Anna van den Breemer schrijft elke week over een alledaags opvoedkundig probleem waarvoor ze een oplossing zoekt.
‘Een leuke dag eindigt vaak vervelend’, mailt een oma. Samen met haar man past ze een dag per week op haar kleinkinderen van 3 en 5 jaar oud. ‘De vader komt de jongens rond 5 uur ophalen. Dan is het altijd huilen, jengelen, zeuren en niet luisteren. Ze willen hun speelgoed niet opruimen en zeggen rare dingen. Hoe ik het ophalen ook voorbereid (‘papa komt zo’), het helpt niet.’ De grootouders willen weten: waarom gebeurt dit? En kan het anders?
Het ophaalmoment aan het einde van de middag is altijd lastig, of het nou bij de kinderopvang is of bij de grootouders, zegt Yolande de Best, pedagoog en auteur van het boek Oma en opa 2.0. ‘Kinderen lopen gedurende de dag een beetje op hun tenen omdat het minder vertrouwd voelt dan thuis. Zien ze hun ouders, dan laten ze zich even helemaal gaan. Dat durven ze ook, want bij de ouders voelen ze niet de angst om afgewezen te worden.’
Over de auteur
Anna van den Breemer schrijft over grote en kleine levensvragen voor de Volkskrant. In de opvoedrubriek ‘Iedereen doet maar wat’ behandelt ze elke week kwesties waar ouders tegenaan lopen.
Vaak zijn kinderen wat braver bij de grootouders. ‘Dan zeggen opa en oma: nou, bij ons eten ze gewoon rode kool, hoor’, zegt De Best. Ouders kunnen daar jaloers op zijn. ‘Ik hoorde ooit een ouder zeggen: thuis is mijn kind een woeste leeuw, bij opa en oma een lam’, zegt Else-Marie van den Eerenbeemt, familietherapeut en auteur van Liefde, leed, loyaliteit: door het oog van de familie. ‘Bij het ophalen moet het lam terug naar de plek waar hij een leeuw wordt.’
Die overgang is groot en verwarrend. ‘Grootouders zijn er voor de aandacht en toewijding. Ouders zijn de opvoeders. Die twee werelden komen samen’, zegt Van den Eerenbeemt. Opeens heeft vader het weer voor het zeggen, niet de grootouders. Het is verleidelijk om als oma een opmerking te maken in de trant van: ‘Nou, zo deden ze net niet!’ Toch is het volgens De Best beter om niet te reageren op dat gedrag.
Als het tot de mogelijkheden behoort, laat opa en oma dan de kinderen thuisbrengen. ‘Wegbrengen is altijd minder gedoe’, aldus beide experts.
Houd het ophaalmoment kort. ‘Breng geen hele verslagen uit over de dag. Als er iets belangrijks is gebeurd, dan bel je later of stuur je een bericht.’ Familietherapeut Van den Eerenbeemt formuleert het helder: ‘Jasjes aan, laat papa niet binnen! Vermijd gezelligheid. Opa en oma krijgen een knuffel, dat was het.’ Dat kan onnatuurlijk aanvoelen. Ouders blijven soms hangen omdat ze hun ouders niet als oppasservice willen behandelen. ‘Of oma begint tegen haar (schoon)zoon: ‘Je ziet wat wit, is het moeilijk op de zaak?’ Niet doen. ‘Iedereen is bekaf.’
‘Besef van tijd komt pas vanaf een jaar of 6. De boodschap dat papa over tien minuten komt heeft weinig zin. Het moment zal hen altijd overvallen’, zegt De Best. Probeer voordat de ouders op de stoep staan wat rust te creëren. ‘Begin eerder met opruimen en lees daarna een boekje voor.’
Een laatste tip voor een soepelere overgang: ‘Geef de kinderen iets om aan hun vader of moeder te geven als ze voor de deur staan’, adviseert Van den Eerenbeemt. ‘Dat kan een bloem zijn, een stuk cake of een tekening. Iets wat papa lekker of leuk vindt. Kinderen vinden het fijn om iets te geven en een rol van betekenis te spelen. En zo help je ze met de overstap naar die andere wereld, die van de ouders.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant