Bram van Polen uit Harderwijk stopt ermee. Hij kondigde het zelf aan, in de week dat het nieuws werd gedomineerd door de naderende landstitel van PSV, de permanente paniek bij Ajax, het mogelijke vertrek van Arne Slot naar Liverpool en vuurwerk dat volgens de Rotterdamse burgemeester Ahmed Aboutaleb door stadionbezoekers in ‘intieme delen’ wordt verborgen – het moderne voetbal.
Het nieuws over Van Polen kwam uit de kleedkamer van PEC Zwolle, via een filmpje. Na zeventien seizoenen is het mooi geweest. Een grote verrassing was het niet, de verdediger en aanvoerder is 38. Bij PEC speelde hij nog samen met Arne Slot, zo lang draait hij al mee.
Niet iedereen kent Bram van Polen wellicht. Van Polen is een van de meest bekende onbekende voetballers. Het komt maar zelden voor dat hij na een wedstrijd van PEC niet wordt geïnterviewd. Zijn openhartigheid en nuchterheid zijn verfrissend, ook na al die jaren nog.
Het nieuws werd door talloze media groot gebracht; overdreven, zou je kunnen denken, maar voor Bram van Polen kon niet genoeg aandacht zijn. Bij elk stuk en elke reportage nam mijn bewondering voor hem toe, vanwege zijn in deze tijd atypische loopbaan, en zijn openlijk beleden liefde voor de sport, zijn club en het mannenverbond in de kleedkamer.
Over de auteur
Paul Onkenhout was jarenlang voetbalverslaggever en is columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Twijfels over zijn besluit had hij alleen door zijn ploeggenoten gehad. Ik vind jullie geweldige gasten, stuk voor stuk, zei hij. Nog vier wedstrijden ‘en dan Ibiza op zijn kop zetten’. In de kleedkamer klonk applaus.
Tussen zijn onderhandelingen met Liverpool door maakte Slot een filmpje waarin hij zijn oude ploeggenoot vol liefde toesprak.
De Stentor wilde weten wat de vrouw en de dochters van Van Polen van het besluit vonden; mogelijk een journalistieke brug te ver, maar het stuk gaf een mooi inkijkje in het leven van een profvoetballer die zijn gezin vaak op de tweede plaats zet, de club als zijn tweede thuis is gaan beschouwen en in crisistijden niet te genieten is, omdat hij zich afvraagt hoe hij PEC er weer bovenop kan helpen.
Van Polen is een clubicoon. Het keurmerk is in zijn geval niet overdreven. Voetballers worden tegenwoordig al na drie seizoenen uitgeroepen tot clubicoon, het begrip is zwaar gedevalueerd, maar hij voldoet aan de strengste definitie. Bram van Polen neemt ons mee naar andere tijden; de tijd dat clubtrouw zwaar woog en geld nog niet de dominante factor was.
Met Bram van Polen zijn we terug in de tijd van Sjaak Swart, Beer Wentink, Sije Visser, Willy van der Kuijlen, Eugène Hanssen en Ben Wijnstekers: voetbalplaatjes van weleer. Over zijn clubtrouw zei hij vorig jaar in een interview met FC Update dat het nu eenmaal zo was gelopen. Het voetbal is veranderd, ‘jongens willen zo snel mogelijk zo veel mogelijk geld binnenharken’. Misschien had hij het ook moeten doen, maar hij is niet zo’n type. Of hij spijt had? ‘Totaal niet.’
De Stentor, gevestigd in Zwolle, zette tien opvallende uitspraken van Van Polen op een rij. Toen was ik helemaal om. Hij ging uit zijn dak over de ‘kut-VAR’, zei dat niemand het in zijn hoofd moest halen om hem bij het stadion te eren met een standbeeld (‘Dat zal ik zelf meteen neerhalen’) en kondigde na een overwinning als de eerste de beste amateurvoetballer aan dat hij ‘zijn kop eraf zou gaan zuipen’.
Geen wonder dat hij de lieveling van ESPN is, de sportzender die hem polste om na zijn loopbaan analist te worden. Dat leek hem wel wat, achteroverleunend samenvattingen bekijken en ‘een beetje dom lullen over voetbal’. We kunnen er weer even tegenaan.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns