Voor Vitesse is het één voor twaalf. Ook vijf voor twaalf en twee voor twaalf werden genoemd in de commentaren in de media over de doodsstrijd van de club uit Arnhem, maar om de ernst van de situatie te benadrukken schoof interim-directeur Edwin Reijntjes met de wijzers van de klok. Het was één voor twaalf.
Begin april had hij de tijd nog op vijf voor twaalf ingeschat, maar toen was nog niet bekend dat de schuld van de club was opgelopen tot 18,9 miljoen euro – een veelzeggend getal, maar geen nationaal record. Joop Munsterman stond destijds met FC Twente een slordige 60 miljoen euro in de min.
Vitesse zit volgens Reijntjes op ‘het randje’. Achter dat randje gaat een groot, diep en duister gat schuil, het einde van de een-na-oudste club (1892) in het professionele voetbal. Vitesse heeft het zelf zover laten komen, in een decennialange aanval van onvervalste grootheidswaanzin, eind vorige eeuw ingezet door een man die door sportverslaggevers steevast ‘de juwelier uit Velp’ werd genoemd. Hij woonde – ook een vaste vermelding op de sportpagina’s – in een villa in Eerbeek.
Dat was Karel Aalbers. Een interessante kerel was dat. Hij rookte sigaren, wond de media om zijn vingers, gooide negen jaar lang zijn ziel en zaligheid in de bouw van een nieuw stadion en kreeg het schitterende idee voor een uitschuifbaar veld toen hij met een doosje lucifers zat te klooien. De landstitel was zijn eerste doel, de Champions League het volgende.
Arnhem is de dertiende gemeente van Nederland, maar om de omvang van de potentiële achterban te schetsen pakte Aalbers soepel de rest van Gelderland mee, uitgezonderd de enclave rond Nijmegen, plus een deel van Duitsland.
Aalbers dacht groot. Ook inwoners van het Ruhrgebied zouden graag bereid zijn om de multifunctionele Gelredome te bezoeken.
Er kwam nooit een Duitser opdagen, maar in nog geen vijf jaar droeg Aalbers Vitesse van de bodem van de eerste divisie naar Europees voetbal. Door de supporters werd hij afwisselend Koning Karel en Keizer Karel genoemd, ook nog lang nadat zijn luchtkasteel in 2000 was ingestort en hij in de gevangenis belandde. Buiten de poorten zwaaiden supporters met Vitesse-vlaggen om hem een hart onder de riem te steken.
De verdenkingen van fraude waren overigens ongegrond en van zelfverrijking was al helemaal geen sprake. Aalbers deed het alleen voor zijn eigen ego, en voor de club. Met daarna achtereenvolgens een dubieuze Georgiër, twee Russische miljardairs en een schimmige Amerikaan als eigenaren wist ieder weldenkend mens dat er bij Vitesse in de boeken werd gerommeld, met als gevolg een miljoenenschuld en een aftrek van achttien punten: FC Hollywood aan de Rijn.
Inmiddels is het bijna twaalf uur. Voor de club is het secondewerk geworden. De afgelopen week kwam er een reddingsoperatie op gang. Kinderen sloegen hun spaarpot kapot, prominente sympathisanten (Leo Beenhakker!) maakten een bedrag over en het Arnhemse restaurant Vlees & Co kondigde aan dat de opbrengst van elke T-bone steak wordt doorgesluisd naar de lege clubkas.
Binnen anderhalve dag liepen de donaties op tot 1 miljoen euro. Het zal niet veel zijn geweest, maar zelfs supporters van aartsrivaal NEC trokken hun portemonnee. Mijn cynisme (hallo, zelfs in het Ruhrgebied was de financiële beerput te ruiken) was vorig weekeinde al verdwenen toen de Gelredome voor een wedstrijd van de degradant tegen Fortuna Sittard volliep met 18 duizend toeschouwers.
Ze zongen dat ze Europa in gaan, een staaltje zelfspot dat mij definitief over de streep trok. Anders dan verdwenen clubs als Haarlem, RBC, AGOVV en Veendam heeft Vitesse een omvangrijke achterban, een legioen dat hart heeft voor de club. Hoog tijd voor overheidssteun.
Over de auteur
Paul Onkenhout was jarenlang voetbalverslaggever en is columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant