Op de pottenbakcursus zat ik naast de enige man uit de groep. Ik maakte een tuit voor een theepot, hij een vaasje. Ik zei per ongeluk ‘shit’ toen het mis ging, en dat mag in Engeland echt niet. ‘Jij zegt wat ik denk’, zei hij, en zo raakten we aan de praat. Ik vroeg of hij kinderen had. ‘Ja, zes’, zei hij. ‘Well done!’ riep ik, vanuit de overtuiging dat je situaties waar je zelf geen zin in zou hebben, toch met het grootst mogelijke enthousiasme moet proberen te begroeten.
‘Het is heel makkelijk’, zei de man. Dat verbaasde mij. Toen voegde hij toe: ‘Het krijgen, dat is dus makkelijk. Het opvoeden is wat moeilijk is.’ Het klonk als iets wat hij al vele malen had verzucht, tegen al zijn vrienden, bij het voetbal, en in de kroeg. Nu waren hier ineens hordes pottenbakkende vrouwen tegen wie hij het kon zeggen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns