Een voor een zet ik ze terug, de witstenen bakjes uit het keukenornament van mijn dierbare tante Jo zaliger. Sago, nagelen, foelie staat erop… Meegenomen uit haar huis, nu eindelijk eens afgewassen. De bakjes hebben geen inhoud, maar halen een gezicht en een stem van lang geleden terug.
Volgens mij bewaarde jij er koffiepunten in, elastiekjes, en snoep voor mij. Vandaag de dag zitten kruiden in plastic potjes, die we na een paar jaar halfvol weggooien omdat we ons eten vaak gewoon ergens afhalen. Stom, ik weet het.
Wist je dat inmiddels bijna alle dingen piep zeggen? Vaak ga ik wandelen in Duitsland. Tegenwoordig vinden we Duitsers aardig. Voor Russen zijn we nog steeds bang, of eigenlijk: opnieuw. Tegen de zenuwen waar jij sinds de oorlog zo’n last van had doen ze bij ons nu yoga met puppy’s. Nee, ik niet, ben je gek! Ik was jouw lege bakjes af en zet ze weer terug. Ook best raar, ja.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns