De lezersbrieven over Rusland en vieze spelletjes, burgerparticipatie, waar Nederland vol van is, rantsoenering, het woord ‘non’, de rubriek Volkskeuken, familieberichten in de krant en herregistratie in de zorg.
Kinderen bij concerten, tja. Ik bezoek zeer regelmatig concerten en het viel mijn ook op dat het tegenwoordig heel gewoon is dat er kinderen van onder de 10 jaar aanwezig zijn, meestal meegenomen door ouders. Je vraagt je dan af: wat is dit toch? Kinderen ingepakt met koptelefoon om ze maar te beschermen tegen het harde geluid. Kinderen die heel vaak amper weten waar ze zijn. Ouders die geen oppas hebben?
Het idiote is dat het ook om concerten gaat die vaak uitverkocht zijn, en duur, met wachtrijen voor kaartjes.
En niet alleen bij Meau of Flemming duiken ze op. Ook bij Hang Youth en bij Froukje zie je ze verschijnen. Of bij Ploegendienst, niet direct een kindvriendelijke act. Noel Gallagher voerde in de Afas Live een gesprek met een meisje voorin, dat amper boven de dranghekken uitkwam. Het was ook heel vreemd om bijvoorbeeld op de trap in Paradiso kleine meisjes te horen meezingen tijdens het concert van Merol met haar nummer Mag ik je beffen?.
Nee, laat kinderen onder de 10 gewoon nog lekker thuis.
Henny Goedemans, Amsterdam
Iedere keer weer lees ik met enige verontwaardiging en ongeloof over de manieren waarop Rusland de westerse wereld probeert te beïnvloeden, bespioneren en saboteren om zo de democratieën te destabiliseren en te verzwakken. Maar ik merk ook dat ik dit haast vanzelfsprekend ben gaan vinden, dat het normaal is dat dit soort praktijken is gaan behoren bij de omgang der grootmachten.
Maar, zelf behorend tot het blok van het Westen, weet ik niet zeker of wij wel echt recht van spreken hebben, oprecht verontwaardigd mogen zijn en kunnen zeggen dat wij deze vieze spelletjes niet ook spelen. Kan ik zeggen: zoiets doen wij niet?
Marcel Gerritsen, Amsterdam
Wat is toch de reden dat burgerparticipatie in gemeenten zo vaak een wassen neus is en soms manipulatieve trekjes heeft? Het artikel over de Omgevingswet in Groningen beschrijft dezelfde ervaringen die wij in Utrecht Overvecht al ruim een jaar hebben met de omgevingsvisie: het wekken van verkeerde verwachtingen, randvoorwaarden achterwege laten, verhullend taalgebruik, onduidelijke informatie, resultaten van enquêtes negeren en het niet beantwoorden van vragen en klachten, om maar enkele te noemen. Daarbovenop probeert de gemeente Utrecht weg te moffelen dat er sloop moet plaatsvinden.
Rob van Engelenburg en Peter van Hoesel noemen in hun boek Burgerparticipatie in het openbaar bestuur als waarschijnlijke oorzaak van de gebrekkige burgerparticipatie dat aan beleidsontwikkeling bij gemeentes geen kwaliteitseisen worden gesteld. Vrijheid, blijheid dus, en maximale ruimte voor bestuurders om de gewenste uitkomst te bepalen, concluderen de auteurs. Dan moeten nog wel de hordes van participatie en inspraak van bewoners genomen worden. Omdat ook daaraan geen kwaliteitseisen worden gesteld, levert dat geen onoverkomelijke hindernissen op.
Wordt het geen tijd dat er bijvoorbeeld visitatiecommissies worden ingesteld om de kwaliteit van beleidsontwikkeling en burgerparticipatie bij gemeenten te toetsen en te verbeteren? Naar voorbeeld van kwaliteitsbewaking in het hoger onderwijs.
Fred Verbeek, Utrecht
Geert Wilders roept het al jaren: Nederland is (te) vol. En het moet dus minder, minder, minder. Ik kon maar niet aan dat idee wennen. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen: hij heeft een punt. Nederland is inderdaad te vol en het moet minder.
Waar hebben we een teveel aan? Ik ben de statistieken eens nagegaan en we hebben inderdaad te veel auto’s, fatbikes, varkens, kippen, koeien, mest (van varkens, kippen en koeien), bestrijdingsmiddelen, CO2-uitstoot, fijnstof, plastic, uitzonderingsregelingen voor boeren, subsidies voor boeren (60 procent van het EU-geld gaat naar deze helden), regeltjes tot op het bot, wethouders Hekking (zoals in Amsterdam, maar daar niet alleen), decentralisatie (wat alleen maar tot rechtsongelijkheid leidt), beleidsambtenaren, vliegbewegingen zonder economische meerwaarde, agressie, maffe influencers, fake nieuws – en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Hebben we ook dingen te weinig? Ik denk het wel: beetje vertrouwen in wetenschappers en onderzoeksjournalisten. Of algemener: cultuur, natuur, humor, relativeringsvermogen en vooral: ruimte. Ruimte in de letterlijke zin van het woord: om te wonen, te leven en te genieten. En wie heeft die ruimte nu? Daar zijn ze weer: de boeren. Die bezitten ongeveer 60 procent van het oppervlak van Nederland. Moet Geert Wilders daar niet eens over praten met zijn trouwe fan Caroline?
Bert Burger, Oegstgeest
We moeten onze leefstijl grondig veranderen om de klimaatdoelen te halen, zegt het Planbureau voor de Leefomgeving. Anders gezegd: om ons hoofd boven water te houden, moeten we flink minderen in productie en consumptie. Maar dat doen we niet, ziet het PBL. Nee, dat doen we niet.
Hoe nu verder? Laten we de krimp ‘vanzelf’ over ons heen komen, zoals er al een tekort is te voorzien aan koffie, cacao en bananen? Alle andere tekorten zullen snel volgen, nu landbouwgrond schaars wordt. ‘Vanzelf’ gaat er dan niets: dan zijn het de agressieve graaiers die ermee vandoor gaan, ten koste van anderen.
Laten we dat in hemelsnaam voorkomen. Laten we de krimp alsjeblieft organiseren. Dat kan door nu te beginnen met rantsoenering: voor iedereen gelijk. Rantsoenering komt er sowieso. Hoe eerder, hoe beter.
Helen Gerretsen, Amsterdam
Omdat ik maar een simpele thuiskok ben, zijn de recepten uit de rubriek Volkskeuken mij te complex. Wel lees ik graag de ingrediëntenlijst. Wat zijn er toch veel combinaties mogelijk, bepeins ik dan bewonderend. Volkskok Onno Kleyn combineert veel met suiker: bloemkool met een halve theelepel suiker of winterwortel met een theelepel suiker.
Dinsdag schafte de pot ‘Thaise twist’ (asperges met tom kha-saus). Ik was benieuwd hoeveel suiker daarbij hoort en bekeek de ingrediëntenlijst. Geen korreltje suiker te bekennen. Snel door dan maar naar het recept en gelukkig, daar staat het: ‘Een snufje suiker per liter water.’ Kook en eet smakelijk.
Theun Smits, Amsterdam
Bij het artikel over voetballende nonnen in Italië geeft de redactie een verantwoording voor het gebruik van het woord ‘non’. Er staat dat sommige katholieken het woord als ‘neerbuigend’ ervaren. Het is echter andersom.
Het begrip is door niet-gelovigen en randkerkelijken neerbuigend gemaakt en heeft gevoelswaarden gekregen als streng, onbarmhartig, liefdeloos, oud, zuur, bozig. Soms is het ingegeven door eigen ervaringen, meestal door napraterij. We vergeten daarbij te gemakkelijk dat deze vrouwen in de Nederlandse geschiedenis, zeker in het zuiden van het land, aan de basis staan van onderwijs, gezondheidszorg, verzorgingstehuizen, hulp aan armen en wezen, en vele andere maatschappelijke instellingen.
Het artikel in de krant helpt om de negatieve lading bij het woord ‘non’ wat te verzachten. Maar zolang we dat nog niet bereikt hebben, pleit ik toch voor het gebruik van ‘zuster’, ‘religieuze’ of ‘religieuze zuster’. Het woord ‘zuster’ staat dan in verhouding tot zus, zoals broeder in verhouding staat tot broer. De context moet verwarring met de betekenis van ‘zus’ en ‘vrouwelijke verpleegkundige’ voorkomen. Het Franse sœur heeft daar immers ook geen moeite mee.
Henk Cruts, Vlijmen
Regelmatig verbaas ik me over de combinatie van artikelen en advertenties in de Volkskrant, zoals onlangs een artikel over (on)gezond eten en een advertentie voor fastfood. Maar waar ik me echt aan irriteer is de opmaak van de pagina met familieberichten in de krant.
Het kleinste familiebericht kost 599 euro en voor een iets groter bericht betaal je algauw meer dan 1.000 euro. Daarvoor mag je verwachten dat het bericht op een respectvolle manier wordt geplaatst. En dus niet naast een dominante, gelijk in het oog springende advertentie van DPG waarin ze reclame maken voor de verkoop van familieberichten.
Gerda Pauwelussen, Castricum
Mijn zus werkt al haar hele leven met grote toewijding als verpleegkundige in het ziekenhuis. En dat wil ze graag nog een tijdje blijven doen, mede vanwege de nijpende personeelstekorten in de zorg. Het ziekenhuis en de patiënten dragen haar op handen, maar ze mag niet meer van de overheid.
Mijn zus komt namelijk wat uren tekort voor haar laatste herregistratie, ontstaan in de coronaperiode. Ze mag daardoor niet meer als verpleegkundige werken. De overheid heeft haar een maanden lang durend juridisch bezwaartraject laten doorlopen, waarvan – zo bleek later – bij voorbaat al vaststond dat ze een ‘nee’ zou krijgen.
Warme aanbevelingen van het ziekenhuis mochten niet baten. De kwaliteit van haar werk is onveranderd hoog, haar inzet en liefde voor haar vak onverminderd groot. Ze doet nu echter het werk van een verzorgende, zonder de broodnodige medische handelingen die ze haar leven lang heeft verricht.
Meten is weten? Weeg al die andere kwaliteitsfactoren dan eens mee, waarvan ziekenhuis en patiënten getuigen. ‘Levenservaring zou voor vrijstellingen moeten zorgen’, zegt de branchevereniging voor Verpleegkundigen & Verzorgenden Nederland (V&VN) naar aanleiding van de recente ervaringen van Eric Corton. Want ook in de zorgopleidingen blijkt er een gebrek te zijn aan flexibiliteit in de beoordeling.
Is het vreemd dat deze rigide opstelling leidt tot gesjoemel bij de herregistratie? Hoewel onwenselijk vanwege de willekeur, kan ik me voorstellen dat een afdelingshoofd daar soms voor kiest.
Was mijn vertrouwen in deze overheid de laatste jaren al sterk verminderd, dit doet er nog een schepje bovenop. Het dure en tijdrovende bezwaarcollege kan wat mij betreft worden vervangen door een computer. Het standaardantwoord is en blijft immers: no.
De toekomstige e-Nurse zal haar uren wel halen. Maar of we daar blij van worden?
Jeanne Janssen, Utrecht
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant