Met het driehoeksliefdesdrama Challengers toont de Italiaanse regisseur Luca Guadagnino opnieuw zijn verleidingskunsten en verklaart hij de liefde aan de complexiteit van liefde.
Het summum van tennis, zegt de door Zendaya gespeelde tenniscoach Tashi, is het moment waarop je met je partner in zo’n onweerstaanbare flow belandt dat het voelt alsof je even niet meer bestaat. De wereld rond de tennisbaan lost als het ware op. Samen vertrek je naar ‘een heel mooie plek’.
Verleidingskunstenaar Luca Guadagnino (A Bigger Splash, Call Me by Your Name) zet in zijn zinnenprikkelende nieuwe film alles op alles om die tennistheorie tot leven te wekken. Tennis is als een relatie, zegt Tashi ook. Een gevoel van verliefdheid, wanneer het gaat zoals hierboven geschetst. In Challengers blijkt tennis bovendien een uitstekende metafoor voor zo’n beetje alle facetten van het driehoeksliefdesdrama.
Over de auteur
Berend Jan Bockting schrijft voor de Volkskrant over film.
Bewondering, toenadering, versmelting, strijd, jaloezie, woede, zelfs het dubbelspel: ze komen hier binnen én buiten de baan op uitbundige en broeierige wijze samen. Challengers is opgebouwd rond één enkele tenniswedstrijd in de zomer van 2019, in New Rochelle (New York), waar de wat ingedutte vedette Art (Mike Faist) na een handvol verloren partijen op advies van zijn coach en echtgenote Tashi meedoet aan een challenger (tennistoernooi voor lager geklasseerde spelers) om zijn zelfvertrouwen op te vijzelen.
Tot verrassing van beiden komt Art tegenover zijn voormalig beste vriend en dubbelspelpartner te staan. Geen klein detail: deze Patrick (Josh O’Connor), een eeuwig ruwe tennisdiamant die zó aan lager wal blijkt geraakt dat hij de nacht voor het toernooi noodgedwongen slaapt in zijn auto, is tevens de ex van Tashi.
Aan de vaste hand van regisseur Guadagnino wordt de wedstrijd vanaf dat moment opgebroken voor flashbacks naar 2006, toen tenniscarrières nog gloeiden van verwachting en de liefde nog onbezoedeld was. Punt na punt en set na set tennist de film vervolgens heen en weer, van die wedstrijd in 2019 naar de tussenliggende jaren. Die aanpak werkt even overdonderend (waarom een tennisliefdesdrama zo ingewikkeld serveren?), maar vindt in het puntgave scenario van Justin Kuritzkes algauw zijn plek.
Met elke flashback wordt meer over de driehoeksdynamiek tussen Art, Patrick en Tashi onthuld en wint de wedstrijd in het hier en nu aan betekenis. Het is ondertussen een genot te zien hoeveel de camera van de Thai Sayombhu Mukdeeprom (ook verantwoordelijk voor de intuïtieve cinema van Apichatpong Weerasethakul) daarbij houdt van zijn personages.
Het guitige verleidingsspel van Art en Patrick tegenover Tashi levert zo mogelijk de sensueelste filmscène op sinds Guadagnino’s eigen Call Me by Your Name. Zelfs wanneer het drama pijnlijk wordt, als Tashi haar initiële liefde voor ‘homme fatale’ Patrick inruilt voor een veilig huwelijk met Art, oogt Challengers nog steeds als liefdesverklaring aan de complexiteit van liefde.
Stijl speelt zoals gebruikelijk in de wereld van Guadagnino een voorname rol. De kleinste bewegingen ogen zorgvuldig gechoreografeerd – kijk alleen al hoe Patrick net voor de eerste ontmoeting met Tashi steeds een colaflesje tegen zijn lippen drukt zonder ervan te drinken. De nadruk waarmee Guadagnino zijn personages zo steeds iets te doen geeft, maakt duidelijk hoeveel hij van ze houdt.
Het opvallendst is de pulserende soundtrack van Nine Inch Nails-producers Trent Reznor en Atticus Ross, die in eerste instantie gemaakt lijkt voor de betere zweterige nachtclub: ergens op het snijvlak tussen zwoele disco en hypnotiserende synthesizertechno. In de bioscoop blijkt die ongebruikelijk dwingende beat bijzonder geschikt ter verbeelding van de voortdurend bewegende gevoelswereld van de drie hoofdpersonages.
Je zou Challengers daarmee de Jules et Jim van de 21ste eeuw kunnen noemen, een soort spirituele opvolger van de beroemde ménage à trois uit 1962 van François Truffaut. In Challengers krijgt de klassieke driehoeksverhouding, met zijn voortdurende spel van verleiding en onderlinge vervlechting, in die context gaandeweg de gedaante van een zorgvuldig in elkaar gemixte dj-set. Guadagnino zei in een interview dat er gedanst mag worden op zijn film – en dat voel je.
Drama
★★★★☆
Regie Luca Guadagnino
Met Zendaya, Josh O’Conner, Mike Faist
132 min., in 125 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant