Het grote WW-experiment is het zoveelste nieuwe project van het in juli gevallen kabinet. Dat maakt maximaal gebruik van de ruimte die de Kamer biedt.
Het is een oude Haagse wet: naarmate een kabinet langer demissionair is, wordt het minder demissionair. Het land moet immers toch geregeerd, de volksvertegenwoordiging verlangt oplossingen voor problemen en er moet worden gereageerd op actuele kwesties. Het vierde kabinet-Rutte viel alweer tien maanden geleden. Het had even tijd nodig om over de schrik heen te komen, maar regeert inmiddels weer alsof het net is aangetreden.
Zolang het daarmee keurig binnen de kaders blijft die door de meerderheid in de nieuwe Tweede Kamer worden voorgeschreven, krijgt het daartoe ook alle ruimte. Het is dat zoveel ministers een lidmaatschapskaart van CDA, D66 of ChristenUnie op zak hebben, maar verder functioneert de ploeg in de praktijk al zo’n beetje als het extraparlementaire kabinet dat de formerende partijen zeggen na te streven.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Minister Adema presenteerde zijn ingrijpende mestbeleid en kreeg de Kamer mee. Minister Adriaanse pompte 2,5 miljard in de regio Eindhoven ten behoud van de microchipsector en kreeg de Kamer mee. Minister De Jonge zette zijn verlaging van de middenhuren door en kreeg de Kamer mee. Staatssecretaris Vijlbrief stopte definitief de gaswinning in Groningen en kreeg de Kamer mee. Premier Rutte maakte vele miljarden vrij voor nieuwe steun aan Oekraïne en kreeg de Kamer mee. Staatssecretaris Van der Maat bestelde voor 4 tot 6 miljard aan onderzeeboten in Frankrijk en kreeg de Kamer mee.
Er zijn missionaire kabinetten geweest die minder ingrijpende besluiten namen. Dat veel van die beslissingen gesteund worden door wisselende Kamermeerderheden, omdat niemand zich nog gebonden voelt aan oude of toekomstige regeerakkoorden, is ook wel verfrissend: inhoudelijke argumenten wegen zwaarder dan politiek-strategische belangen.
De nieuwste loot aan de stam kwam deze week van minister Van Gennip die besloot tot een groot experiment met de werkloosheidsuitkering WW. Het debat over de sociale zekerheid wordt sinds jaar en dag gedomineerd door aannamen: als je de mensen niet verplicht tot veelvuldig solliciteren, gaan ze achterover leunen en blijven ze zo lang mogelijk werkloos, was jarenlang de dominante overtuiging op het Binnenhof. De experts die vermoeden dat het zo niet werkt – omdat genoeg mensen intrinsiek gemotiveerd zijn om werk te zoeken – en die er bovendien op wijzen dat het huidige stelsel leidt tot enorme bureaucratie en duizenden ‘spooksollicitaties’ per dag, ontbrak het aan bewijzen dat het beter en effectiever kan.
Van Gennip wil die impasse doorbreken door het gewoon eens te proberen: drie verschillende regimes voor drie verschillende groepen. En dan kijken welke groep er over een tijdje het beste aan toe is. Ze kiest een uitstekend moment, want de werkloosheid is zo laag dat er weinig politieke druk op staat. Dat biedt de rust om gewoon eens een paar jaar te experimenteren, met uitzicht op onderzoeksresultaten die het debat over de toekomst van de WW echt een stap verder kunnen brengen.
En het mooiste is: ook hierin krijgt ze naar verwachting de Kamer weer gewoon mee. Niemand kan dus klagen dat er dingen gebeuren die geen recht doen aan de verkiezingsuitslag.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant