Marijke is 84 en woont in een eengezinswoning in Leiden. Twee jaar terug is haar man Piet overleden, dus woont ze er alleen. ‘Vindt u dit zelf niet egoïstisch?’, schreven een aantal anonieme buren haar vorige week. ‘Heel veel grote gezinnen hebben zo’n huis nodig’, zeiden ze, en ‘daarom is het tijd dat u moet opstappen. Hopelijk ziet u dat ook in.’
Marijke zat hierna rillend van de angst op de bank en alarmeerde buurman Wim. ‘In eerste instantie was ze bang dat deze mensen haar huis in brand zouden steken’, zei Wim later deze week tegen Omroep West. Begrijpelijk, maar onzin natuurlijk: dat zou slecht zijn voor de woningvoorraad.
Gelukkig poseerde Marijke na de ophef opgemonterd tussen de kaarten en dozen chocola.
Over de auteur
Emma Curvers is mediaverslaggever en columnist van de Volkskrant.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het verraste me niet echt dat senioren inmiddels individueel de maat wordt genomen. Ik hoor vaak zat krapbehuisde generatiegenoten foeteren op ouderen die roekeloos ruim wonen. Het idee dat 65-plussers de woningmarkt op slot houden is de afgelopen jaren eindeloos herhaald. ‘Hoe vergrijzing jouw zoektocht naar een huis belemmert’, kopte Nieuwsuur. Ook de gemeenten zelf vonden dat het probleem bij de ruimte verspillende senioren lag. Ik las in een onderzoek dat er zoiets is als een ‘benuttingsliniaal’, en dat ouderen daar beroerd op scoren.
Als de voorraad te krap is, ga je je vanzelf met zijn allen afvragen wie méér neemt dan nodig.
Maar als we zo beginnen, moeten we ook accepteren dat je straks zelf als weduwnaar of weduwe een dreigbrief kunt ontvangen. Alerte buren kunnen dan als ludieke herinnering een tekoopbordje bij je in de tuin zetten, of subtiel met de verhuiswagen komen voorrijden. Het jammere is wel dat veel ouderen die groot wonen in landelijk buitengebied wonen, waar gezinnen niet willen zijn. Mensen zijn geen scholen vissen die je zomaar naar andere wateren doorsluist.
Het opvallendste aan dat briefje was eigenlijk de zin: ‘Wordt het niet eens tijd dat u naar het bejaardenhuis gaat?’ Wélk bejaardenhuis, zou Marijke moeten vragen.
Ze verklaarde dat ze best wílde verhuizen, maar dat zij ‘te goed’ was verklaard. De scheefwoonsituatie van Marijke is daarmee een regelrecht uitvloeisel van doelbewust beleid: het kabinet-Rutte II besloot dat ouderen zo lang mogelijk thuis moesten blijven, sloot verzorgingshuizen, alleen de allerzwaksten mochten er nog in.
Argos en Follow the Money onderzochten in maart hoe deze beoogde besparing is uitgepakt: slecht. Thuis zorg leveren is niet goedkoper, zoals zorgprofessionals al hadden voorspeld. Ouderen moeten dus nu zo lang mogelijk thuis wonen en tegelijkertijd uit hun te grote huis opdonderen om plek te maken voor gezinnen, terwijl de meeste nieuwbouw niet is gericht op senioren maar op gezinnen.
Huren, dan? Veel is onbetaalbaar, zei de dochter van Marijke. Dat brengt ons wéér bij Rutte II, bij de verhuurdersheffing waardoor de sociale huursector is afgeknepen. Toenmalig vicepremier Lodewijk Asscher verklaarde later nog er spijt van te hebben. Het is nog de vraag of het voorgestelde huurplafond gaat helpen huren betaalbaarder te maken, maar we moeten iets.
‘Metselen, in plaats van vergaderen’, zei de BBB afgelopen week in een debat over wonen in de Eerste Kamer, en dat klinkt goed. Maar dat ‘bouwen, bouwen, bouwen’ schiet niet op: bij elke baksteen die in Nederland wordt gelegd, wordt een procedure opgetuigd door zes omwonenden. Typisch: na de statushouders en de senioren worden nu de nimby’s verantwoordelijk gehouden voor de bestuurlijke puinzooi.
‘We leven met heel veel mensen op een heel klein stukje aarde’, zei Hugo de Jonge deze week in een oproep tot solidariteit, geïnspireerd door Fluitsma & Van Tijn. ‘Dat betekent dat we gewoon een beetje ruimte voor elkaar moeten maken.’ Wie had dat gedacht: je kunt zelfs meehelpen aan het oplossen van de wooncrisis door je mond te houden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns