We moesten het maar eens hebben over De Oranjezondag, de talkshow die een vrolijker zondagavondalternatief moet vormen voor SBS-broer Vandaag Inside. Vooraf waren de verwachtingen hooggespannen, omdat presentator Hélène Hendriks met De Oranjezomer eerder liet zien dat ze zo’n luchtige talkshow moeiteloos kan dragen.
Die lijn lijkt Hendriks, getuige de uitstekende kijkcijfers, moeiteloos door te trekken met De Oranjezondag. En toch waren de experts niet bepaald te spreken over de eerste weken van het programma. Er werd geklaagd over de rommelige sfeer, de rol van giechelende sidekick Rutger Castricum, én de vele planten in de studio.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
Over die planten zult u mij verder niet horen (al is een talkshow in een soort tuincentrum wel gewoon een heel leuk idee), maar wat kunnen we na acht afleveringen verder eigenlijk zeggen over De Oranjezondag?
Nu ja, dat er van een enigszins vernieuwende talkshow in ieder geval absoluut geen sprake is. Het programma is vooral een voortzetting van Vandaag Inside (en HLF8) met grotendeels dezelfde middelen. Verwacht geen gesprekken waar je iets van opsteekt: ook De Oranjezondag is een ongeremde meningen extravaganza.
Wat wil je ook, met gasten als Castricum, Guido den Aantrekker en Angela de Jong? De opperhoofden van de onvermurwbare stellingnames mogen hun zegje doen over de meest uiteenlopende onderwerpen, van de mediaoptredens van prinses Alexia en de befscène in serie Máxima tot boze tweetjes en de ontwikkelingen in de formatie. De échte expertise (sportverslaggever Noa Vahle en TUI-woordvoerder Petra Kok) zat op veilige afstand op de tweede rang.
Met die overdosis aan gepeperde meningen lijkt De Oranjezondag haast een zoektocht naar de nieuwe Johan Derksen: een meningenmachine ter rechterzijde van het politieke spectrum, die niet schroomt om te zeggen ‘waar het op staat’. Regelmatig terugkerende gast Jack van Gelder maakt vooralsnog de meeste aanspraak, als ultiem uithangbord van chronisch ontevreden Nederland. Eerder zat Prem Radhakishun al aan tafel, Den Aantrekker is gretig en ook de meningen van tv-recensent De Jong worden steeds veelzijdiger.
Saai is het niet, maar met al die aspirant-Derksentjes is kijken naar De Oranjezondag een slopende exercitie, alsof je een uur lang wordt gedwongen om louter ongezouten meningen te lezen op X.
Op zo’n moment verlang je naar een talkshow die wél uniek is, en dan komen we vanzelf uit bij Business Class, waar zeventigers Harry Mens en Catherine Keyl zondag bakkeleiden over de satisfyer. Mens vond het maar een raar ding, en ‘regelde het allemaal zelf wel’ (‘Daar is een man toch voor?’) De vlijmscherpe Keyl liet het er niet bij zitten, en wees Mens terecht dat veel te veel mannen zo dachten.
Het was een absurd gesprek, maar het bleek toch echt een stuk leuker dan een uur lang X-meningen turven in het tuincentrum.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant