Gaza. Ditmaal staat de Nakba (de catastrofe) centraal, en wordt herdacht dat in 1948 honderdduizenden Palestijnen werden verdreven of op de vlucht sloegen na het ontstaan van de staat Israël. Volgens veel aanwezigen duurt deze ‘catastrofe’ tot op de dag van vandaag.
Eerder deze week escaleerden pro-Palestijnse demonstraties van studenten van de Universiteit van Amsterdam. Een herhaling daarvan, waarbij de politie met geweld optrad, hopen de aanwezigen te voorkomen. Het moet een vreedzame mars worden, benadrukken veel demonstranten. Al maken sommigen zich zorgen: er gaan geruchten dat extreem-rechtse tegendemonstranten de mars willen verstoren.
‘Ik was vooraf wel bezorgd’, zegt de 67-jarige Aurora eerder die middag. ‘Maar nu ik hier sta, maak ik mij er niet druk om. De sfeer is heel goed.’ Aurora, die net als de andere geïnterviewden niet met haar achternaam in de krant wil, staat op de Dam, de plek waar de mars begint. Naast haar zit de 86-jarige Marieke, die een Palestijnse vlag om haar schouders heeft.
Al sinds de jaren zeventig zijn ze lid van het Nederlands Palestina Komitee. ‘We hebben al ontelbare keren gedemonstreerd. Het is positief dat langzaam steeds meer Nederlanders begrip krijgen voor het lot van de Palestijnen’, zegt Marieke, terwijl ze tevreden kijkt naar het volle plein, waar wordt gezwaaid met Palestijnse vlaggen en leuzen zoals ‘Boycot Israël’ en ‘Free Palestine’ worden gescandeerd.
Allebei hebben ze de afgelopen dagen het nieuws gevolgd over de UvA-demonstraties. ‘Het geweld dat de politie heeft gebruikt is niet goed te praten’, zegt Aurora. Ook daarom vindt ze het belangrijk om er vandaag te zijn, als steun voor de actievoerende studenten. Al heeft ze er weinig vertrouwen in dat zij het doel van hun acties zullen bereiken. De actievoerende studenten eisen dat de UvA alle banden met Israëlische universiteiten verbreekt. ‘Maar ik ben blij dat de studenten in beweging zijn gekomen.’
En je weet nooit, zegt Niels enkele uren later. ‘Wie weet wordt er toch uiteindelijk geluisterd.’ Hij staat op het Museumplein, het eindpunt van de mars. De 21-jarige Zwollenaar omschrijft zichzelf als cynisch. Maar toch put hij hoop uit een bericht dat die middag is verschenen: de Haagse Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten (KABK) verbreekt de samenwerking met de Bezalel Academy of Arts and Design in Jeruzalem. Voor zover bekend is het de eerste Nederlandse onderwijsinstelling die na studentenprotesten deze stap zet.
‘Dat is misschien een kleine academie, maar het is tenminste iets’, zegt Niels die eerder deze week ‘wakker is geschud’ door de studentenprotesten. ‘Ik wil aan de goede kant van de geschiedenis staan. En bovendien: het was echt een hele mooie demonstratie.’
Tot dan toe is de mars vreedzaam verlopen – met uitzondering van het korte opstootje op de Vijzelgracht. Maar even na vijf uur, nog geen half uur nadat Niels en veel andere demonstranten het Museumplein hebben verlaten, klinkt er opeens een vuurwerkknal. Een groep van een man of tien rent op de resterende demonstranten af. Ze slaan en schoppen. Agenten snellen toe.
Uiteindelijk worden zeven mensen gearresteerd. Wie het waren? ‘Tegendemonstranten’, zegt een politiewoordvoerder. ‘Maar uit welke hoek ze komen, wordt nog onderzocht.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant