Er is geen ontkomen aan. Als ambitieuze acteur in Hollywood moet je je op een zeker moment inschrijven bij de vakvereniging voor acteurs (Sag-Aftra, 160 duizend leden): pas dan kun je meewerken aan de grootste producties. En dan moet je naam in de database. Heet je, zeg, Benedict Cumberbatch, is dat (vermoedelijk) geen probleem. Heb je een naam à la Emily Stone - pech, dan moet je wat anders verzinnen. Want twee acteurs met dezelfde naam mag niet, volgens Sag. Daarom kent u bijvoorbeeld Diane Hall als Diane Keaton (ze koos de achternaam van haar moeder), David McDonald als David Tennant (geïnspireerd door Neil Tennant van de Pet Shop Boys, want hij was 16 jaar en fan) en Emily Jean Stone als Emma Stone.
Die laatste bleek daar niet aan te kunnen wennen. ‘Een paar jaar geleden raakte ik plotseling in paniek’, vertelde ze vorige week tijdens een interview voor The Hollywood Reporter. ‘Op een of andere reden lukte het niet meer. Noem me gewoon Emily, zei ik.’ Op de set heet Emma Stone dus geen Emma Stone. Op de vraag wat ze zou zeggen als een fan haar Emily noemde, verzuchtte ze: ‘Dat zou zó prettig zijn.’
Wonderlijk eigenlijk, je naam op te moeten geven. Natuurlijk, sommige acteurs omarmen hun nieuwe naam. Natuurlijk, je kunt het óók zien als een extra rol om te spelen, een beschermlaagje tussen imago en persoonlijkheid. En de situatie is al beter dan vroeger, toen de studio koos welke naam je kreeg.
Die keuze was soms ook gewoon een vorm van whitewashing, somde filmtijdschrift Sight and Sound eerder nog eens op. Sprankelende namen als Lucille LeSoeur, Issur Danielovitch en Margarita Cansino werden te moeilijk of te exotisch geacht en omgetoverd tot Joan Crawford, Kirk Douglas en Rita Hayworth. Waarmee ook de diversiteit van de acteurs van toen minder zichtbaar is gemaakt.
De voorkeur voor simpele Amerikaanse namen was hardnekkig. Thandiwe Newton zag haar naam ‘vergemakkelijkt’ op de aftiteling van haar debuutfilm Flirting in 1991 - zonder haar toestemming. Dertig jaar later claimde ze haar eigen naam terug. ‘Het is mijn naam. Het is altijd mijn naam geweest. Ik neem terug wat van mij is.’ Dat kon ook ondertussen, in een diverser Hollywood, waar acteurs als Lupita Noyng’o en Riz Ahmed onder hun eigen naam werken. Die - o ironie - door die decennialange voorkeur voor verengelsen niet snel in die database voor zullen komen.
Maar je gunt het iedereen die dat wil: werken onder zijn eigen naam. Gewoon genoemd worden zoals je heet moet inderdaad prettig zijn, in een industrie die je al op alle mogelijke manieren dwingt iemand anders te zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns