Veel lezers denken, net als NUjij'er Doe_eens_rustig, aan familieleden die tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben gevochten of moesten overleven met weinig eten:
"Ik denk aan mijn opa's, die vochten met weinig materieel en na de overgave tewerkgesteld werden in Duitsland. Ook denk ik aan mijn oma's. Zij moesten het hele land door richting Drenthe om nog aan voedsel te komen. Gelukkig hebben zij het allen overleefd, maar ze zijn er nooit helemaal van hersteld."
Lezer Seral herdenkt niet alleen zijn opa, maar trekt ook een belangrijke levensles uit diens verhaal:
Ook als je geen familieleden hebt verloren in oorlogstijd, kun je begaan zijn met de slachtoffers, laat Hanz1951 zien. Hij is ze dankbaar voor de vrijheid waarin wij leven:
"Voor zover mij bekend is, zijn er binnen mijn directe familie geen slachtoffers te betreuren. Ik sta daar dan ook niet om een of meer mensen specifiek te herdenken, maar wel voor al die naamlozen die het hoogste offer brachten."
"Ik sta er ook voor het besef 'dat was eens en nooit weer'. Misschien vanuit een zekere schaamte, omdat ik geen idee heb of ik dat offer ook zou kunnen brengen."
"Ook denk ik na over de veiligheid en toekomst van mijn kinderen, opdat zij net zo'n leven in vrijheid mogen hebben als ik. Allemaal dankzij de soldaten die vielen, opdat hun offer niet tevergeefs is geweest."
De traditie van herdenken is voor Fred_faf69255 erg belangrijk. Als kind was hij al trouw twee minuten stil en dat heeft hij zijn kinderen ook aangeleerd. Zij weten op hun beurt de herdenking nóg specialer te maken:
"Mijn ouders hebben de Tweede Wereldoorlog bewust meegemaakt. Zij hadden verkering. Mijn moeder woonde onder de rook van Schiphol en mijn vader in Drenthe. Op een fiets met massieve banden ging mijn moeder naar Drenthe. Bij de brug over de IJssel moest ze tussen de soldaten in een loopgraaf duiken omdat de brug beschoten werd. Ongeschonden kwam ze in Drenthe aan."
"Als kind werden wij op 4 mei om 19.50 uur binnen gehaald en op de bank gezet om twee minuten stil te zijn. Wij hebben dat met onze kinderen ook altijd gedaan en de verhalen van opa en oma verteld. Onze kinderen doen dit nu ook."
"Al een aantal jaren doet onze dochter mee aan de estafetteloop in de nacht van 4 op 5 mei. Zij haalt dan met andere vrijwilligers het bevrijdingsvuur op in Wageningen en brengt dat naar haar woonplaats, ook onder de rook van Schiphol. Een hele nacht hardlopen. Wij zijn trots op haar en dankbaar voor de vrijheid."
Toch gaat de Nationale Dodenherdenking niet alleen om Tweede Wereldoorlog. Seral denkt dan wel aan zijn opa, maar vindt dat alle slachtoffers van geweld herdacht moeten worden:
Maak binnen 1 minuut een gratis account aan en krijg toegang tot extra artikelen.
Gelieve een geldig e-mailadres in te geven.
Source: Nu.nl algemeen