Janneke kooktMet de bestie van haar zoon bakte Janneke Vreugdenhil een pracht van een cheesecake.
Ze is er zo vaak dat ik haar ben gaan beschouwen als een soort aangewaaide reservedochter. En hoewel ze na al die jaren nog steeds beleefd aan me vraagt of ze mag blijven eten, zou ik beter met haar kunnen afspreken dat ze het even meldt als ze een dag níét mee-eet. Het is geen enkel probleem om haar erbij te hebben, integendeel, ze brengt een boel gezelligheid mee. Aan tafel kwebbelen zij en haar bestie, alias mijn oudste, aan één stuk door in het nauwelijks bij te houden tempo en met Engelse termen doorspekte idioom – „Ik vond dat echt like belachelijk” – dat hun generatie kenmerkt. Mijn oren klapperen soms, maar ik steek er ook veel van op over wat er speelt in jonge levens.
Mijn reservedochter is een goeie eter. Ze lust letterlijk alles behalve paprika en is over ieder uitprobeersel dat ik haar voorschotel even enthousiast. Maar de laatste tijd draaien we de rollen ook weleens om, koken zij en mijn oudste en mag ik aanschuiven. Die avonden voelen aan als een ongekende luxe, vooral omdat het ook altijd lekker is wat ze maken. Pastaatjes van Ottolenghi. Pittige dan-dan-noedels. Precies goed aangemaakte salades.
Daarnaast wordt er veel gebakken. Minimaal een avond per week is het raak, dan heeft ze een recept van internet geplukt dat om onmiddellijke uitvoering vraagt, steevast iets met zoveel mogelijk boter en zoveel mogelijk suiker. „Prima”, zeg ik meestal, „maar je moet wel minstens de helft mee naar huis nemen.” Als ik alles wat zij in mijn keuken bakt zelf zou opeten, zou ik niet meer tussen mijn keukenkast en mijn kookeiland passen.
Helaas komt er van dat meenemen lang niet altijd iets terecht. De jongelui beginnen namelijk doorgaans pas doodleuk om tien uur ’s avonds aan zo’n bakproject en meestal lig ik allang te slapen als er ruim na middernacht een cake of taart uit de oven komt, die natuurlijk eerst nog moet afkoelen en die ik dan de volgende ochtend in z’n volledige boter- en suikerrijke glorie op mijn aanrecht vind.
Enfin, dat zijn details. Ik ben vooral erg blij met mijn aanwaaikind. Laatst kwam ik erachter dat ze mij daadwerkelijk als ‘reservemoeder’ in haar telefoon heeft staan, toen maakte mijn hart een klein sprongetje. En ze is mettertijd zo’n goeie bakker geworden dat ik haar weleens vraag een recept voor me te testen. Op die manier ontstond ook de aardbeien-rabarbercheesecake die we hier vandaag gaan maken. Ik had een globaal visioen van een cheesecake met een marmering van rozerode, friszoete aardbeien-rabarbercoulis. Reservedochter zocht op YouTube naar de perfecte marmertechniek en samen schoven we om kwart over elf ’s avonds een werkelijk prachtige taart de oven in.
De volgende ochtend trof ik op het aanrecht een wat anemisch uitgevallen cheesecake en op mijn telefoon een om twee uur ’s nachts verzonden appje. „De marmering is like bijna helemaal verdwenen, jammer hè.” Ja jammer, inderdaad. Maar gelukkig hadden we de helft van de coulis bewaard om over de taart te schenken. En toen werd het evengoed nog een prachttaart. Diezelfde middag stapte mijn oudste op de fiets met in zijn tas drie dikke punten aardbeien-rabarbercheesecake om te bezorgen bij zijn beste vriendin.
Voor de bodem
250 g digestives of haverbiscuitjes (ik gebruikte Oaties van Verkade); 125 g boter, gesmolten
Voor de aardbeien-rabarbercoulis
400 g rabarber (schoon gewicht), in stukjes; 75 g kristalsuiker; sap van 1 limoen; 400 g aardbeien, gehalveerd
Voor de roomkaasvulling
4 eieren; 500 g naturel roomkaas; 250 ml zure room; 125 g crème fraiche; 150 g witte basterdsuiker; 2 tl natuurlijk vanille-extract; rasp van 2 (liefst onbespoten) schoongeboende limoenen + sap van 1
Verder nodig: springvorm van 24 cm doorsnede, ingevet met boter én bekleed met bakpapier
Maak de biscuitjes fijn in een keukenmachine (of wikkel ze in een theedoek en sla ze met een deegroller), meng de gesmolten boter erdoor en druk dit mengsel uit op de bodem van de springvorm. Laat een half uur opstijven in de koelkast.
Doe de rabarber met de suiker, het limoensap en 2 el water in een pan en breng aan de kook. Draai het vuur laag, leg een deksel op de pan en laat 5 minuten koken. Voeg de aardbeien toe en laat, weer afgedekt, nog eens 3 minuten koken. Pureer de aardbeien- rabarbermoes in een blender of met een staafmixer en wrijf hem door een zeef. (Wat in de zeef achterblijft is lekker door yoghurt). Schenk de zo verkregen coulis terug in de pan en laat op hoog vuur en onder regelmatig roeren inkoken tot er 300 ml van over is.
Verwarm de oven voor op 150 graden Celsius.
Scheid 2 van de 4 eieren. Doe de eiwitten in een brandschone mengkom en klop ze met een elektrische mixer tot een stevig schuim. Doe de de roomkaas, zure room, crème fraîche, basterdsuiker, het vanille-extract, de rasp van 2 limoenen en het sap van 1 limoen in een tweede mengkom en mix glad. Voeg al mixend eerst een voor een de 2 hele eieren en dan de 2 eidooiers toe. Spatel er daarna eerst een derde deel van het eiwitschuim door en vervolgens de rest.
Nu kunt u kiezen. Of u spatelt de helft van de aardbeien-rabarbercoulis door het roomkaasmengsel en schenkt dit in z’n geheel in de taartvorm. Of u doet toch een poging een marmereffect te bereiken. Schenk daarvoor eerst het roomkaasmengsel in de taartvorm en schenk er een spiraal van coulis op. Meng die er met een lepel of spatel lichtjes doorheen, zodat een marmering ontstaat.
Schuif de cheesecake in het midden van de oven en bak hem een uur. Draai daarna de oventemperatuur terug naar 100 graden Celsius en bak de taart nog eens 1,5 uur. Haal hem uit de oven en laat volledig afkoelen in de vorm. Bevrijd hem uit de vorm en schenk de rest van de coulis erover. Laat de cheesecake nog minimaal 2 uur opstijven in de koelkast voor u hem aansnijdt met een mes dat u eerst in heet water heeft gedoopt.
Schrijf je hier in voor een wekelijkse update met de laatste inzichten over eten, de lekkerste recepten en slimme tips om gezond te leven
Source: NRC