Voor iemand die volstrekt gewoon is, is Frans Bauer toch ook volstrekt uniek. De meervoudig winnaar van de eretitel ‘Positiefste Nederlander’ is immers een van de weinige leden van de Club van Onkreukbare BN’ers: zij die door vrijwel iedereen geliefd zijn (André van Duin is erevoorzitter).
Dat gezelschap van onkreukbare BN’ers is klein, omdat een voetstuk, zeker in Nederland, een beperkte houdbaarheidsdatum heeft. In het begin is alles vaak nog leuk en gezellig: je breekt snel door, verschijnt in talkshows, Wie is de mol? en De slimste mens, maar ergens onderweg komt er altijd een punt waarop de kijker het beu wordt. Ze kennen je te goed en voor je het weet, zit je hooguit nog in de kaartenbak van Ik hou van Holland of mag je alleen nog opdraven in een van de honderden RTL-programma’s van Ruben Nicolai of Tijl Beckand. De gunfactor van het publiek is voor de doorgebroken BN’er vrijwel altijd eindig: vroeg of laat moet het voetstuk kapot.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
Volgens die theorie had het voor Frans Bauer ergens in de jaren nul fout moeten gaan. De toen nog jonge rasartiest brak in 2003 door bij het grote publiek met het grote succes van realitysoap De Bauers. De serie werd een kijkcijferhit, en won zelfs de Gouden Televizier-Ring. Toch bleef het slechts bij één seizoen, onder meer omdat Frans en zijn vrouw Maris(ka) het niet wenselijk vonden dat hun vier zoons opgroeiden met te veel camera’s in de buurt.
Frans verdween in de twintig jaar daarna nooit meer uit het publieke oog, maar toch werd zijn voetstuk nooit omver geschopt door de hongerige meute. Als Frans al eens een mislukt tv-uitstapje maakt (denk aan De curling quiz), straalt dat zelden af op hem.
Geen wonder dus, dat De Bauers bij de doorstart net zo’n groot succes is. De formule is vrijwel exact hetzelfde gebleven: in De Bauers – 20 jaar later volgen we nog steeds de dagelijkse beslommeringen van Frans en zijn gezin. Daarbij gebeurt op het eerste oog weinig. We zien de voorbereidingen voor Frans’ 50ste verjaardag, hoe Frans met zijn gezin een ehbo-cursus volgt en hoe hij op bezoek gaat bij een diëtist, omdat het tijd wordt om écht af te vallen.
Dat alles gaat gepaard met veel vrolijk en zorgeloos gezinsgeluk, al horen we tussen de regels door óók een man die steeds vaker weemoedig reflecteert op de vergankelijkheid. In de vierde aflevering: ‘Ik heb toch te weinig genoten van mijn vroegere succes. Dan denk ik: ja, Frans, je bent ondertussen al dertig jaar bezig, en voor je het weet staat er een Abrahampop in de tuin.’
Na vier afleveringen is het opnieuw glashelder: een kwaad woord spreken over Frans Bauer is gewoonweg onmogelijk. Blijkbaar kan zo’n BN’er-voetstuk soms wél eeuwig blijven staan.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant