Waar zijn toch de politici gebleven die soms wat water op het vuur proberen te gooien in plaats van olie?
Voor commentaar op de kabinetsformatie had VVD-leider Dilan Yesilgöz deze week geen tijd, maar op het verzoek om te reageren op de ontspoorde pro-Palestinabetoging op de Universiteit van Amsterdam ging ze dinsdag gretig in: ‘Puur tuig’, zei ze. ‘Ik heb er met walging naar gekeken.’
BBB-leider Van der Plas was niet milder gestemd. ‘Schoonvegen die bende en oppakken dat tuig.’
PVV-voorman Geert Wilders vergrootte de kwestie traditiegetrouw maximaal uit tot een nijpend maatschappelijk probleem: ‘Wanneer heeft de Nederlandse bevolking gestemd om al die jodenhaters met stokken en baarden hier binnen te laten?’
Waar zijn toch de politieke leiders gebleven die soms even geen oordeel hebben, bijvoorbeeld omdat nog lang niet alle feiten bekend zijn? NSC-leider Pieter Omtzigt zal zich, niet voor het eerst, hebben gerealiseerd dat dit zijn voorland is als hij echt met de drie in zee gaat: dat wordt elke dag reageren op elke actualiteit die past in het straatje van de permanente campagne waaraan zoveel meer energie wordt besteed dan aan het landsbestuur.
Je zou er haast van gaan denken dat heel Nederland de ontwikkelingen op de stoep voor de universiteit deze week met grote belangstelling volgde. Dat heel Nederland is verdeeld in pro-Israël en pro-Palestinakampen die elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Zou het echt? Of is het waarschijnlijker dat sprake is van tamelijk kleine maar snel radicaliserende groepen betogers die elk gevoel voor proportie uit het oog hebben verloren en er alles aan doen om hier een binnenlandse cultuuroorlog van te maken?
Beide kampen doen er in elk geval weinig aan om die indruk weg te nemen. Er zijn veel redenen om te protesteren tegen het spoor van verwoesting dat de regering-Netanyahu door Gaza trekt, maar de enige Nederlander die misschien een heel klein beetje invloed heeft in Jeruzalem is demissionair premier Rutte. Demonstreren voor het Torentje ligt dus voor de hand. Demonstreren op universiteiten die banden onderhouden met Israëlische onderzoekers is, op z’n best, nogal vergezocht en roept de verdenking op dat het niet gaat om concrete resultaten voor de mensen in Gaza maar om maximaal effectbejag.
Het andere kamp springt er minstens zo gretig op in met de onmiddellijke suggestie dat antisemitisme de werkelijke drijfveer is van al die betogers. Uit de reconstructies, onder meer in deze krant, weten we inmiddels dat pro-Israëlische demonstranten deze week in Amsterdam bewust provoceerden in de hoop dat ze de boel konden laten ontsporen. Ze werden niet teleurgesteld. Opiniemakers van beide zijden wakkerden het vuurtje gretig aan.
Daar kan de politiek allemaal niks aan doen. Politici zouden wél kunnen proberen hier bedachtzaam mee om te gaan en soms wat water op het vuur te gooien in plaats van olie. Veel partijen proberen dat ook, maar uitgerekend in de formatiekamer zitten er drie die het kennelijk nuttiger vinden om de maatschappelijke spanningen zo hoog mogelijk op te voeren.
Ze zeggen dat ze hopen dat ze binnenkort al die ‘kundige ministers van buiten’ kunnen gaan zoeken voor hun programkabinet. Benieuwd wie zich daarvoor, in dit politieke klimaat, gaan lenen.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant