Joost Klein is door naar de finale van het Eurovisie Songfestival. Met een overtuigende live-uitvoering van Europapa wist hij donderdag in de halve finale genoeg stemmen binnen te halen voor een plek in de finale van zaterdag.
De grootste vraag bij de tweede halve finale van het Eurovisie Songfestival op donderdagavond is niet wie er doorgaat, maar vooral of het zonder Israël-gerelateerde incidenten zal verlopen. De omstreden inzending komt donderdag voor het eerst in actie en in de eerste halve finale verschenen al steunbetuigingen aan Palestina in de vorm van een keffiyeh en een watermeloen.
Ook in deze tweede halve finale wordt voorzichtig geprotesteerd. Tijdens het optreden van Israëls Eden Golan komt er wat boe-geroep vanuit het publiek, maar dat is een stuk minder dan tijdens haar repetities. De Belgische kandidaat Mustii onthult op het einde van zijn act het woord ‘peace’ op zijn arm, wat daar tijdens de generale repetitie nog niet stond. De Finse oud-kandidaat Käärijä treedt op als pauze-act en maakt een soortgelijk statement door aan het einde van zijn optreden ‘No war!’ te roepen.
Over de auteur
Els de Grefte is popredacteur van de Volkskrant.
In de straten van Malmö wordt buiten de goed beveiligde Eurovisie-vesting flink geprotesteerd, maar de protesten in de arena blijven gering. De aandacht kan dus vooral naar de acts gaan, waarvan er deze halve finale opvallend veel erg sterk zijn.
De Nederlander Joost Klein treedt donderdag als allerlaatste op en even is het schrikken: het refrein waarmee Klein begint wankelt vocaal nogal. Gelukkig gaat het quasi-ironische stemgebruik in de coupletten hem wel heel goed af. Bovendien zingt het publiek in de arena alles, maar vooral de refreinen, van voor tot achter mee. Het is Kleins grote kracht dat hij zijn intense emoties oprecht laat overkomen en dat lukt hem ook in deze halve finale. Het ingetogen einde met de Nederlands gesproken, Engels ondertitelde boodschap aan zijn ouders gaat door merg en been.
De verwachtingen liggen hoog voor favoriet Zwitserland, Nemo zingt voor dat land het vocaal enorm uitdagende The Code. ‘Welcome to the show’, zingt Nemo aan het begin van het lied. En inderdaad, in de drie minuten erna volgt een waanzinnige show waarin de zanger schijnbaar moeiteloos overschakelt naar opera en rap. Qua productie is deze act niet eens zo spectaculair, Nemo staat alleen op het podium met een schuin draaiende schijf. Meer dansers of vuurwerk is ook niet nodig: dit erg goede lied heeft genoeg aan een erg goede zanger. Geheel volgens verwachting behaalt ook Nemo een plek in de finale.
Griekse superster Marina Satti vermengt in Zari muzikale invloeden uit de Balkan en de Arabische wereld. Dat dat een heerlijk eigentijdse reggaeton-mix oplevert wisten we al, dat Satti het live fantastisch over kan brengen bewijst ze donderdag. De zangeres is onomstotelijk cool in haar uitstraling en al haar bewegingen. Ze danst ingewikkelde choreografieën zonder ook maar één noot te missen en is natuurlijk door naar de finale.
Ook de Israëlische Eden Golan is (ondanks het boe-geroep) met haar verfijnde lied door. Knap dat ze onder zulke spanning nog loepzuiver alle hoge noten in haar lied weet te halen. Verder behalen clichématig Oostenrijk, feestelijk Armenië, kleurloos Letland, onorigineel Georgië, gezellig Estland en duister Noorwegen finaleplekken. Malta, Albanië, Tsjechië, Denemarken, San Marino en België vallen af.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant