Mijn 4-jarige kleuter heeft een liefde voor stokken en takken; in ons trappenhuis liggen er inmiddels genoeg om een klein kampvuur mee te maken. Dus toen tijdens het avondeten het gesprek op sport kwam, en ik mijn dochter vroeg welke sport haar leuk lijkt, antwoordde ze: hockey, want dan krijg je ‘een hockeystok’.
Brugklasser Raphaisa uit de jeugddocumentaire Noord scoort (NTR, NPO Start) wist ook niets van hockey. ‘Ik wist eigenlijk niet dat het bestond.’ Een gastles hockey op haar basisschool veranderde dat. Hockeyen doet ze nu drie jaar, bij de hockeyvereniging Noorderlicht in Amsterdam-Noord. Haar kleine hond Chase is de mascotte van het team.
‘Als ik mezelf niet had ingeschreven, had ik niet op hockey gezeten’, vertelt Raphaisa. ‘Wij kennen geen hockey’, zegt haar moeder Genista, ‘wij spelen geen hockey. Het is niet een sport die voorkomt in onze cultuur. Wij spelen voetbal, basketbal en eventueel hardlopen.’ Het soort hockey dat ze wel kende: ijshockey.
Even later staat Genista langs de lijn van het veld. ‘Kom op Raphaisa! Kom op Roya!’ Dankzij de volharding van haar dochter (‘ze vroeg het acht keer’) is Genista inmiddels hun coach. De eerste wedstrijden bakten de meiden er niets van: 18-0, 20-0. Daaroverheen kwam ook nog racistische drek: ‘Hou je bek aap’, ‘Ga terug naar waar je was’. Het team hield vol. Nu staan ze eerste in hun klassement, en doet iedereen weer aardig.
De tegenstander van AHC Noorderlicht in de feelgooddocu, die een welkom lichtpuntje is in een tijd waarin de kloof alleen maar groter lijkt te worden, ziet eruit zoals je verwacht van een doorsnee hockeyteam: veel blond. Dat Raphaisa’s hockeyclub wel divers is, is geen toeval, vertelt de website van de hockeyvereniging. De jonge club (opgericht in 2019) wil maatschappelijk betrokken en inclusief zijn. Daarom organiseert de vereniging onder meer naschoolse activiteiten om kinderen in de multiculturele wijk enthousiast te maken voor de sport. ‘Geld mag nooit een belemmering zijn’ om lid te worden.
‘Hockey heeft ons gered’, zegt Genista. Door ziekte had ze niet altijd de energie om wat met haar kinderen te doen, maar doordat Raphaisa en zij zich toch op het hockeyen hebben gestort, staan ze met het hele gezin weer ‘midden in het leven’. Op de bassischool werd Raphaisa door klasgenootjes voor ‘dom’ uitgemaakt, omdat lezen door haar dyslexie moeilijk voor haar is. Nu blijkt ze ergens ook heel goed in te zijn, de beste. ‘Ik ben de topscorer’, zegt Raphaisa enigszins beschroomd, ‘scoren geeft me gewoon een heel blij gevoel.’
Met de camera erbij lukt dat alleen niet zo goed. Noorderlicht verliest. Coach Genista tegen haar meiden: ‘Volgende week, zonder spanning, doen we het beter.’ ‘Misschien’, zegt een speelster. ‘Nee, Roya, niet misschien’, zegt Genista, ‘Volgende week gaan we sowieso winnen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant