De Tweede Kamer en minister Weerwind voor Rechtsbescherming botsen over de versoepeling van de Transgenderwet. Volkskrant-lezers reageren.
Lisa van Ginneken, oud-Kamerlid van D66, verklaart de tegenstand tegen het verruimen van de Transgenderwet door de NSC en SGP uit onderbuikgevoelens (‘Kennelijk ben ik een tweederangsburger’). Dat is geen sterk argument. Bovendien wordt volgens haar door de intrekking van het wetsvoorstel het democratisch proces getorpedeerd. Nicolien van Vroonhoven-Kok van NSC had betere argumenten met haar betoog voor een pas op de plaats in de krant van 23 april.
Genderdysforie bestaat, daarover is ook bij de NSC geen twijfel. Het is echter de vraag hoever het zelfbeschikkingsrecht bij een zo belangrijk besluit over geslachtsverandering in het paspoort of daadwerkelijkheid mag gaan. Verruiming van de leeftijdsgrens naar beneden de 16 jaar is volgens van Vroonhoven ongewenst. Te meer er sprake lijkt te zijn van een hype rond (onderbuik)gevoelens bij onzekere pubermeisjes. Vandaar de motie. We stellen als maatschappij ook leeftijdsgrenzen aan het kiesrecht en het halen van een rijbewijs. Het democratisch proces leidt met deze wending mogelijk tot een andere uitkomst, maar beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.
Het debat wordt met grote ernst gevoerd. Het is een argument van niks, maar in een zwak moment moest ik denken aan die geweldige tv-aflevering van 30 minuten ‘Geboren in een verkeerd lichaam’ van 1 juli 2011. Hierin laat Arjen Ederveen zich als Groninger boer ombouwen tot een zwarte bosjesman uit Zaïre. Ik vraag me af of die aflevering in onze woke tijd nog gemaakt zou mogen of kunnen worden. Waarschijnlijk niet. Helaas.
Pier Bergsma, Hurdegaryp
Het opiniestuk van NSC over de Transgenderwet geeft duidelijk weer hoe politieke partijen hun queerhaat verspreiden met woorden van liefde. Ze spreken over het voorkomen van ernstige misdrijven in vrouwengevangenissen, het beschermen van kwetsbare jonge mensen, en de gevaren van social contagion. Deze stokken om mee te slaan zijn zeker niet nieuw; in het verleden werden ze gebruikt om de acceptatie te voorkomen van homoseksualiteit en mensen van kleur. Door hondenfluitjes te gebruiken als ‘geweld’, ‘kinderen’ en ‘besmettelijkheid’ worden bevolkingsgroepen doelbewust weggezet als onrein en gevaarlijk.
De verruiming van de Transgenderwet gaat enkel om het aanpassen van een letter in iemands paspoort. Het gaat erom de medemenselijkheid te tonen dat iemand aangesproken kan worden als zichzelf. Alle andere aannames zijn in het meest positieve geval speculatie en in het meest negatieve geval haatzaaien.
Om het enigszins inzichtelijk te maken voor de vicevoorzitter van NSC: als iedereen u consequent de heer Nico van Vroonhoven-Kok zou noemen, dan zou u dat ook graag verbeterd willen zien. Die aanpassing maakt uw leven een stuk draaglijker, terwijl de rest van de maatschappij gewoon door kan draaien.
Mircea Tesileanu, New Haven (VS)
Nicolien van Vroonhoven-Kok stelt zich maternalistisch (met de schijn van conservatief paternalisme) op ten aanzien van de Transgenderwet. Ze meent mensen te moeten beschermen tegen zichzelf en kinderen tegenover hun ouders. Zelf zou ik overwegen om mijn gender in mijn paspoort te wijzigen in X. Niet omdat ik lijd aan genderdystrofie, maar omdat ik het nut er niet van in zie dat in mijn paspoort moet worden genoteerd welke genitaliën in mijn broek zitten. Sterker nog, ik denk dat genderdystrofie vooral wordt veroorzaakt omdat onze maatschappij doelbewust, met de oorsprong in het christendom, mensen verdeelt in twee soorten. Met alle eigenschappen die worden toegedicht aan mannetjes en vrouwtjes.
Mijn man en ik hebben ooit vastgesteld dat ik een mannelijke vrouw ben en hij een vrouwelijke man is. Wij zouden beiden dan ook liever een X in ons paspoort zien en onze kinderen laten opgroeien tot mens, in plaats van jongen of meisje.
Overigens zijn geweldsincidenten in gevangenissen een gevolg van gebrekkig toezicht en falende beveiliging en een schande in zowel mannen- als vrouwengevangenissen. Leg de verantwoordelijkheid daarvoor niet bij transgenders, maar bij een tekortschietende overheid.
Margriet Noordhuizen, Rotterdam
Als grootmoeder heb ik te maken met een kleinkind dat zich niet thuis voelt in het lichaam dat hem bij zijn geboorte is gegeven. Voor mij betekende dat: wennen, informatie vergaren, luisteren en kijken.
Voor zijn vijfde verjaardag zei hij: ‘Weet jij dat ik niet van meisjes speelgoed houd?'. Oh! Zo deed hij vaker uitspraken. Ook dat hij graag zijn identiteit in zijn paspoort verandert ziet. Hij heeft geluk dat zijn ouders en beide families mee groeiden met de persoon die hij is.
Aan het eind van de lagere, christelijke, school schreef hij in de schoolkrant een ontroerende tekst over wie hij wilde zijn. Hij gaf meteen zijn naamswijziging door. Het verliep zonder problemen.
Ik ben er van overtuigd dat het moeite kost om je zonder oordeel te verdiepen in personen die misschien niet je gelijken zijn en die je niet zelf kent.
Ik hoop en wens dat mijn kleinkind het blije ei kan blijven, nu 14 jaar, geen discriminatie wél acceptatie ontmoet.
Zijn zus zei laatst: ‘Het is heus niet altijd makkelijk om transgender te zijn, hoor!’ Een uitzondering zijn blijft spannend voor het kind en voor iedereen om hem heen.
Lia Miltenburg, Driebergen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant