The Washington Post schreef deze week over de almaar voortschrijdende radicalisering van Donald Trump onder de kop ‘How Trump has become angrier and more isolated on Truth Social’. Met een gemiddelde van 29 berichten per dag bestookt hij de wereld met zijn rancuneuze wanen. Veelal in kapitalen, onderkast heeft afgedaan.
Domineerde voorheen elk bericht de mondiale nieuwscyclus, nu is zijn bereik beperkt tot een relatief kleine groep radicalen die op hem afstemt. Geïsoleerd en machtig, als een onberekenbare keizer in zijn laatste dagen. Zijn gemiddelde humeur is kwaadsappig, hij voelt zich onophoudelijk beledigd, tekortgedaan, gedemoniseerd.
Over de auteur
Tommy Wieringa is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Meer van datzelfde maar van alles een beetje minder is hier Geert Wilders. Ook geïsoleerd en machtig, met een al even intieme verhouding met sociale media. Uit zucht naar slachtofferschap deed hij begin deze week aangifte tegen Frans Timmermans, nadat zijn vleermuizenoor een extreemlinkse geweldsdreiging had opgevangen. Een hysterische aantijging, bedoeld om de zwarte dagen van Fortuyn wakker te kussen. Maar als zelfs je vrienden van Vandaag Inside je een aansteller vinden, heb je een nieuwe ondergrens bereikt.
Na Wilders’ uitzinnige verkiezingswinst schreven de kranten dat hiermee zijn grote droom was uitgekomen. Maar Wilders heeft twee ideale posities, leek me: de absolute meerderheid of de tweede zijn. Alles daartussen is ongemakkelijk voor hem.
Als tweede partij van het land kon hij de afgelopen twee kabinetsperiodes bogen op een stevige machtsbasis zonder enige verantwoordelijkheid. Hij hoefde niet te bouwen aan een sterke partijstructuur en kon genoegen nemen met onderhorige parlementariërs; de kans om door de mand te vallen was minimaal. Nu is hij een generaal die niet weet wat hij met zijn veroveringen aan moet.
Met de PVV als grootste fractie in de Kamer, onderzocht onlangs NRC Handelsblad, valt het pijnlijke gebrek aan slagvaardigheid van zijn fractieleden op. In alle debatten, ook als ze gaan over onderwerpen waar de PVV uitgesproken opvattingen over heeft, zoals Israël, Nexit of natuurbeleid, zijn de parlementariërs afwezig of lezen ze bedremmeld iets op van papier.
Als je daadwerkelijk invloed wilt, zorg je dat je capabele mensen hebt die je doelen dichterbij brengen. Als je een duurzame radicaal-rechtse machtsfactor wilt zijn, zoek je de grenzen van de internationale verdragen op en haal je het onderste uit de kan. Maar Wilders zoekt helemaal niet naar dat soort macht, tenzij die van een absolute meerderheid. Hij gebruikt zijn partij eerst en vooral als platform om te stoken en op te hitsen, niet om iets tastbaars te bewerkstelligen. Dat hij niets reëels tot stand brengt, komt ook omdat zijn ideeën geen ideeën zijn, maar stemmingen en oprispingen. Ze passen op één A4’tje.
De totstandkoming van zijn eerste kabinet heeft hij voortdurend zelf gesaboteerd omdat hij niet tot compromissen in staat is, en zijn cholerische aard niet kan onderdrukken.
De Nederlandse coalitiepolitiek, vaak beschimpt als ineffectief en grijs, bewijst nu zijn waarde tegen extremen.
Het lijkt er niet op dat Wilders zelf op nieuwe verkiezingen zit te wachten, al dreigt hij er soms mee. Ze zullen hem niet groot genoeg maar wel nog groter maken, omdat de helft van de VVD-stemmers rechts het stemhokje in gaat en er extreem-rechts weer uitkomt, alsof ze de wasstraat aan de verkeerde kant zijn ingereden. Het zal hem nog onberekenbaarder en het land nog onbestuurbaarder maken, omdat dat is wat er gebeurt als je de macht in handen geeft van een politieke vandaal zonder verantwoordelijkheidsgevoel.
Source: Volkskrant