Kacey Musgraves zong woensdagavond prachtig tijdens haar eerste van twee uitverkochte Paradiso-concerten. Maar waarom zag het er op het podium allemaal zo naargeestig uit?
Of je ze nu onder country of pop moet scharen, de liedjes van de Texaanse Kacey Musgraves hebben altijd wat tijd nodig om vertrouwd mee te raken. Maar een week of zes na het verschijnen van haar vijfde album Deeper Well kunnen we een playlist met de mooiste liedjes van 2024 zonder Musgraves al niet meer voorstellen. Musgraves schrijft liedjes die doen tintelen als een lentebriesje, maar waarom moeten die gepresenteerd worden op een naargeestig ogend in asgrauwe nevelen gehuld podium?
Woensdag, tijdens het eerste van twee uitverkochte Paradiso-concerten begint Musgraves zo goed als in het donker. Haar zeven begeleiders zijn nauwelijks te zien en een ander lampje dan die bundels tegenlicht zouden het podiumbeeld beslist wat warmer maken.
Over de auteur
Gijsbert Kamer schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Geen idee waarom de zangeres voor deze gothic-uitstraling kiest, maar het duurt minstens een half uur voordat die duisternis een beetje went. Jammer, want het is vanaf het openingsnummer Cardinal duidelijk dat Musgraves uitstekend bij stem is en de accenten van de twaalfsnarige akoestische gitaar precies raken aan het luchtige Byrds-gevoel dat het oproept.
En gelukkig is daar ook meteen het enthousiaste publiek om de ergernis over Musgraves’ presentatie weg te nemen. Het zingt alle nieuwe liedjes mee, niet plichtmatig maar heimelijk, om zo hun genot kenbaar te maken. En dat genieten wordt naarmate het concert vordert steeds meer. Die romige, boterzachte stem van Musgraves klinkt zelfs nog mooier dan op haar albums, waar soms nogal overbodig een laagje autotune over heen wordt gelegd.
Geen enkele noot zit er vanavond zelfs maar een beetje naast in bijna alle liedjes van haar nieuwe album, aangevuld met een half dozijn, met veel bijval beloonde nummers van haar beste plaat Golden Hour (2018).
Een moderne popklassieker, zo mogen we Golden Hour inmiddels wel noemen en het titelnummer, High Horse en Slow Burn klinken in Paradiso perfect terwijl er tijdens Rainbow dankzij als regenboog gerangschikte lichtstralen ook eindelijk wat kleur in de zaal komt.
Erg spannend of avontuurlijk is het geluid van de forse band niet, maar een pedal steel of banjo als een liedje als Slow Burn daar om vraagt, is ook genoeg. Het is uiteindelijk de weergaloze stem van Musgraves waar het allemaal om draait. Die verheft ze, heel knap, geen moment ook niet wanneer in High Horse de muzikanten om haar heen een tandje bijzetten. Uiteindelijk is er dan toch de betovering waarop je hoopt en schiet je ook nog even in de lach als Musgraves besluit met Bob Marley’s Three Little Birds. Ze pikt het toch even mooi terug van het supporterslegioen van Ajax dat toch al zo’n zwaar seizoen heeft. Maar dat kan de zangeres uit Texas natuurlijk ook niet weten.
Pop
★★★★☆
1/5 Paradiso, Amsterdam
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant