Omdat mijn fiets is gestolen en ik niet weet tegen welke instantie ik moet demonstreren om dat grove onrecht aan te kaarten, passeer ik het Malieveld tegenwoordig te voet. Dat is een erg interessante wandeling, omdat het Malieveld een meedogenloos veld is. Sterker nog: ik denk dat er geen veld ter wereld bestaat dat zo verschrikkelijk leeg kan ogen als het Malieveld.
Vroeger, zo heb ik me laten vertellen, deinde er nog geregeld een menigte over het gras als een eb en vloed van gebalde vuisten, protestvlaggen en onvrede. Maar die tijd is al lang voorbij. Inmiddels wordt het Malieveld exclusief bevolkt door piepkleine plukjes demonstranten die met maximaal vijf personen tegelijk demonstreren tegen de onderdrukking van de Koerden, voor de legalisering van staatswiet of een combinatie van die twee. Bijna altijd waait er tegenwind.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
In NRC stond eind maart een groepsinterview met vier beroepsquerulanten van Farmers Defence Force, Extinction Rebellion, Kick Out Zwarte Piet en Viruswaarheid. Zij legden uit dat je in Nederland succes inderdaad niet langer op het Malieveld behaalt, maar tijdens onorthodoxere protesten – denk aan het blokkeren van een snelweg met brandende hooibalen, jezelf vastlijmen aan een schilderij of het bezetten van een universiteit in de hoofdstad.
Demonstreren op een daartoe bestemd veld, waarbij je woorden gebruikt die niemand kwetsen en die uitgesproken worden op een toon die gemakkelijk te negeren valt, is weliswaar verdomde beschaafd, maar ook nutteloos omdat er niemand naar je luistert. In Den Haag worden jaarlijks rond de tweeduizend demonstraties aangemeld, aldus de burgemeester in datzelfde NRC-stuk. En het gros van die demonstraties verloopt zo ordentelijk dat er welgeteld nul journalisten op afkomen, daarom niemand schuimend van woede berichten tikt op social media, parlementariërs vervolgens nul aandrang voelen verontwaardigde Kamervragen te stellen en er uiteindelijk geen snars verandert..
Hoe grensoverschrijdender daarentegen je protest, hoe groter de kans dat je punt inhoudelijk wordt besproken. Dat komt je weliswaar op veel wrevel te staan van morele hoogvliegers als Dilan Yeşilgöz en Mark Rutte, maar vrijwel elke grote, historische verandering begon nu eenmaal met iemand die ergens een steen uit de grond trok om die vervolgens richting een agent te gooien, waarna – en dit gebeurde ook altijd, sla de geschiedenisboeken er maar op na – de meer gezagsgetrouwe burgers driftig met hun hoofd begonnen te schudden, want kunnen die verwende vlegels niet gewoon een keertje normaal doen?
Hoe had de wereld er, met andere woorden, uitgezien als de Parijzenaren in 1789 niet woedend de Bastille hadden bestormd, ze in Berlijn nooit die muur hadden afgebroken en Rosa Parks, gewoon zoals het hoort, achterin de bus was gaan zitten, op naar Alabama’s equivalent van het Malieveld?
Dan was er helemaal niets gebeurd. Op die antikruisraketstickers van Opland na, die er begin jaren tachtig werden uitgedeeld en tot zeker 2004 in het interieur van linkse gezinnen terug te vinden waren, heeft een bijeenkomst op het Malieveld namelijk nog nooit een belangwekkende stempel op de geschiedenis gedrukt.
Even voor de duidelijkheid: ik acht de kans dat Netanyahu afziet van de bezetting van Rafah omdat een universiteit in Amsterdam niet langer samenwerkt met Israëlische wetenschappers bijzonder klein. Maar als diezelfde studenten deze week netjes op het Malieveld waren gaan staan om op beschaafde wijze hun onmin te uiten, dan waren ze sowieso niet gehoord. Dan was ik namelijk de enige journalist geweest die ze had opgemerkt, en dat puur en alleen omdat mijn fiets toevallig is gestolen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant