Ik heb een nieuw parttime leven in misschien wel de mooiste stad van Nederland: Arnhem. Mensen denken dat Amsterdammers alleen Amsterdam kunnen waarderen, maar dat is niet zo. Laat ze een paar uur los in Arnhem en ze zijn om.
Arnhem heeft een wilde rivier, trolleybussen en bergen. Bergen, ja. En de prachtige kunstacademie, ontworpen door Rietveld, waar ik een opleiding volg tot kunstdocent.
Toen ik daar voor de eerste keer aankwam, zag ik in de straten die naar de academie leiden – straten met de poëtische namen Onderlangs en Oude Kraan – aan alle bomen briefjes hangen die waarschuwden voor een agressieve kraai.
Ik vatte het op als kunst, net zoals je alle uitingen op en rond de academie vast en zeker moet opvatten als kunst. En er zijn veel uitingen. Alleen al op de wc stikt het van de uitingen: restjes sticker waar iemand een cirkel omheen heeft gezet, een spiegel met de vraag of je je tijd nuttig besteedt, affiches met aankondigingen voor huilsessies in de kelder van de academie. Bij al die uitingen is het de vraag of het kunst is of, bijvoorbeeld, echt een oproep om te gaan huilen. En zo interpreteerde ik de briefjes over de kraai ook: als kunst.
Af en toe zag ik de kraai pikkend op het veld rondmarcheren. Hij deed niks.
Maar vorige week moest ik vuilnis gaan zoeken in de straten rond de academie – een opdracht, de vuilnis zou later ook weer kunst worden – en toen waarschuwde iemand me dat ze net was aangevallen door de kraai.
De kraai was dus echt agressief. Die briefjes waren echt.
In elkaar gedoken liep ik vuilnis te rapen op het pad, de kraai steeds in mijn vizier. Hij keek hoog vanaf een elektriciteitssnoer op me neer. Ik moet eruit hebben gezien als een bange, gestoorde vrouw, wat grotendeels ook heel waar was.
Erna googelde ik kraai plus Arnhem. Hij is nog erger dan ik dacht. Hij landt op mensen hun hoofd. Pikt op mensen hun hoofd. Mensen zijn door hem in het ziekenhuis beland. Het is Hitchcock in Gelderland.
En de gemeente wil niets doen, volgens de bronnen die ik doornam, want de kraai broedt. Hij is dus een zij, al wordt zij steeds ‘de macho-kraai’ genoemd. Andere bronnen melden dat de kraai een beschermde diersoort is. Maar wie beschermt de mensen dan, vroeg ik me BBB-achtig af.
Het enige wat je kunt doen is met je armen zwaaien terwijl je door de straten van de kraai loopt, en hopen op het beste.
Ik zal dit een jaar lang laten filmen door een medestudent en misschien een 10 halen voor performancekunst.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant