Op sociale media kon je de afgelopen weken moeilijk om komiek Conan O’Brien heen. Dat was vooral te danken aan zijn legendarische optreden in YouTube-serie Hot Ones. Veel genialer worden de interviewformats niet: gastheer Sean Evans schotelt zijn wereldberoemde gasten kipkluifjes voor, die de sterren vervolgens moeten consumeren met steeds hetere sauzen. Dat gaat vaak zo ver dat de sterren op een gegeven moment huilend aan tafel zitten.
(Een gratis advies aan Nederlandse tv-makers: koop dit format zo snel mogelijk aan – dit is precies wat we nodig hebben).
Maar waar de meeste sterren er alles aan doen om de uitzending enigszins ongeschonden te overleven, besloot Conan all-in te gaan. Met een onovertroffen intensiteit ging hij steeds verder, en consumeerde hij de sauzenflesjes alsof het flesjes wodka waren uit een minibar. Het mondde natuurlijk uit in pure chaos, maar wel de grappigste chaos in tijden.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
Conan schoof aan bij Evans om reclame te maken voor zijn vierdelige ‘reisserie’ Conan O’Brien Must Go, inmiddels te zien op HBO Max. Nu zou ik u dolgraag uitleggen waar deze serie over gaat, maar ik kan hier veel beter voice-over Werner Herzog citeren: ‘Ooit een trotse talkshowhost, maar nu een veranderend ecosysteem verbannen naar een droger en ruwer klimaat: de wekelijkse podcast. Hier wordt deze clown met zijn doffe, kleine oogjes gedwongen om zich te voeden met schamele kruimeltjes: de willekeurig ingebelde fan. Losgeslagen door de geur van hun milde enthousiasme reist hij onuitgenodigd naar hun verre landen, gevoed door een bodemloze honger naar erkenning, en af en toe een selfie.’
Reisseries dienen vaak informatief te zijn, maar wat als je zo’n serie laat maken door een van de grappigste mensen op aarde, die leeft voor absurdistische chaos? Dan krijg je zoiets als Conan O’Brien Must Go, zonder twijfel een van de vermakelijkste series van dit jaar. Conan zoekt fans op in Noorwegen, Thailand, Argentinië en Ierland, en doet dat op geheel eigen wijze. Echt veel leren we niet over zo’n land, omdat we in handen zijn van een reisgids die vooral uit is op komische ontregeling.
Op papier moet Conan mensen helpen, in de praktijk komt hij vooral langs om levens te ontwrichten. Hij ‘helpt’ Noorse fans met het opnemen van een liedje, probeert te integreren in een authentieke Viking-gemeenschap, of probeert een jonge fan met een voorliefde voor oudere mannen te koppelen aan een Argentijnse lookalike van Larry David. Het klinkt wellicht als de meest onzinnige reisserie denkbaar, maar de serie is met al die gekte juist vaak een perfecte parodie op de inwisselbare reisserie.
Of Conan O’Brien nu hete kipkluifjes eet, of fans ontregelt in andere landen: het mondt altijd uit in de meest verrukkelijke chaos denkbaar. De vier afleveringen voelen dan eigenlijk als veel te weinig: meer Conan-chaos graag.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant